Contact gewenst?!

Het is deze week de ‘Week van de Psychiatrie’. Het thema van dit jaar is ‘Contact gewenst?!’ en gaat over contacten die écht waardevol zijn.  Denk aan contacten als je partner, vrienden, familieleden en  kennissen, maar ook aan lotgenotencontact. Veel mensen met psychische problemen hebben moeite om contact te maken met anderen. Wij hebben met z’n allen als samenleving allerlei vooroordelen over de psychiatrie en haar clienten waardoor contact leggen moeilijk wordt en clienten afhankelijk zijn geworden van het contact met een professionele hulpverlener. Als dit contact goed is, is de kans van slagen van de behandeling groot. Helaas is dit contact lang niet altijd goed, en wordt de client niet als gelijkwaardig gezien. Er is een zogenaamde professionele distantie. Niet fijn als je jezelf (eindelijk) naar een hulpverlener hebt durven slepen.  Ik loop nu zelf bijna acht jaar rond binnen de GGz en heb behoorlijk wat psychiaters, psychologen, therapeuten en verpleegkundigen gezien maar de goéde contacten zijn op één hand te tellen. Had ooit eens een crisis-behandelaar die binnen vijf minuten al z’n conclusies trok en tegen me zei ‘ah, borderline zeker?’ terwijl hij nog niets van me wist en ik de diagnose borderline nog helemaal niet officieel had. Kan je vertellen dat dat een verder contact niet ten goede doet. Gelukkig heb ik nu een behandelaar die samen met mij kijkt naar de mogelijkheden in plaats van alleen naar de beperking. Er is respect, begrip en vooral: vertrouwen. We hebben serieuze gesprekken, maar lachen ook tussendoor. Het contact is écht. En dat is fijn.

Als je -zoals ik- dagelijks rondhobbelt in een psychiatrische instelling, dan bouw je ook contacten op met lotgenoten. Dit kan heel nuttig zijn, maar niet heel verstandig deze te zoeken binnen dezelfde instelling. Met een paar mensen heb ik goed contact, ook  met borderline lotgenoten; de een heftiger dan de ander. Het komt dan helaas wel eens voor dat zo’n iemand een zelfmoordpoging doet, zichzelf ontzettend snijdt of zo met zichzelf worstelt dat het pijn doet om aan te zien. Het wordt dan ook sterk aangeraden om de contacten binnen de instelling te beperken. Eerst vond ik het maar onzin, dat bepaal ik toch zeker zelf wel?! Maar als je een paar keer in aanmerking bent gekomen met zelfmoord(pogingen), ziekenhuisopnames en herdenkingsdiensten neem je vanzelf wel meer afstand. Liever focus ik me op mijn waardevolle contacten in de wereld búiten de psychiatrie.

Er wordt vaak gezegt dat je in slechte tijden je echte vrienden leert kennen. Heel cliché, maar wel waar. Ik ben goede vrienden verloren, omdat ze niet meer met me om konden of wilden gaan. De ene keer vrolijk zijn en de andere keer depressief wordt niet altijd geaccepteerd. Ik heb zelf ook afstand gedaan van mensen. Mensen die er waren als je goed in je vel zat, maar je keihard lieten vallen als het slecht ging. Daar heb je niks aan. Ik mag echter ontzettend in mijn handen knijpen, want ik heb nu een groep mensen om me heen waar ik heel dankbaar voor ben. Ik kan mezelf zijn, met alle -soms voor de omgeving hele irritante- borderline trekjes erbij. Toch is contact hebben met deze groep soms doodeng. Verlatingsangst komt om de hoek kijken. Ondanks dat ze zeggen dat je altijd bij ze terecht kan, dat je altijd mag bellen etc; ik durf dat vaak niet. Wat voor miep ben je als je zelfs je beste vriend of vriendin niet durft te bellen? Ik voel me al gauw te veel, een zeikerd of tja, wat nog meer.. een heel scala aan negatieve gedachten gaan dan door je heen. De kunst is om dan tóch contact te maken met mensen. Ergens wil je dat ook, want als je niets laat horen gaan ze misschien ook weg. Weer die verlatingsangst. Het is een lastig iets, waar ik zelf nog hard mee aan het stoeien ben. Luchtige opervlakkige contacten met kennissen of vreemden vind ik nog moeilijker. Praten over koetjes en kalfjes is lastig en wat vertel je wel en wat niet als je bijvoorbeeld in een kroeg staat? Of op je werk? Of op een verjaardag? Contact maken of hebben; het klinkt zo simpel, maar ik zie het elke dag weer als een uitdaging.

Advertenties

2 gedachtes over “Contact gewenst?!

  1. Tjerkje zegt:

    Hallo dit heb je echt heel mooi omschreven.
    Het is ook wat je schrijft dat veel mensen die in de psychiatrie lopen moeite hebben om contact te maken met andere mensen.
    Dat heb ik in het verleden ook wel gehad,dus is wel herkenning voor me.
    Helaas gebeurt het ook vaak dat je lang moet zoeken naar een goede behandelaar en heel fijn voor je dat je die hebt gevonden.
    Ook ik weet uit de jaren dat ik veel depressief geweest ben dat veel mensen in je eigen omgeving niet kunnen begrijpen hoe je je kan voelen,wat je kunt denken en dan haken ze af of je ziet of hoort nog maar heel weinig van hun. Dat is ontzettend jammer en triest.
    Het maakt het er dan voor jezelf niet fijner op,jij hebt dat dus ook al zo ervaren.

    Wens je met alles heel veel sterkte toe en geef niet op. Dikke knuffel voor jou

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s