Als je ineens 6 diagnoses krijgt..

Het voelde alsof ik in een ziekenhuiswachtkamer zat; een rijtje stoelen, een koffieautomaat, een tafeltje met wat tijdschriften, en een balie met een vriendelijke dame. De ruimte was wit, en als je op een goede plek zat kon je naar buiten kijken; naar de levendige Wibautstraat in Amsterdam. Ik zat op dat goede plekje naar buiten te staren, totdat ik naar binnen geroepen werd: “Sandra, je mag met mij meelopen”. Daar ging ik dan.
*
De afgelopen twee maanden heb ik onderzoeken gehad in een behandelcentrum voor persoonlijkheidsproblematiek. Hun specialisatie is  borderline. Ik ben hier terecht gekomen omdat ze het in mijn huidige instelling niet zo goed meer met me weten. Ik loop er vast en kom niet echt verder. Samen met mijn psychiater besloten we dat ik voor extra onderzoeken naar Amsterdam zou gaan, om nog beter vast te kunnen stellen wat ik mankeer, en vooral: of er andere behandelingen voor me zijn die misschien beter bij mij en mijn problemen passen.
*
Vandaag kreeg ik de uitslag van de onderzoeken. Door de spanning haalde ik me van alles in mijn hoofd. Wat als ik een heel andere diagnose krijg dan in Hilversum? Wat als zij vinden dat borderline bij mij maar grote onzin is? Wat als ik gezond verklaard word? Ik zou ontzettend blij zijn als zou blijken dat ik helemaal geen stoornis zou hebben. Stiekem hoopte ik te horen dat ik niet bij dat behandelcentrum welkom was, omdat mijn problemen niet ernstig genoeg zouden zijn. Wel zou ik me dan af vragen hoe het dan zou komen dat ik me zo voel en gedraag als dat ik doe.
*
Ik mocht vanuit de ziekenhuiswachtkamer meelopen naar een kamertje aan het einde van de gang. De psycholoog waarmee ik een afspraak had kende ik nog van twee weken geleden, toen ik daar mijn laatste onderzoeksdag had.  Een lieve psycholoog van ergens in de dertig. Ik voelde me op mijn gemak bij haar. Dat scheelde, de spanning daalde. Ze vroeg of ik er klaar voor was. Ik zei ja, en ze sloeg het rapport dat ze in haar handen had open.
*
De onderzoeken bestonden uit verschillende onderdelen. Ze ging elk onderdeel af, en vertelde me de bevindingen van haar en de rest van het team dat mij onderzocht heeft. Het begon met iets dat ik al wist: ik heb een chronisch depressieve stoornis. Dit houdt in dat je terugkerende depressies hebt. Dit was geen verrassing voor me, deze diagnose was 8 jaar geleden ook al gesteld, en in die tussentijd is er wat dat betreft niets veranderd: de depressies blijven komen en gaan. Tot zover viel het gesprek mee.
*
Voor even.
*
Er volgde een stortvloed aan termen, lastige woorden en diagnoses. Bij de een was het geen verrassing, dan had ik die diagnose bijvoorbeeld al eens eerder gehad, maar er zaten ook dingen bij waarvan ik niet wist dat ik ze een naam mocht geven. Ik schuif al mijn afwijkende gedrag en emoties altijd af op borderline. Borderline en verder niets. Nu kregen bepaalde problemen ineens een op zichzelf staande naam. Ik moest even slikken.
*
Als laatste kwam ze met de conclusie dat ik perfect voldoe aan de criteria van de toelatingseisen voor behandeling daar. Naast alle andere diagnoses kwam er ook uit dat ik inderdaad borderline heb, en dat deze ernstig genoeg is om daar gespecialiseerde behandeling voor te volgen. Dat ‘ernstig genoeg’ klinkt zwaar, maar ze stellen wel eisen aan de mate van je persoonlijkheidsstoornis.
*
Ik was geslaagd voor de test. Chapeau. Nog gekker dan ik al dacht.
*
Ik heb deze middag even moeten laten bezinken. Toen ik een uur later en 6 (eigenlijk 7, maar ik voeg er twee samen) diagnoses later buiten stond, wist ik niet of ik moest huilen of lachen. Ik zou best kunnen gaan huilen omdat een van de best aangeschreven klinieken die er is in ons land zojuist heeft bevestigt dat ik best wel wat dingen mankeer; dat het best ernstig is zelfs. Maar ik zou ook kunnen lachen. Blij zijn dat ik nu de mogelijkheid krijg tot het volgen van therapie die waarschijnlijk veel beter bij me past dan de therapie die ik nu volg.
*
Ik kies voor dat laatste. Ik heb (nog) geen traan gelaten, en bekijk het aardig luchtig. Het was even schrikken dat er meer problematiek is vastgesteld dan ik dacht, even ging de sarcastische ‘spaar ze allemaal!’ gedachte door me heen na zoveel diagnoses, maar eigenlijk verandert er niets in negatieve zin. Het kan nu alleen maar beter worden, want ik krijg betere hulp. Ik mag zelfs kiezen welke therapie ik wil gaan volgen: dialectische gedragstherapie, schema-therapie of MBT. Er volgen nog vijf (!) afspraken om samen met de psycholoog daar te onderzoeken wat het beste bij mij past. Ze pakken het  grondig aan.
*
Tijd voor een nieuwe fase!
*

Advertenties

4 gedachtes over “Als je ineens 6 diagnoses krijgt..

