Na acht jaar: trots!

31 maart. Vandaag acht jaar geleden dat de welbekende druppel in de emmer viel en het ‘hallo GGz’ was. Die dag in 2004 zorgde ervoor dat alles veranderde. Ik had al het een en ander voor m’n kiezen gehad, maar dit was teveel. Mijn emmer stroomde over en mijn allereerste heftige depressie werd een feit. Het sociale meisje dat graag op pad ging, veel met muziek bezig was en altijd vrienden om zich heen had bestond niet meer. Ik werd een teruggetrokken puber die opstandig tegen haar ouders was en qua gedrag volledig veranderde. En toch probeerde ik mijn masker op te houden: mensen niet laten blijken dat er iets was.  Dat is me nog een aardig tijdje gelukt. Van binnen ging ik echter kapot. In die tijd schreef ik gedichten om toch mijn gevoel ergens in kwijt te kunnen. Ik wil er eentje delen die ik op 28 maart 2005, een jaar later dus, op 17 jarige leeftijd schreef. Over een onderwerp waar nog steeds een taboe op ligt, en ik hem juist daarom hier neerzet. Automutilatie.

Ik zie je al liggen,
glinsterend in het licht.
Jou pakken,
voelt haast als een plicht.

Ik wil het niet,
maar mijn gevoel wint van mijn verstand.
Langzaam pak ik je beet,
en voor ik het weet heb ik je in mijn hand.

Stoppen kan ik niet meer,
‘krassen!’ hoor ik in mijn hoofd.
En daar ga ik weer,
mezelf verminken, compleet verdoofd…

Een heel simpel gedichtje, mijn talent ligt daar niet. Maar wel een gedichtje die aangeeft hoe het ging van binnen. De wanhoop. De onmacht. De eenzaamheid. Ik kan het gevoel zo weer terug halen.

In de afgelopen acht jaar is er ontzettend veel gebeurd. Veel diepe dalen, maar ook mooie dingen. Als ik terug kijk zie ik wel een sterke worsteling en ontwikkeling van borderline. Achteraf zoveel signalen die ik nu pas kan plaatsen. Elk jaar op 31 maart kijk ik even terug. En elk jaar doe ik dat met een positiever gevoel. Dit jaar voel ik voor het eerst iets wat ik nog niet eerder voelde. Na acht jaar kan ik zeggen dat ik trots ben. Trots op het feit dat ik de borderline en depressies niet laat winnen, maar terug vecht. Het is onwijs moeilijk (nog steeds), maar ik doé het wel.

31 maart 2012. Acht jaar later. Ik ben trots op mezelf.

Goed weekend!

 

Advertenties

5 gedachtes over “Na acht jaar: trots!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s