Borderline; het blijft een bitch.

De laatste tijd gaat het best goed met me. Dan “vergeet” je wel eens een klein beetje dat je een persoonlijkheidsstoornis hebt. Er valt dan mee te leven. De tegenslagen zijn beter te handelen en qua stemming is het wat stabieler.
*
Gisteravond, vannacht en vandaag zijn helaas weer rasechte “borderline dagen”. Mezelf gigantisch in de weg zitten, ruzie maken, mezelf verstoppen diep onder de dekens, huilbuien, onredelijk zijn, willen (maar niet doen!) automutileren.. deze dagen haat ik. Op dagen als deze is het besef er weer dat ik toch nog aardig worstel met mijn problematiek. Maar langzaamaan knap ik weer een beetje op. Ik doe weer lief en ik ben inmiddels uit bed. Een bakje koffie staat klaar. Ik heb gegeten. Borderline; het blijft een bitch maar het houdt me niet ellenlang meer in z’n greep. Hoop ik.
*

Advertenties

Angst, paniek & schaamte.

Ik voel het al wanneer ik wakker word; gespannenheid. Mijn hart gaat sneller dan normaal, ik zweet een beetje en ik blijf het liefst diep onder de dekens. Toch even uit bed, hoewel het nog niet hoeft. J. maakt zich klaar voor het werk, ik zit als een zombie op de bank. Vechtend tegen de tranen die ineens opkomen. In mijn  hoofd hoor ik het stemmetje van mijn oude persoonlijk-begeleider. ‘Wat is er aan de hand?’ ‘Wat maakt dat je je zo voelt?’ ‘Is het realistisch dat je je nu zo voelt?’ ‘In welk pannetje zit je?’. Ik probeer mijn gedachten en emoties te reguleren. Het enige wat door mijn hoofd buldert is ‘HELP!’. Het is Dinsdag Therapiedag én ik moet daarna naar huis. Omdat af en toe thuis slapen ook goed is. Net als therapie. Maar heel mijn lijf is bezig zich te verzetten.
*
Ik word overgenomen door angst. Raak in paniek. De tranen komen. Probeer ze nog te verbergen voor J. maar het is al te laat. Pas wanneer de deur in het slot valt en hij weg is, laat ik me gaan. De paniek moet er uit. Ik huil als een klein kind en loop onrustig door het huis. Misschien is even iets drinken wel goed. In de koelkast zie ik een fles vodka staan. Ik voel de verleiding maar weersta hem. Ik kruip weer in bed, om er vervolgens na 5 minuten weer uit te gaan. Heb geen rust in me om rustig te liggen. Misschien een douche dan maar. Het is inmiddels ook tijd om me klaar te maken om naar therapie te gaan.
*
Ik merk dat het moeite kost om te douchen. Daar waar het ontspannend hoort te zijn, word ik alleen maar angstiger en sta ik versteend in een hoekje van de douchecabine. Weer de tranen. Ik ken ochtenden als deze, maar ze blijven naar. Heb de perfecte oplossing of handleiding hoe er mee om te gaan nog niet gevonden. Ik zeep me gauw in en ga er onder uit. Droog me in een waas af en loop de slaapkamer weer in. En nu?
*
Ik ga zitten op de rand van het bed, afvragend wat ik moet doen. In deze toestand toch de bus en trein in stappen? Ik heb het regelmatig gedaan, en dat voelde vreselijk. Wat dan, maar niet naar therapie gaan? Maar het thuis slapen dan? Beide schrappen? Ik begin me te schamen. Hoe moet ik dit nou weer verklaren aan mijn therapeuten en aan J. Ik weet zelf niet eens waarom dit deze ochtend nou weer zo heftig is. Ik ben me bewust van het feit dat ik de laatste twee weken voor mijn doen erg druk ben, en vrijwel elke dag afspraken heb. Ik ben vermoeider dan normaal. Hierdoor ben ik prikkelbaarder en kan ik weinig hebben. Het beetje spanning dat ik normaal voel op dinsdag wordt nu extra groot.
*
Op momenten als deze weet ik nooit goed wanneer een trap onder de kont nodig is of wanneer ik voor mezelf mag zorgen en een dagje overal tussenuit mag sneaken. In angst en paniek toch dingen doen kan leiden tot nog meer spanning voor de volgende keer, maar het kan ook juist een trots gevoel geven. Ik voel me het meest wispelturige persoon in de wereld. Keuzes maken in een situatie als deze waarin je alleen maar angst voelt, is moeilijk. Je kunt vechten, vluchten of bevriezen. Ik voel de drang om te vechten, maar ik bevries. Ik zit net zolang voor me uit te staren totdat ik me realiseer dat ik de trein al niet meer ga halen. Ik ben al te laat.
*
Voor ochtenden als deze schaam ik me diep. Niet voor jou, als lezer die ver(der) van me af staat, maar voor mijn naaste omgeving. Ik heb wat uit te leggen waarom ik niet kom vandaag, en aan J. waarom ik hier nog ben als hij uit het werk komt. Ook dit geeft erg veel spanning, en verdriet. Het maakt dat ik een hekel aan mezelf krijg, en aan mijn leven. Alles is weer even zwart.
*
Het moeilijkste aan borderline is het niet goed kunnen reguleren van je emoties. En ik zit met de gebakken peren.
*

In training.

Het is tegenwoordig een uitzondering: een strakblauwe lucht en een zon die lekker schijnt. Er wordt buiten geblazen op een irritant fluitje, en het gegil van uitgelaten buurtkinderen die lekker buitenspelen is me niet ontgaan. De vogels fluiten. De balkondeuren staan open, ik zit aan een tafel aan het raam. Ik doe een poging tot studeren. Studeren? Ja.
*
Vorige week ben ik begonnen met een masterclass ervaringsdeskundigheid aan de Hogeschool van Amsterdam. Hartstikke leuk, hartstikke interessant, en hartstikke nodig. Want ervaringsdeskundige ben je niet zomaar. Je moet in staat zijn om boven je eigen ervaring uit te stijgen, en je eigen situatie los te laten. Je moet een voorbeeldfunctie kunnen vervullen. Een rolmodel kunnen zijn. Je moet een wederkerige relatie op kunnen bouwen met je client, op basis van gedeelde ervaring. Dit kun je niet zomaar, hier moet je trainingen voor volgen. En dat is wat ik nu aan het doen ben.
*
Aan het einde van de training krijg ik een assesment. Als voorbereiding hierop moet ik een reflectieverslag met lastige vragen schrijven en beantwoorden. Je moet kijken naar de rollen die je vervult. Een ervaringsdeskundige kan namelijk meerdere rollen in verschillende functies vervullen. Tijdens rollenspellen hoor ik dat ik meer de hulpverlener uithang dan de ervaringsdeskundige. Stiekem vind ik dit een compliment, want ergens diep in mij wil ik ook een hulpverlener zijn, die toevallig ook wat ervaringskennis in huis heeft. Maar daarvoor moet ik toch echt terug de schoolbanken in, en dat is helaas -financieel en qua werkdruk- geen optie meer. Ik stort me dus op het zijn van een goede ervaringsdeskundige.
*
Wennen is het wel. Weer bezig moeten zijn met opdrachten. Artikelen moeten lezen. Moeten nadenken. Eerlijk durven kijken naar mezelf. Concentratie moeten hebben. Vooral dit laatste is een ramp. Ik heb de concentratie van een goudvis. Mijn gedachten gaan altijd zo hard heen en weer dat ik me lastig kan focussen op mijn laptopscherm en een worddocument. Maar ik wil het. Dus ik doe het. Maar wel in mijn eigen tempo.
*