Recht uit het hart: mijn 2013.

2013.. een raar jaar. Een jaar met diepe dalen zoals ik ze nog nooit had beleefd, maar ook met pieken die al even uitzonderlijk waren.
*
Mijn jaar begon depressief, en tegelijkertijd met een hoogtepunt. In november 2012 raakte ik depressief, en dit was in januari nog niet over. Toch begon ik het jaar goed: ik ging op 1 januari met vrienden J. en G. naar Awakenings. Dit is een feest in een grote oude industriële hal in Amsterdam. Mijn favoriete feest, dat een paar keer per jaar plaatsvindt. Ik had de avond van mijn leven: dit moest vast en zeker betekenen dat het beter zou gaan dit jaar, ik voelde me immers die avond prima, en had vertrouwen in de tijd die zou volgen. Niets was helaas minder waar. Ik zakte daarna nog verder weg in mijn depressie, en voelde me ongelukkiger als nooit te voren. Ik had ineens een aversie gekregen tegen mijn medicatie, dus daar stopte ik impulsief mee. Had ik nooit moeten doen. Ik stopte met mijn anti-psychotica en draaide helemaal door. Ik kreeg hoofdpijn dat erger is dan migraine, en raakte psychisch helemaal in de war. Uiteindelijk werd ik eind januari opgenomen in de kliniek. Een zware tijd. Iedere avond smeekte ik vriend J. aan de telefoon of ik alsjeblieft naar hem toe mocht komen: weg uit de kliniek, maar ik moest volhouden. Toen ik er weer uit kwam maakte ik de belofte met mezelf dat dit nooit meer zou gebeuren: ik zou nooit meer opgenomen worden, hoe slecht ik me ook voelde. Omdat ik niet alleen in mijn huis durfde te zijn, mocht ik met mijn tas vol kleding en mijn tandenborstel naar Amsterdam komen: logeren bij goede vriend J. Hier heb ik uiteindelijk weken gezeten zonder iemand te zien, op J. na. Mijn psychiater sprak ik om de dag telefonisch, ik had niet de puf om naar Hilversum te gaan. Ik slikte inmiddels mijn oude medicatie weer, en ook dit ging via de apotheek in Amsterdam, zodat ik niet naar Hilversum hoefde. Ik zat dieper in de put dan dat ik me in 10 jaar depressies heb gevoeld. Ik wilde nog maar 1 ding: rust. Dood. 
*

In a little while 
I’ll be gone 
The moment’s already passed 
Yeah it’s gone 
And I’m not here 
This isn’t happening 
I’m not here 
I’m not here 

