Kleine stapjes.

Ik kan zo op mezelf mopperen dat ik geen normale baan heb. Dat ik niet net als iedereen gewoon elke dag op moet staan, naar kantoor ga en structuur heb. Totdat ik op een drukke middag op mijn vrijwilligerswerk zit, die telefoon maar blijft gaan (ik ben verdorie geen telefoniste) en het werk zich opstapelt.
*
Ik werk naast mijn therapie acht uur per week. Twee middagen van vier uur. Stelt niets voor zou je zeggen. Toch ben ik tegenwoordig iedere keer gespannen van te voren en trek ik de drukte slecht. Ik moet na zo’n middag echt even bijkomen. Maar aan de andere kant vind ik het ook weer geweldig. Ik beteken iets. Collega’s zijn blij als ik er ben. Ik kan mensen helpen. Dat doet me allemaal goed. En toch iedere keer weer: spanning.
*
Ondanks dat leer ik hier heel veel. Ik ben aardig van mijn telefoonangst af. Als de telefoon gaat bonkt mijn hart niet meer in mijn keel. Ik kan spontaan binnenwandelende cliënten te woord staan zonder knikkende knieëen. Ik kan andere organisaties bellen voor informatie of advies zonder klotsende oksels. Ik kan over koetjes en kalfjes praten met collega’s, maar ook mezelf zijn. Eigenlijk zit ik hier heel erg op mijn plek. En toch.. ook vanochtend weer, hartstikke gespannen. Er tegenop zien om naar kantoor te moeten. Ik vind de stap om te gaan iedere keer weer een behoorlijke, en snap niet goed waarom.
*
Misschien eens beginnen met stoppen met mopperen op mezelf. Accepteren dat het begin van een -eventueel, ooit- werkbestaan begint met kleine stapjes. Met vrijwilligerswerk. Ik doe tenminste iets, en daar ben ik trots op.
*
Advertenties

3 gedachtes over “Kleine stapjes.

  1. Chiel zegt:

    Inderdaad! Daar mag je trots op zijn, want er zijn er genoeg die dit niet doen en hun dagen vervullen met op straat hangen bijvoorbeeld.

    Alle begin is moeilijk San – Facts of life – Maar beginnen is de beste stap

    Ga zo door!

    Chiel

  2. Jans zegt:

    Lieve Sandra,

    Met al die kleine stapjes ben je toch al mooi een eind gekomen.
    Af en mopperen op jezelf is niet zo erg, doet iedereen wel eens.
    Je kan beter kijken naar wat je wel goed doet.
    En dat is vaak meer dan je denkt.
    Alleen al dat vrijwilligerswerk waar je andere mensen help, terwijl je het zelf moeilijk hebt.
    Daar neem ik mijn petje voor af hoor.
    Je weet, 2 stappen heen en 1terug is weer 1 stap verder.
    Het geeft niet hoe lang je er over doet, als je het maar doet.
    Ik heb in ieder geval alle vertrouwen in jou.

    Dag lieve KANJER
    Je trotse Oma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s