Het is ook nooit goed.

Maandagmorgen, net na 07u. Voor de meeste mensen gaat de wekker om weer een nieuwe werkweek te beginnen. Voor mij niet, ik heb vandaag mijn rustdag.

“Ik ben wel jaloers op je, hoor”, krijg ik als een van de eerste dingen te horen vandaag. Jaloers op het feit dat ik niet uit bed hoef. Dat ik kan blijven liggen. Dat ik niet hoef te werken. Ik snap die opmerking wel. Waarschijnlijk klinkt het ook als muziek in de oren voor iemand die een drukke baan heeft; ‘lekker een dagje niks’. Voor mij is het alleen niet een ‘dagje niks’. Mijn chaotische hoofd gaat namelijk gewoon door, die doet zelden aan ‘lekker niks’.

Mijn weekend was geen ‘lekker weekend’. Ik flipte regelmatig de pan uit, heb een aantal angst- en paniek aanvallen gehad, heb in totaal van vrijdag t/m zondag maar 4 uur geslapen door slapeloosheid en onrust, had steken in mijn hoofd waarmee ik door de grond ging (alsof elke gedachte liep te steken in mijn hoofd als scherpe messen – gewoon spanningshoofdpijn), ik had een verjaardag waarbij ik vrijwel niemand kende, maar toch ben gegaan, ook al heb ik een bloedhekel aan verjaardagen en schaf ik ze het liefst allemaal af.. ik heb ruzie geschopt, ik heb gehuild, geschreeuwd, ben weggedoken onder een deken.
*
Ik heb me ook ingehouden: heb me niet gesneden ondanks de sterkte drang, heb niet met deuren geslagen en heb angsten overwonnen. Maar mijn weekend was dus alles behalve lekker en rustig. Het was vechten om overeind te blijven. Gisterochtend keek ik al uit naar vandaag. Een dagje niets hoeven. Geen mensen hoeven zien. Geen gesprekken hoeven voeren. Geen glimlach op mijn gezicht hoeven zetten. Het enige wat ik hoef te doen, is even boodschappen doen. Simpel toch?
*
Niet echt. Niet vandaag.
*
Zelfstandig bedenken wat er gegeten moet worden vanavond. Me douchen. Aankleden. Naar beneden lopen, fiets pakken en fietsen naar de AH. Ingrediënten bij elkaar zoeken. Afrekenen. Met een onhandige zware tas weer naar huis fietsen. Spullen uitpakken. In totaal een uurtje werk, maar na zo’n weekend kost het bergen energie en geeft het me spanning het te moeten doen. Toch doe ik het. Om toch de deur even uit te gaan. Om ergens nog regie in handen te houden. Om niet alleen maar weggedoken onder het dekbed te liggen wachten tot de dag voorbij gaat. Ik heb de vaatwasser net aangezet. Heb de schone was opgevouwen en de nieuwe lading draait nu in de wasmachine. Allemaal vanzelfsprekende dingen die toch als grote bergen mijn rustdag voor alsnog in de weg staan. Omdat ik vind dat ik ze moet doen. Omdat ik het niet kan maken niéts te doen.
*
Jullie zijn nu hard aan het werk. Ongetwijfeld met stress, deadlines, zeurende collega’s en noem het allemaal maar op. Veel aan het hoofd, en ik maak me druk over boodschappen moeten doen. Het klinkt belachelijk, als een compleet andere wereld. Dat is het ook wel denk ik. Ik worstel er mee. Ik wil best graag die werkstress, zeurende collega’s, vieze automaatkoffie en gewoon een 09 tot 17 structuur. Maar dat gaat niet. Niet met mijn hoofd, niet met mijn lijf. Na mijn taak van vandaag, de boodschappen, lig ik de rest van de dag plat. Bij te komen van het weekend, en me op te laden voor mijn therapiedag morgen.
*
Ergens he.. ben ik jaloers op jullie. Op de werkende mens. Of niet jaloers, maar meer een verlangen. Iets wat ik ook graag zou willen. Er gewoon bij horen. Normaal functioneren. Mijn tijd komt nog wel.. ooit zal ik -dan wel niet parttime- ook die wekker ’s ochtends vroeg af laten gaan omdat ik moet werken. Misschien kijk ik dan weer met verlangen terug naar dagen als vandaag. Het is ook nooit goed.
Advertenties

2 gedachtes over “Het is ook nooit goed.

  1. Nancy zegt:

    Hallo lieve nicht, jaloers ben ik niet op je hoor. Jij maakt dingen mee die geen andere mee willen maken en toch nog een glimlach op je gezicht houden voor iedereen. Dat jij het moeilijk heb, dat kan ik begrijpen ja. Om elke dag weer op te staan en jezelf proberen te motiveren om iets te gaan doen, terwijl je licchaam dat niet kan of wil. Zelf gaan ik ook een beetje door een depressie, heb ik ook van die dagen dat ik baal en het leven niet ziet zitten en dan toch nog vrolijk blijven voor anderen. Maar nog lang niet zo erg zoals jij. Lieverd, je kan alleen maar je best blijven doen en als het soms niet gaat, accepteren wat in de nu gebeurt en dan gewoon zien wat de morgen brengt. En de mensen die jaloers zijn, die weten gewoon niet hoe goed ze het eigenlijk hebben in het leven. Dus, gewoon niks ervan aantrekken. Trots zijn op jezelf voor de kleine dingen die je wel doet op een dag en de rust accepteren daarna. Ik kan je niet vertellen dat het eendag goed zal komen, want dat weet niemand natuurlijk. Maar geniet gewoon van die goeie dagen die je wel hebt en niet balen van de minder goeie dagen. Door jouw schrijven hoop ik dat veel mensen een goed begrip zal hebben over wat je mee maakt en ook anderen. Want dat heb ik wel. Dikke knuffel en kus van mij….. Nancy xxxx

  2. Tom zegt:

    Hoi lieve San, wat een avonturen allemaal. Ik zou me niet te druk maken om de buitenwereld. De mensen die in jou geinteresseerd zijn, zijn dichtbij je en hebben het beste met je voor. Ik hoop dat het snel of nee, binnen afzienbare tijd goed met je gaat. Dat je weer lol hebt, lekker uit je dak kunt gaan, mag uitrusten en ontladen, dat gewone dingen niet meer zo zwaar voelen en dat je stap voor stap beter wordt. Beter de dagen doorkomt. Beter de regie hebt. Er zijn meer mensen die daarmee worstelen dan je denkt. Misschien haal je daar troost uit. Elke dag is een kado, elke stap die je kunt maken is meegenomen, in je eigen tempo, op je eigen manier, naar jouw eigen maatstaven. Hou vol, lieverd. xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s