  1. Kim zegt:

    Jemig wat heftig San! Hoop dat je ermee vooruit komt en dat ze je echt kunnen helpen. Weet als geen ander hoe je jezelf soms in het leven in de weg kan zitten. Je kan het! Het begin is er en dat is al heel wat! Liefs, Kim (je oud mwd genootje 😉

  2. beatrixminkov zegt:

    Hee meid,

    Heftig om te lezen zo. Kwam je blog net weer toevallig tegen en heb even het een en ander bij gelezen. Kan me voorstellen dat het voor nu nogal rauw op je dak komt vallen, maar tegelijkertijd vind ik het wel ontzettend tof om te lezen hoe je hiermee omgaat!
    Ik hoop ook dat ze je hier in Amsterdam wel verder kunnen helpen. Ik ken je niet persoonlijk – maar je bent op mij wel altijd overgekomen als een ontzettend mooie, krachtige, inspirerende en daadkrachtige vrouw, en hoop oprecht dat deze nieuwe weg ook zijn vruchten voor je af zal werpen.

    Dit – bij even gebrek aan meer woorden op dit moment – even voor nu 😉

    Liefs,
    Bea

    PS: Ik lees je vanaf nu dus ook weer mee 😉

  3. Verdwalen in Verhalen zegt:

    Sandra,ik begrijp je dubbele gevoel hierin compleet…maar aan wal zegt deze stuurvrouw, ik ben blij voor je…je laatste zinnen vatten de kern…er is niets in negatieve zin veranderd..je leert je zelf steeds meer en meer kennen en durft open te staan voor ook de moeilijkere kanten daarvan…wat beangstigend is aan een diagnose mijns inziens is het stigma wat daaraan kleeft (of misschien nog meer de angst daarvoor) Echter wanneer we ons sterk voelen weten we dat wij zelf bepalen welke rol dat in mag nemen in ons doen en laten…en weigeren we ons handelen te laten regeren door angst, gaan we vol goede moed voor het geluk!

    Want een diagnose (mits aanvaard) betekent ook erkenning en dat heeft ieder mens nodig. Zo vaak tegen muren aanlopen, niet begrepen worden kan heen vereenzamend zijn. Maar dan ineens blijkt dat er wél mensen zijn die je begrijpen…en dat al zoveel mensen je voor zijn gegaan en doctoren zich er in verdiept hebben, om ons een zetje in de goede richting te geven, onszelf te begrijpen en anderen te helpen ons te begrijpen.

    En de mensen die toch oordelen, die blijven er heus, maar wij hoeven de wereld niet te verbeteren. Door bij onszelf te blijven en daarvoor durven te staan en spreken scheidt als een prachtig natuurlijk systeem het kaf van het koren. Mensen die goed voor ons zijn blijven over en mensen die dat niet zijn niet, en zo zal er steeds meer strijd en geldingsdrang vervagen en kom je dichter bij jezelf.

    Ik vind het knap hoe jij je hebt losgemaakt van je angsten en dat keer op keer weer doet om te strijden voor jezelf, je recht op jouw leven en geluk!!

    Ik weet zeker dat jij met jouw openheid een boel hebt betekend en zal betekenen voor mensen die zich in jouw verhalen herkennen!! Chapeau zoals jij zegt is hier zeker op zn plaats

    Ik wens je heel veel sterkte en mooie verhalen om met ons te delen 🙂 keep on doing tha good stuff!! 😀

  4. aukjesweb zegt:

    Ik ben je blogs terug aan het lezen en steeds vaker komt er een stuk herkenning boven drijven. Zo ook bij dit verhaal. Ik had drie weken geleden mijn adviesgesprek bij een gespecialiseerd centrum voor persoonlijkheidsproblematiek. De zenuwen vooraf , de oude en nieuwe diagnoses en het plekje dat die (weer) zullen moeten krijgen. Ik start over 6-9 maanden met schematherapie en dit is een grote opluchting: deze specialisten denken dat ze me kunnen helpen om beter met mezelf te leven, dan zal ik die hoop maar een kans geven.
    Ik ben benieuwd welke therapie je uiteindelijk gaat volgen en wat je ervaringen daarmee zijn. Het centrum waar ik naartoe ga heeft overigens ook een locatie in Amsterdam. Wellicht is het hetzelfde centrum.

    Verder: ga vooral door met je prachtige schrijfsels, je hebt talent. En wat betreft de behandeling , knok ze!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s