(Zelf)Stigmatisering (WvdP)

Zeg.. hoe denk jij over psychotische mensen? Vind je ze ook gevaarlijk, gek en rijp voor het gesticht? Of wat denk jij van iemand met een depressie, of een burn-out? Snap je er iets van? Of denk je ‘joh, ik heb ook wel eens een kutdag, ik ben ook wel eens moe, stel je niet zo aan’? Wat denk je als je langs een GGz instelling rijdt? Wat denk je over de mensen die daar naar binnen gaan?
*
Deze week is het de Week van de Psychiatrie (18 t/m 24 maart). Het thema dit jaar is ‘Stigma’; over het beeld dat mensen hebben over de psychiatrie.
*
Voor mij is de psychiatrie iets heel gewoons; ik weet niet anders, ben er zo ongeveer mee opgegroeid. Althans, zo voelt het. Ik kan me dus heel lastig verplaatsen in hoe het moet zijn voor iemand die nog nooit iets met de psychiatrie te maken heeft gehad. Hoe denken die mensen er over? Ik houd me er wel eens mee bezig. Word ik als gek aangezien? Als iemand die niet spoort? Als een aansteller, met mijn Wajong uitkering, geen afgemaakte HBO studie en geen echte baan – alleen maar omdat het in mijn hoofd niet zo lekker loopt? Aan de buitenkant zie je niks aan me.. hoe wordt er dan over gedacht dat ik al sinds een puber een ‘GGz-klant’ ben? Ik heb zo vaak verbaasde reacties gekregen, mensen die het niet begrepen of zelfs nog niet begrijpen .. stigmatisering is een probleem. Ik vind het een probleem. Daarom ook dat ik ben gaan bloggen.
*
Naast stigmatisering heb je ook nog zelfstigmatisering; iets waar veel mensen met psychische problematiek (vaak onbewust) aan lijden. Als je bekend bent met stigmatisering, houd je er altijd rekening mee. Je gaat al voor andere mensen invullen wat zij denken over jou, of over je problematiek. Zo weet ik dat het algemeen bekend is dat het beeld rondom borderline behoorlijk negatief is. Hoewel ik zelf wéét dat het anders zit, neem je dat negatieve gevoel over.

Ik voel me ontzettend waardeloos, omdat ik denk dat andere mensen mij als een waardeloos persoon zien. ‘Wat is die San nou waard, met haar therapie, geen baan, mislukte studies, geen relatie en noem het maar op’. Ik vul het in, met als gevolg dat het waardeloze gevoel dat ik al over mezelf heb, versterkt wordt. Ik kruip in mijn schulp, ik ontwijk mensen en ga zelden een praatje aan. Ik voel me niet gelijkwaardig. Ik voel mezelf minder. Maar waarom? Ben ik inderdaad een minder mens omdat ik niet aan de ‘normale’ normen voldoe? Nee, waarom? Tegenwoordig probeer ik open en eerlijk over mijn stoornis te zijn, zonder mezelf weg te cijferen. Behoorlijk moeilijk, maar het proberen waard. Het lijkt me heerlijk om er eens ‘schijt’ aan te kunnen hebben over hoe andere mensen -al dan niet zelf ingevuld- over mij zullen denken.
*
Ik ben heel benieuwd naar jouw mening over mensen met psychische problematiek. Ken jij mensen in je omgeving die bij de GGz lopen? Hoe ga je daar mee om? Wat is jouw beeld er bij? Of vind je het allemaal maar raar en/of eng? Heb je zelf psychische problematiek? Hoe ga jij om met stigmatisering? Hoor graag jouw reactie, dat kan anoniem.
*
Kijk voor meer informatie over de Week van de Psychiatrie op http://www.weekvandepsychiatrie.nl

Advertenties
Geplaatst in: GGz

7 gedachtes over “(Zelf)Stigmatisering (WvdP)

  1. Jans zegt:

    Lieve Sandra,

    Wat heb je het weer goed verwoord.
    Mijn compliment daarvoor.

