Stressed out.

Al een paar dagen ben ik ontzettend zenuwachtig. Ik slaap erg slecht, en het is druk in mijn hoofd. Ik voel me lichamelijk niet lekker en ben onrustig. Waarom? Omdat ik een -voor mij- drukke week tegemoet ga. In een normale week wisselen werk- therapie en rustdagen elkaar af. Zo functioneer ik het beste. Deze week heb ik elke dag wat en moet ik met de trein van hot naar her.

Morgen is het meest spannend. Ik ga kijken voor een ander huisje. That’s a big thing, want in mijn huidige huis (lees: hok) functioneer ik voor geen meter. Ik voel me er onveilig, angstig en niet op m’n gemak. Omdat altijd in paniek zijn als je thuis bent of als het naar huis gaan moment er aan zit te komen niet te doen is, verblijf ik al een tijd bij een goede vriend. Hartstikke fijn dat dat kan, maar het is geen goede permanente oplossing, het kost extra geld doordat ik veel met de trein moet en daarnaast verlang ik naar een eigen plekje waar ik me veilig voel.
Ik speur dagelijks allerlei website’s af naar andere woonruimte, maar kom vaak niet in aanmerking omdat ik met mijn Wajong te weinig inkomsten heb. Dat ik morgen dan eindelijk een bezichtiging heb weten te plannen is dus best wel wat, maar het maakt me behoorlijk zenuwachtig.
 *
Verder moet er deze week gewoon gewerkt worden, moet ik naar de tandarts ruim twee uur reizen verderop (ook zo’n eng iets), is er Koninginnedag – die ik al wel veel rustiger door ga brengen dan het normaal jaarlijkse Amsterdam, moet er geklust worden bij het zusje.. al 100 keer heb ik in mijn hoofd een schema gemaakt met hoe dat allemaal moet, waar ik wanneer slaap en eet, hoe laat ik dan op moet, welke treinen ik moet hebben en hoe ik toch tussendoor rustmomenten kan pakken om niet keihard onderuit te gaan.
*
Een week die voor vele normaal zal zijn, maar hier gaan alle alarmbellen rinkelen. Ik heb het weekschema op papier gezet, zodat ik overzicht heb. Maar loslaten doet het me niet.
*
Ik hoop ontzettend dat dat huisje morgen iets is, dat zal veel rust geven. Een eigen plek waar ik me goed voel. Niet meer met je tas vol kleding en je tandenborstel van hot naar her hoeven reizen, en weer op bezoek gaan bij vrienden voor de gezelligheid, niet omdat ze voor oppas hoeven spelen. Jullie gaan het horen. Duimen jullie?

 *

Advertenties

“Ik krijg geen hoogte van je..”

