Besluiteloosheid.

Als ik niet goed in mijn vel zit, kan ik over de meest stomme dingen urenlang twijfelen.
Op de bank zitten, of in bed blijven. Een boterham eten of een cracker. En wat moet er dan op? Durf ik wel alleen naar de AH oid, of toch hulp vragen daarbij? Kan ik het dan wel maken om die hulp te vragen? Is het niet stom? Moet ik wel gaan werken en doorzetten, of me toch ziekmelden en proberen wat te slapen? Naar vriend X gaan, vriendin Y of toch naar huis? Wat moet er vanavond weer gegeten worden? Kan ik beter lopen of gaan fietsen?
Heel de dag kan ik tobben over dit soort dingen. Eeuwige twijfel. Het goed willen doen, maar ook willen luisteren naar mijn lichaam. Balans vinden. Wat is dan balans? Ergens wil (lees: moet) je dingen ondernemen, en ergens wil je niets anders dan je verstoppen onder de dekens. Alles wordt eng. Een gevecht. Weinig gaat meer vanzelf. Besluiteloosheid.
 *
Gisterochtend dacht ik urenlang na over of ik wel zou gaan werken die middag. Toen ik opstond kon ik niet normaal staan van de spierpijn. Pure spanning. Na een kop koffie op de bank kroop ik toch weer in bed. Maar slapen kon ik niet. Het werd een wellus/nietus spelletje in mijn hoofd, totdat het zo’n chaos in mijn hoofd werd dat ik mezelf wel iets aan kon doen. Toen vond ik het genoeg. Ik ben gaan douchen en ben de deur uit gegaan. Mezelf een schop onder de kont gegeven. Bij de bushalte wist ik het nog zeker; ik ga werken. Op het station aangekomen wilde ik weer omkeren. De spanning raasde door mijn lijf en ik werd misselijk. Toch de trein in. Onderweg moeite mijn emoties te beheersen. Ik kreeg spijt. Waar was ik mee bezig? Is doorzetten wel altijd goed? Weer de twijfel. Toch de weg vervolgen naar het werk. Ik kwam te laat, want had pech onderweg. Ik werd woedend. Vloekend liep ik naar mijn werk toe. Daar het masker op. Achter het bureau kruipen. Mijn ding doen. Lachen. Praten met collega’s.
Van binnen huilde ik.
 *
De laatste dagen is het complete chaos in mij. De borderline neemt mij over, maar ik sla terug. Vandaag gun ik mezelf een dagje onder de dekens. Maar toch twijfel ik of ik dat wel ‘mag’. Misschien toch vanmiddag even de deur uit. Ik weet het niet. Weer de besluiteloosheid.
Advertenties

5 gedachtes over “Besluiteloosheid.

  1. Jessica zegt:

    Lieve Sandra, ik herken zo wat je schrijft, meis je bent hierin niet alleen……
    Ik zit nu ook wat moet ik, naar m’n schoonzus, m’n ‘crisisopvangnet’ waar ik de hele week al naar toe ga, ga ik daar eten? Voor papa koken? Dan moet ik naar AH….. Moeilijk….Vind het zowiezo moeilijk naar ‘het dorp'(bah Hilversum) te gaan, of inderdaad naar AH……
    Vorige week hele week in bed doorgebracht, schuldgevoelens van hier tot Tokio, deze week dwing ik mezelf m’n bed uit te gaan want van het gepieker in bed word ik óók gek!
    Tweifels over mijn vrijwilligerswerk, ik trek het eigenlijk niet met die kindjes, wil wat anders gaan zoeken….. maar dan moet ik gaan afbellen en dat is ook weer eng……
    Maar ik doe het toch, ik ga wat anders zoeken want ik word er niet gelukkig van….. ook op aanraden van behandelaar.
    Meis een dagje in je bedje mag best 🙂 als je maar niet zoals ik je de hele week verstopt en je gehele ritme omgooit……
    Sterkte lieverd denk aan je!
    Dikke knuffel, Jessica xxx

  2. joris zegt:

    sandra, ooit heb ik me met testosteron volgegooid, heb ik een mindere dag dan doe ik mijn dingen met schele ogen en een ugly face en is het voornamelijk vervelend voor mijn omgeving, als ze er last van hebben, ik heb de weg gekozen van er schijt aan hebben en dat te nemen wat me voortgang geeft, misschien moet je wel niet bezig zijn met balans, dit onder het motto; balans kan morgen ook, balans loopt echt niet weg.

  3. Jacques zegt:

    Sandra, soms is het beter om je energie te verdelen en misschien kun je proberen om 1 dag je planning te volgen en de andere dag een “onder de deken dag” te houden.
    Ook ik mis de motivatie dagelijks om op te starten en doe uit eindelijk niets.
    Natuurlijk staat er weer zo’n mannelijk advies die mij een enkele keer help

  4. Sven Ahrens (@svenahrens) zegt:

    Hmm, wel of niet een reacte achterlaten.. Wat kan ik wel of niet zeggen? Moet ik nu wel of geen vergelijking maken met mijzelf? Dit is tenslotte Sans blog.. *zucht* Het is ook weer zo’n lekker lang verhaal geworden, zou ik het ooit in 1 zin kunnen zeggen? Wat ben ik toch ook een zeikerd, gewoon schrijven, ze leest de reacties graag! Maar wat als mijn reactie weer verkeerd valt?

    Goed, komt ie..

    Ik denk dat iedereen de twijfels die je noemt wel zal herkennen, alleen de meeste mensen kunnen die gedachten laten varen, als ze een goede dag hebben.. En net dat laatste is het verschil! Op een goeie dag kunnen wij allemaal de wereld aan, geen probleem!

    En wat volgens mij ook niet helpt is dat we onszelf beoordelen op onze gedachten, en anderen op hun gedrag. Jij wéét van jezelf hoe veel twijfels je hebt over alle dingen die je hierboven beschreef. En het is dat ik het bovenaan mijn reactie heb gezet dat jij (en anderen) nu weten dat ik ook twijfelde over deze reactie, anders had je dat niet geweten. Je ‘beoordeelde’ mij op mijn gedrag..

    Iemand die twijfelt, denkt tenminste na (alleen soms iets teveel..)

    Maar wie ben ik, om aan mezelf te twijfelen?

    Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s