    Mensen zijn voor mij mensen, met of zonder hun gebreken, dat heeft ( zou haast zeggen ) toch iedereen.
    Heb zoals je weet ook een mindere periode gehad, dan voel je je ook minder omdat je gevoelsmatig denkt dat je minder bent.
    Maar niets is minder waar, geloof mij.
    Heb er ook een behoorlijke tijd over gedaan om nu te weten dat ik nu sterk ben en er mag zijn met al mijn gebreken, hoewel het gevoel af en toe de kop op steekt en denk, kijk eens wat een ander allemaal kan en doet.
    Geloof mij ( en weet jij zelf ook wel ) die zelfde mensen hebben ook hun minpunten, alleen soms andere maar daarom niet meer of minder dan wij zijn.
    Hoop dat je hier wat aan heeft.

    Hier wil ik het voor nu bij laten.
    Liefs Oma.

  2. Chiel zegt:

    Hey San,

    Ik moest er even over nadenken dit hier te posten, maar dat wat je schrijft ligt diep in m’n hart. Ook ik heb mijn verleden en zelfstigmatisering vormt voor mij een karaktereigenschap. Hoe meer ik er tegen probeer te vechten hoe meer ik mij zoals je schrijft “waardeloos” voel; niets komt uit de pen en uitstelgedrag voert de boventoon.
    Het is moeilijk, heel moeilijk om je elke dag weer uit de spiraal te slepen, wat voor mij vaak meer energie kost dan me erbij neer te leggen dat het gewoon zo is.
    Ook ik kruip in m’n schulp, maar dat is niet altijd negatief. Het is soms ZO heerlijk om even niemand om je heen te hebben en ik heb gemerkt dat ik momenteel op mijn best ben, wanneer ik niemand om me heen heb. Ik kies hiervoor en dat is een krachtig iets.

    Stigmatisering vormt zich automatisch wanneer mensen iets doen wat voor de maatschappij als “ongewoon” wordt gezien. Maar wat de maatschappij ziet, is niet wat ik ben, doe, wil doen en voor mezelf al heb bereikt.
    Zoals je oma schrijft, mensen die het niet begrijpen of niet de moeite willen nemen om het te begrijpen, zijn niet de mensen die je om je heen moet hebben/wil hebben. Het zijn die mensen die je dwingen in die negatieve spiraal te blijven, onbewust of niet. Dat soort mensen vermijd ik en als dat betekent dat ik voor een bepaalde tijd als kluizenaar moet leven, dan zij dat zo. hehe.. kluizenaar zijn is zo gek nog niet 😉

    Weet 1 ding, je bent nooit alleen en je komt er altijd sterker uit ook al is dat licht aan het eind van die tunnel nog steeds gedimd

    Heel veel sterkte!

    Chiel

  3. caricia Sin Censura zegt:

    Lieve Sandra,

    Mooi en herkenbaar verwoord…Ik vind het zo knap dat je zo open bent over je stoornis! Dat geeft al heel wat minder ruimte om dingen in te vullen omdat zo mensen zelf ook de kans krijgen om te reageren, wat vaak veel positiever is dan wordt verwacht. Ik probeer niet te prediken hoor want ik heb ook geleerd dat op welke berg je ook klimt en hoe hoog de toppen zijn die je bereikt. Je kunt evengoed weer af kan glijden. Ik probeer daarom een bepaalde nederigheid te bewaren, zoals in de reactie hierboven staat mensen zijn mensen. In de diepe dalen probeer ik me voor te houden dat ik er eerder uit geklommen ben maar soms wordt je er gewoon enorm moe van! En zaken als eigenwaarde, zelfvertrouwen als dat niet vanaf kind in je zit omdat je met een stoornis werd geboren of omdat dit stuk is gemaakt door andere mensen of traumatische ervaringen en je het je later toch eigen hebt weten te maken, dan blijft het altijd kwetsbaar. Ik noem dat jonge beplanting, niet zo diep geworteld, dus bij “storm” is dat t eerste dat uit het fundament gerukt wordt en weer verloren gaat…Mensen zijn er in allerlei soorten, kleuren en maten en t zou een verrijking zijn als we al die kleuren konden/durfden te (laten) zien!

    liefs Caricia

  4. Thomas zegt:

    Hey San,

    Je hebt het mooi verwoord, ik heb de GGZ vanaf meerdere kanten meegemaakt. Zowel zakelijk als prive heb ik met de GGZ te maken gehad, dan heb je al een heel ander beeld van de GGZ.