‘Wat doen ze eigenlijk nog met jou bij de GGz?’ kreeg ik gisteren als vraag. ‘Ik krijg geen hoogte van je.. depressief ben je niet meer, maar je kan zo switchen qua stemming.. ik moet altijd maar afwachten hoe je in je vel zit als ik je spreek.’ ging ze verder. Ik zat bij een vriendin thuis en dit onderwerp kwam zo ter sprake.
*
Ze raakte een gevoelige snaar. Ik heb geen flauw idee hoe ik moet omschrijven hoe ik me de afgelopen week heb gevoeld. Ben ik nog depressief? Misschien een beetje. Het is vooral omgeslagen naar stemmingswisselingen. Momenten van pure angst, somberheid, leegte, verdriet en boosheid en momenten dat het eigenlijk wel gaat; dat ik geniet van het zonnetje of de mensen om me heen. Ik kan het ene moment boos en verdrietig uit mijn plaat gaan, en het volgende moment rustig met een kop thee op de bank zitten. Ik kan je vertellen; je raakt er van in de war. Dat je maar moet afwachten hoe je ’s ochtends wakker wordt, hoeveel prikkels je deze keer kan verdragen en wat wel of niet kan op een dag is niet leuk en doodvermoeiend. Depressief zijn is niet prettig, maar het is wel een soort van stabiel gevoel. Stemmingswisselingen maken je gek en eigenlijk net zo verdrietig als een depressie. Niemand krijgt nog hoogte van je, mensen weten niet meer wat ze met je aan moeten, en zelf weet je het al helemaal niet. Als je je na een redelijk of zelfs goed moment toch weer depressief voelt is dat alleen maar een extra klap in je gezicht.
*
Stemmingswisselingen horen bij Borderline. In de DSM is een van de negen criteria: “Sterk wisselende stemmingen, als reactie op gebeurtenissen. Dit kan leiden tot periodes van intense somberheid, prikkelbaarheid of angst, meestal enkele uren durend en slechts zelden langer dan een paar dagen.” – Hier staat dat het gebeurt als reactie op gebeurtenissen. Dit kan, maar het is ook mogelijk dat je zelf je stemmingswisselingen creëert door de (dominant negatieve) gedachten die je hebt en die af en toe of zelfs vaak door je hoofd heen schieten. Je kunt dit leren reguleren met oa de VERS trainng, maar een andere naam voor Borderline is niet voor niets ‘Emotie Regulatie Stoornis’; het reguleren van je emoties is het moeilijkste dat er is.  Dat ik zelf, -mijn gedachten-, vaak de oorzaak ben maakt me boos. Het gaat nog niet helemaal goed daar in het koppie.
*
Morgen maar weer eens babbelen bij de GGz over wat nu. Hoeveel kan de GGz in zo’n fase voor je doen? Hoe kun je er zelf mee leren omgaan? Welke trainingen zijn nog nuttig om te volgen? Kan specialistische hulp beter uitpakken dan algemene therapie voor allerlei problematiek? Kan ik net zo goed weggaan bij de GGz omdat het een bodemloze put is? Ik weet niet meer wat wijsheid is. Maar dat is morgen, eerst vandaag. Leven dag per dag, van moment tot moment. Ik zal die verdomde stemmingswisselingen krijgen.

*

Heerlijk, die positiviteit!

Deze week is het de ‘Week van Autisme’, ook wel ‘Autismeweek’  genoemd. Gisteren was het zelfs “Wereld Autisme Dag’. In heel de wereld zijn er speciale activiteiten georganiseerd rondom het thema autisme. Zo ook in Hilversum, zo ook op mijn vrijwilligerwerk. Maandenlang zijn we met een groep van zes bezig geweest met het organiseren van een autisme symposium voor regio ’t Gooi. We hadden een mooi en divers programma voor elkaar, waarin er onder andere een informatiemarkt was, een debat met wethouders, hulpverleners en beleidsmedewerkers, een lezing over de veranderingen in de DSM, er kwam een rete-stoere ervaringsdeskundige vertellen over haar ervaringen met autisme, en afsluitend was er nog een theatervoorstelling van Theatergroep Bint. Er kwamen meer bezoekers dan we hadden verwacht, en iedereen was positief. Een geslaagde dag dus!
*

Ik was er in het begin doodzenuwachtig voor. Ik was nog nooit op zo’n dag geweest, dus wist niet wat ik kon verwachten. Al wist ik alle ins- en outs doordat ik in de organisatie zat. Maar wat was ik blij na afloop. En tevreden. En opgelucht. Ik was zó moe in de trein terug, ik ben bij thuiskomst meteen gaan douchen en naar bed gegaan. Maar het gaf niet, want het was een positieve dag. Goed om die ook eens mee te maken, en dus kon ik het niet laten dit ook te posten en te delen met jullie.

*
Nu heb ik een vermoeidheidskater, ik ben die lange dagen niet gewend. Ik pak mezelf bij elkaar en ga toch richting mijn vrijwilligerswerk toe. And guess what; ik heb er zin in! Morgen een dag vrij waarin ik kan uitrusten. Mensen, heerlijk die positiviteit!
*