*
Radiohead met ‘How To Disappear Completely’. Ik heb dat nummer zo ontzettend vaak geluisterd. Onder mijn deken op de iPod, of als ik met hoge spanning in de trein zat naar mijn vrijwilligerswerk of therapie: dingen die ik langzaam weer oppakte. Het maakte me aan het huilen, maar het maakte me ook rustig. Het gaf troost. Tot op de dag van vandaag luister ik het nummer bijna dagelijks, soms wel 5x achter elkaar. Het is mijn liedje.
*
In maart ging het nog steeds niet goed met me, en kreeg ik onder hevig protest van mezelf anti-depressiva voorgeschreven. Ik wilde dit niet, omdat eerdere pogingen daarmee allemaal zijn mislukt, en ik gewoon echt geen troep wilde slikken. Maar zo kon het ook niet doorgaan, dus toch maar weer proberen. Awakenings kwam er ook weer aan, en hoe graag ik ook wilde: ik ging niet. Ik had kaarten voor twee avonden, maar beide kaarten heb ik weer doorverkocht aan iemand anders. Mijn hart brak op dat moment: ik wilde zo graag.. maar het kon niet. Het was nog te veel.
*
In het voorjaar ging het licht letterlijk en figuurlijk weer een beetje schijnen voor me. Ik kreeg weer wat lucht. Ik ging voorzichtig weer eens de deur uit voor een kop thee ergens. De depressie verdween langzaam naar de achtergrond, maar de borderline-symptomen kwamen hiervoor terug in de plaats. Het was chaos in me. Ik had gigantische stemmingswisselingen, en wist niet waar ik nou blijer om moest zijn: dat de depressie weg was of dat ik me weer voelde zoals ik me normaal voel met mijn borderline: altijd wisselend.  Ik verlangde bijna weer terug naar de depressie, dat gevoel was tenminste stabiel. Nu ging ik van blij naar boos naar verdrietig naar bang en weer terug naar blij. Doodvermoeiend.
*
In mei kon ik oprecht zeggen dat ik niet meer depressief was. Ik voelde me een stuk beter. Ik stopte weer met de anti-depressiva omdat ik dat spul gewoonweg niet meer in me wilde hebben. Ik werd rustiger: het was een goede stap om daar mee te stoppen. Wel maakte mijn psychiater zich zorgen: ik liep vast qua therapie. De depressie was dan weg, maar de borderline maakte mijn leven nog aardig moeilijk. Samen hebben we besloten dat ik verder zou gaan kijken: bij een gespecialiseerde kliniek in Amsterdam. Mijn psych stuude een uitgebreide brief naar die kliniek en na een tijdje mocht ik komen voor onderzoek, waarbij ook hun concludeerden dat ik inderdaad echt borderline heb en chronisch depressief ben. Au. Al wist ik het natuurlijk wel, het was toch weer even een klap. Ook op werkgebied stond ik niet stil: ik mocht van mijn coordinator een cursus ervaringsdeskundigheid volgen aan de Hogeschool van Amsterdam. Ik was zo trots: ik zat weer op school! Ik heb er veel geleerd, en met als resultaat dat ik mijn certificaat gehaald heb. Toch nog een HBO papiertje, al is het dan maar een certificaat. Maar na mijn mislukte HBO studies betekent dit erg veel voor me.
*
In de zomer voelde ik me best goed. Ik ging naar dance-festivals, ik zat vaak in de zon op het balkon of met een kleedje in het park. Zo kon het leven dus ook zijn: het was zo’n verademing om me weer zo te voelen: om weer wakker te worden en zin te hebben in de dag. Ik genoot. Ik genoot echt. Natuurlijk had ik mijn issues nog, mijn stemmingswisselingen en mijn sombere dagen, maar over het algemeen kon ik zeggen dat het goed ging. Ik ging een paar dagen naar mijn geliefde stad Berlijn, en kwam helemaal tot rust. Aan het einde van de zomer leerde ik zelfs een leuke man kennen waarmee ik ging daten. Ik en daten.. dat was erg lang geleden. Er ging een wereld voor me open dat ik weer iemand leuk kon vinden: dat het leuk was om een band met iemand op te bouwen. Hoewel ik er ook erg van in de war raakte, was het leuk. Wederom genoot ik.
*
Het ging goed tot oktober. Ik leidde mijn leventje zoals ik het beste functioneer: therapie, vrijwilligerswerk, veel rust en af en toe uit de band springen bij een concert of dansfeestje. Toch voelde ik me langzaam weer somberder worden.. ik had veel huilbuien en trok me steeds meer terug van alles en iedereen. Eind oktober stortte ik zo in, dat ik toch weer in de kliniek opgenomen werd, ondanks mijn voornemen dat het nooit meer zou gebeuren. Ik kon niet meer. Ik was op, gebroken, doodmoe en hartstikke bang. Ik kende mezelf niet meer terug. Weer kreeg ik anti-depressiva voorgeschreven, maar nu eentje die ook goed zou zijn voor angst- en paniekaanvallen. Het moest maar. Uiteindelijk was het toch een goede zet om me te laten opnemen: ik kwam al gauw weer tot rust, en na twee weken stond ik weer buiten en mocht ik naar huis.
*
Het is nu eind december, en de laatste drie maanden van 2013 waren niet gemakkelijk. Ik heb me weer heel erg verdrietig en bang gevoeld, en had geen vertrouwen meer in de toekomst. Hoe kan ik tenslotte een toekomst opbouwen als elke dag een strijd is? Ik voelde, en voel me waardeloos. Ik heb de afgelopen drie maanden niet veel gewerkt en ben regelmatig niet bij therapie geweest. Ik koos er voor om ‘onder mijn steen’ te gaan liggen, en alles en iedereen uit de weg te gaan. Dit heeft me een vriendschap gekost, en ook mijn date is hierdoor helaas niets geworden. Maar so be it. Des te meer koester ik het handjevol vrienden die er echt dag en nacht voor me zijn, en me helemaal accepteren zoals ik ben. Dat is wel iets wat ik geleerd heb dit jaar: koesteren en dankbaar zijn. Niet alles is zwart, zelfs niet op de meest depressieve dag.
*
Overmorgen is het oud & nieuw. Tijd voor goede voornemens en wensen. Ik doe daar niet aan. Ik zie wel wat 2014 mij brengt. Ik kan alleen maar hopen dat mijn hoofd zich een beetje rustig houdt, dan ben ik al tevreden.
*
Advertenties

3 gedachtes over “Recht uit het hart: mijn 2013.

  1. eddydibbink zegt:

    Wat moedig!

    Dit weekend zei ik nog hoe knap ik het vind dat je altijd zo open bent, positief en negatief. Dit blog sluit daar naadloos op aan.
    Hoewel ik van behoorlijk dichtbij bekend ben met Borderline, heb ik geen idee gehad hoe jouw gevecht er dagelijks eruit ziet. Des te knapper vind ik je positieve berichten, des te beter begrijp ik je minder positieve …

    Fijn dat je nog vrienden hebt die je accepteren zoals je bent, zodat je, heel diep in je hart, op de meest moeilijke momenten, hopelijk toch een houvast hebt.

    Zeer regelmatig toveren jouw tweets een flinke glimlach op mijn gezicht. Die wil ik niet missen hoor!
    Ik wens je een heel stabiel 2014!

  2. Alex zegt:

    Dit verhaal raakt me op zoveel manieren, en dat terwijl ik je helemaal niet ken, anders dan af en toe een tweetje, en sinds een maand of 5 via dit blog.
    Hoe zwaar, zwart en klote het leven soms ook is/lijkt, onthou dat die selecte vriendengroep er altijd voor je zal zijn, ook al verwaarloos je ze, ze komen steeds terug. Dat is een van de rijkste dingen die je kan bezitten.
    Ondanks dat je niet aan wensen doet, wens ik je toch het allerbeste voor 2014!

    Groetjes, Alex

  3. Jans zegt:

    Lieve schat,

    Weet soms niet hoe ik op je blog moet reageren.
    Heb dan een heel scenario bedacht.
    Maar als ik het op wil schrijven, is het net of ik blokkeer.
    Wat ik wel weet is, dat ook ik je nooit in de steek zal laten.
    Jij bent mijn super en vechtende KANJER en een voorbeeld voor velen.

    Wens voor jou een SUPER goed, stabiel en gezond jaar.
    Veel liefs van je eeuwig trotse Omaatje xxxxxxxxx.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s