    Wat je schrijft is heel herkenbaar, er rust anno 2013 toch nog steeds een soort van taboe op het feit dat je de GGZ van binnen hebt gezien. terwijl er tegenwoordig een heleboek mensen bij de GGZ lopen of hebben gelopen. Die taboe is ook onhandig als werkt en je contract verlengt moet gaan worden dat gebeurt dus niet je wordt ontslagen je vormt een risico. Als je gaat solliciteren ga je ook maar niet vertellen dat je de GGZ van binnen hebt gezien of ziet, dan wordt je meteen afgewezen.

    Stigmatisering is iets waar je helaas niet onderuitkomt mensen hebben dat van nature in zich kennlijk, en daaroet je doorheen zien te prikken. De kans krijgen om iets uit te kunnen leggen, je verhaal te kunen doen. Mensen hebben hun oordeel al klaar.

  5. Roel zegt:

    Hallo Sandra,

    inmiddels ben ik 40 en heb al heel veel moeten vallen en opstaan. GGZ ook van binnen gezien, maar uiteindelijk niks beter van geworden. Ik had 3 jaar lang een hele fijne relatie waardoor ik me vele beter voelde en waar ik een toekomst mee zag. Helaas sinds drie maanden uit, en met al mijn persoonlijke problemen was dit de druppel. Geen werk, geen geld, geen partner. Wel WSNP, aangifte door ex, depressie, etc etc. Vraag me echt af of het leven wel leefbaar is met Borderline. Stigmatisering is nog maar het minste van de problemen waar ik tegenaan loop.

    Overigens vind ik het knap hoe jij het allemaal beschrijft in je blogs. Goed gedaan!

  6. Michel ten Hoove zegt:

    Heel herkenbaar wat je beschrijft. Je kent mijn verhaal want we hebben er op Twitter DM berichten over uitgewisseld. Ik vind je openhartigheid ontzettend stoer, moedig en bewonderenswaardig. Zelf sta ik op het punt mijn blog ook te gaan gebruiken om hier schaamteloos openhartig over te zijn. Jouw blogbericht en teruglezen helpt die stap te zetten. Dank daarvoor.

  7. Eva zegt:

    Stigma… het is verschrikkelijker dan mensen denken. Moet je eens praten met iemand die in een ziekenhuis gewerkt heeft en daarna in de psychiatrie is gaan werken. Het is afschuwelijk. Het woord onbegrip dekt de lading bij lange na niet. Het is ronduit hatelijk en minachtend.

    dan dit:

    Mensen met psychische problemen sterven gemiddeld 10 jaar eerder dan de rest van de populatie.

    Obesitas, diabetes, bepaalde vormen van kanker, hartziekten komen veel vaker voor bij mensen die psychofarmaca gebruiken.

    En mensen die die medicijnen gebruiken ontvangen veel minder vaak een medische inspectie.

    Doodsoorzaken worden afgedaan als onderdeel van iemands psychiatrische stoornis, iets dat bekend staat als ‘diagnostisering overschaduwen’ .

    Het kan leiden tot levensbedreigende condities die worden afgedaan als tussen de oren.

    Onderzoek wees uit dat 1 op de 5 mensen met een psychische aandoening zich door de huisarts genegeerd voelt.
    1 op de 4 ervaart de huisarts als grootste bron van discriminatie.

    Bron deel 1 is eigen ervaring, was een gesprek met iemand die ik beschreef, bron deel 2 komt van de site zielenknijper.nl en is mijn ervaring en die van kennissen die het ervaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s