Ga alsjeblieft niet dood.

Ga alsjeblieft niet bij me weg.. laat me niet in de steek.. ga alsjeblieft niet dood.
*
Angst. Verlatingsangst. Verlatings-angst. Angst om verlaten te worden. Iedereen heeft hier wel last van, in meer of mindere mate. Als je borderline hebt, heb je vaak extreme verlatingsangst. Angst die je doet verlammen. Angst die je laat manipuleren, en angst die er voor zorgt dat je claimerig gedrag gaat vertonen. Je zet alles op alles om de mensen maar bij je te houden. Dierbaren mogen onder geen voorwaarde bij je weg gaan, maar je bent dagelijks bang dat dit wel gebeurt. Je zoekt naar bevestiging.
*
De angst om alleen gelaten te worden is een angst die hoort te verdwijnen rond je vierde levensjaar. Wanneer dit niet gebeurt is er sprake van verlatingsangst. Wanneer deze angst niet geheel is verwerkt rond het 18de levensjaar kan het als symptoom optreden bij bepaalde ziektebeelden. Verlatingsangst is een symptoom wat o.a. veel voorkomt bij een borderline persoonlijkheidsstoornis.
*
In de DSM staat hierover: “krampachtig proberen te voorkomen om feitelijk of vermeend in de steek gelaten te worden“. Het hoeft namelijk niet echt te gebeuren, maar verlating kan wel in je hoofd plaats vinden. Een dierbare gaat bijvoorbeeld een weekje op vakantie zonder jou; dan voel je je in de steek gelaten. Als je veel last hebt van verlatingsangst, word je vaak en snel gekwetst. Mensen kunnen immers niet altijd rekening houden met jouw angst en gevoelens, en leiden hun eigen leven. Dat is voor iemand met borderline heel zwaar. Voor mij is verlatingsangst een van de sterkte symptomen van mijn borderline persoonlijkheidsstoornis. Het zit me dagelijks in de weg.
*
Verlatingsangst kan zich uiten in controle-gedrag: altijd willen weten waar iemand is. Niet omdat je diegene niet vertrouwt, maar omdat je zo een beetje in de gaten kunt houden of alles wel goed gaat. Wie weet ligt iemand wel dood in de greppel, of in het ziekenhuis, waar ik dan geen weet van heb. Ik wil van mensen dan ook altijd weten of ze veilig thuis zijn. Voor de ander kan dit heel claimerig overkomen. Eerst had ik dat niet zo door, maar inmiddels ben ik me daar bewust van, en houd ik mijn verlatingsangst meer voor mezelf. Ik moet meer durven loslaten. Ik heb het liefst dat iedereen altijd maar thuis is, veilig, zodat er niets kan gebeuren. Maar mensen gaan nou eenmaal naar het werk, naar school, gaan uit, gaan op vakantie, gaan ’s nachts alleen over straat, etc.. en dat moet ook kunnen. Maar ik vind het doodeng.
*
Een aantal kenmerken van verlatingsangst zijn:

  • Spanning bij het verlaten van je huis of van mensen met wie je een band hebt.
  • Voortdurend bang zijn mensen te verliezen met wie je een band hebt. Bezorgdheid over hun welzijn.
  • Angst voor onverwachte gebeurtenissen die kunnen leiden tot afscheid: verdwalen, ongeluk, beroving, etc.
  • Angst om naar bepaalde dingen toe te gaan.
  • Angst om alleen te zijn of om mensen te missen.
  • Angst om te gaan slapen wanneer een bepaald iemand niet in de buurt is.
  • Nachtmerries over verlating.
  • Lichamelijke klachten wanneer iemand weggaat.

Ik droom vaak over de dood. Dat dierbaren doodgaan. Ik kan daar echt van in paniek raken: mensen mogen echt niet doodgaan. Dat stukje ‘bezorgd om hun welzijn’ is voor mij de belangrijkste. Ik maak me altijd zorgen.
*
Verlatingsangst kan natuurlijk ook realistisch zijn; laatst nog liet iemand me vallen omdat hij mijn gedrag niet meer trok. Dat was vast niet gebeurd als ik ‘normaal’  was denk ik dan. Ik betrek het heel erg op mezelf. Verlatingsangst kan er ook voor zorgen dat jij juist degene bent die iemand aan de kant zet, voordat jij aan de kant gezet kan worden. Ook dat heb ik onlangs nog meegemaakt. Dan wil je de angst voorzijn, en de ander maar meteen helemaal uit je leven bannen: dat is veiliger.  Het is alles of niets.
*
Het meest bang ben ik voor de dood. Niet voor mijn eigen dood, maar de dood van mijn dierbaren. De dood is definitief; iemand is dan echt bij je weg. Als ik iemand gedag kus of knuffel (altijd goed afscheid nemen!), denk ik vaak ‘ga alsjeblieft niet dood’. Ik kan iemand al missen terwijl degene nog bij me is. Verlatingsangst: het is een hardnekkige, maar ik doe heel erg mijn best meer los te laten. Ik vind die grote boze wereld waarin zoveel gebeurt maar eng. Maar ik moet vertrouwen. En dat kan ik. Ik moet. Ik zal.
*

Advertenties

2 gedachtes over “Ga alsjeblieft niet dood.

  1. Linda zegt:

    Heel erg herkenbaar. Ik denk en droom er ook vaar over… dat dierbaren doodgaan. En wat en wie ik dan nog ben. Zo zei ik altijd dat als mijn vader of moeder zou overlijden, ik ook niet meer hoefde te leven. Nu is mijn moeder al 4 maanden dood… en ik ben er nog steeds. Dat verbaast me tot op de dag van vandaag nog steeds. Dat ik gewoon verder kan leven. Nou is het: oké, ik heb mijn vader nog. Mijn broertje, die net een zoontje heeft. Vriendinnen waar ik misschien niet zonder kan, maar als ik een paar dagen niks van ze gehoord heb weet ik zeker dat ze mij vergeten zijn en mij niet zullen missen als ik er niet meer zou zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s