Van mens tot mens.

Bloggen. Zo heerlijk om te doen, en toch al maanden niet gedaan. Waarom niet? Omdat ik niets te melden had. Althans, dat maak ik er van. Ik vond mijn leventje niet interessant genoeg meer om over te schrijven. Hoe interessant is het nog om te schrijven (en voor jou dus om te lezen) over depressie en persoonlijkheidsproblematiek? Ik vroeg het laatst op Twitter, en de reacties waren juist positief. Kennelijk is er wel belangstelling, maar cijfer(de) ik dit weer weg. (hallo negativiteit)
*
Op dit moment voel ik me zo leeg, dat ik weer de behoefte krijg van me af te schrijven. Ik heb geen makkelijke maand achter de rug. Ik werd weer opgenomen in de kliniek omdat mijn pannen overkookte (VERS pan 5: dagenlang). Dat was crisis. Tijdens mijn opname kwam ik  weer wat tot rust. De crisis verdween, en een matige depressie bleef over. Depressie nummer zoveel. Je zou toch zeggen dat je er aan gewend raakt, maar iedere keer als je voelt dat je die donkere tunnel weer ingezogen wordt, doet het pijn.
*
Zo’n depressie geeft een heel eenzaam gevoel. Ik las laatst dat 1 op de 3 mensen zich eenzaam voelt, en 1,3 miljoen mensen zelfs extreem eenzaam. Ik vind dit zorgwekkend. Ik mag in mijn handen knijpen met een aantal lieve vrienden die ik om me heen heb, waarbij ik dag en nacht terecht kan. Maar omdat ik geen prater ben, en de neiging heb om mezelf terug te trekken en onder een steen te gaan leven (lees: vooral diep onder de wol liggen), voel ik me ondanks deze lieve mensen om me heen, vaak behoorlijk eenzaam. Het is ‘ik en mijn gedachten’ en ‘ik en mijn gevoel’. Het delen met- en open zijn naar anderen is moeilijk.
*
Iemand waarmee ik de ups en vooral de downs wel goed kon delen, was met mijn klinisch psycholoog. In 2011 kwam ik na een flinke crisisperiode bij haar terecht, en we hadden vrijwel meteen een klik.  Ik heb ontzettend veel met haar besproken, heel wat tissues volgesnoten, maar ook gelachen. Het contact was ‘echt’, van mens tot mens, en niet van behandelaar tot client. Alles kon ik aan haar kwijt, niets was raar en niets was teveel. Tot vandaag. Vandaag zag ik haar voor het laatst. Ze moet weg ivm de bezuinigingen. Ik hoorde het gister pas, en het kwam (komt) dus behoorlijk rauw op mijn dak.
*
Afscheid nemen is moeilijk. Zeker als het iemand is die belangrijk voor je is geworden in de afgelopen jaren. Ik voel nu een leegte, die ik voorlopig ook nog wel zal voelen. Ik moet weer overnieuw beginnen met een andere psych, en dat heeft tijd nodig. Ik moet het er maar op houden, dat waar deuren sluiten, elders weer een andere deur open gaat.
*

Advertenties

4 gedachtes over “Van mens tot mens.

  1. vaif zegt:

    Sterkte, naar dat jij pas zo laat hoort dat deze hulpverlener weg gaat, waar jij zo’n goede band mee had. Hoop dat er toch wat ‘licht’ schijnt in jouw proces

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s