Anders dan ik dacht.

“San, kom je even?” Ik zit achter de computer wat administratie te doen op kantoor als mijn coordinator vraagt of ik even met haar mee kom. “Ik heb gesprekskamer X gereserveerd, dan kunnen we even praten. Wil je een kop thee?”. Een kop thee is misschien wel even lekker, dus ik zeg ja. We gaan zitten in de gesprekskamer waar we normaliter met clienten zitten. Ik ben blij met m’n kop thee, en speel er wat mee door er wat suiker in te gooien en langdurig te roeren. Dit terwijl ik normaal gesproken helemaal geen suiker in m’n thee doe. Zal de spanning wel zijn. “Ik wil even met je praten over je vele afwezigheid”. Ohjee. Ze zal toch niet zeggen dat… “Ik weet niet of het verstandig is dat je hier nog langer werkt”. Kut. “Je bent teveel afwezig, daardoor onbetrouwbaar en ik kan niet meer op je rekenen”. Ze heeft gelijk. “Na vandaag hoef je niet meer te komen”. Dat was het dan. Ik sta op straat. Mijn vrijwilligerswerk dat me toch heel dierbaar is, ben ik verloren. Het is klaar. 
*
Dit is waar ik bang voor was vandaag. Ik durfde bijna niet naar mijn vrijwilligerswerk toe vanmorgen, omdat ik bang was voor dit scenario. In werkelijkheid ging het heel anders. Ik stapte de trein uit en kwam mijn coordinator op het station tegen. “Wat stoer dat je er vandaag weer bent!” zegt ze tegen me met een lach. Huh? dacht ik. Ben je dan niet boos? Ze komt niet boos over. Integendeel, ze lijkt oprecht blij om me te zien. Ik pak mijn fiets en samen fietsen we naar kantoor. Ik stap maar meteen met de deur in huis door op de fiets al een gesprekje aan te gaan. Ik zeg haar eerlijk dat ik vandaag eigenlijk niet durfde te komen, of nee: eigenlijk niet niét durfde te komen. Snap je hem nog? Ik leg haar uit dat ik bang ben dat ze me niet meer als vrijwilliger wil hebben, omdat ik me de laatste tijd teveel ziekmeld. “Oh maar San, dat gaat niet gebeuren hoor!”. Weer ben ik verbaasd. Hoe kan het dat als ik me met zulke regelmaat ziek meldt omdat ik te angstig/depressief/moe ben om te werken, maar daardoor niet de deur uit gezet wordt? “Ik wil je even zeggen dat je niet bang hoeft te zijn dat je er uit gegooid wordt. Dat gebeurt niet”. “Het was anders geweest als je er een potje van maakte, maar je bent ziek en het is niet erg.” Ok.. “Daarnaast pas je perfect in onze doelgroep”. Daarmee bedoelde ze dat de vrijwilligers die hier werken vrijwel allemaal ervaring hebben in de GGz. Je kunt je misschien voorstellen dat dat niet de meest stabiele groep is, en er wel meer mensen zijn die zich regelmatig ziekmelden.
*
Op het moment dat we op kantoor aankomen ben ik niet meer angstig. Ik blijf wantrouwend, maar probeer er op te vertrouwen dat ik mijn vrijwilligersbaantje niet zomaar kwijt raak. Ook niet als ik er dus af en toe niet ben omdat het niet gaat. Ik ben blij dat ik de stap heb genomen om te gaan, en om het ook aan te kaarten. Door eerlijk te zijn weet ik nu waar ik aan toe ben. Ik had toch een heel andere dag gehad als ik thuis gespannen onder mijn dekentje was blijven liggen..
*
Advertenties

Een gedachte over “Anders dan ik dacht.

  1. Jans zegt:

    Lieve schat,

    Wat geweldig goed nieuws.
    Zij zien ( en weten ) dat het je af en toe niet lukt om te werken.
    Maar dat je een vechter en doorzetter bent, die niet zomaar verstek laat gaan en vertrouwen in jou hebben.
    Gefeliciteerd met deze overwinning.
    De tweede deze week geweldig, zou zeggen ga zo door.

    Heel veel liefs en dikke kus van je
    Dubbel trotse Omaatje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s