Een suïcide-poging doe je niet voor de lol.

Suïcide. Een net woord voor het botte ‘zelfmoord’. Afgelopen jaar hebben er rond de 1800 mensen suïcide gepleegd en hebben nog eens 100.000 (honderd duizend!) mensen een suïcide-poging gedaan.
*
Gisteren was er een documentaire op televisie over een zogenaamde suïcidepreventie-poli. In deze poli, die speciaal is opgericht voor mensen met suïcidale gedachten, worden mensen geholpen om met deze nare, negatieve gedachten om te gaan. Gewoonweg door er over te praten: dit is namelijk iets wat weinig gebeurt als het om suïcidale gedachten gaat. Het is al gauw ‘niet te veel aandacht aan besteden’. Voor buitenstaanders is het vaak moeilijk te begrijpen, waardoor de ernst niet altijd wordt ingezien. Maar: ook al doet iemand tien keer een poging; neem het serieus. Het kan een schreeuw om aandacht zijn, maar wel een serieuze schreeuw. Als je een zelfmoordpoging doet, doe je dat niet voor de lol. De lijdensdruk is hoog, en een andere uitweg zien is moeilijk.
*
Wanneer iemand denkt aan suïcide, wordt er vooral gedacht ‘dit moet stoppen’, en niet ‘ik wil dood’. Alleen door geen oplossing meer te zien hoe deze situatie (depressie, persoonlijkheidsstoornis, rouw, scheiding, etc) opgelost kan worden, wordt de dood een serieuze optie. Een laatste uitweg. De dood is dan nog de enige oplossing. Want zo verder leven gaat niet meer. Hier grijpt de suïcidepreventie-poli in het VieCurie Ziekenhuis in Venlo in. De psychiaters, psychologen en verpleegkundigen van deze poli komen in contact met deze mensen en stimuleren ze er over te praten. Dit is een grote stap om zelfdoding te voorkomen.
*
Dit onderwerp grijpt mij aan, omdat het dichtbij komt en herkenbaar is. Ik heb zelf ook periodes gehad dat ik alleen maar dacht aan ‘hoe kan ik dit stoppen?’ en ‘ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik wil dood’. Een gevaar bij bijvoorbeeld borderline is, is dat er uit wanhoop impulsief een zelfmoordpoging kan worden gedaan. Dus zonder hierover van te voren goed over na te denken. Zo’n 1 op de 10 mensen met borderline overlijdt dan ook aan zelfdoding.
*
Een vrouw in de documentaire had het over 4 fases waarin je kunt zitten als je suïcidaal bent:

  1. Het leven begint zwaar te worden, de levenslust sijpelt weg, en iedere stap die je zet voelt haast ondraaglijk.
  2. Je denkt niet alleen ’s nachts meer aan de dood, maar ook overdag gaat het je gedachten overheersen.
  3. Je gaat nadenken over hoe je gevonden wil worden, door wie, en door wie niet. Je kiest een methode.
  4. Je prikt een datum.

*
Een nabestaande in de documentaire zei na de zelfdoding van haar zoon, dat er niet nagedacht wordt over de impact voor de achterblijvers. De professionals gingen hier tegen in: er wordt juist wel veel nagedacht over de impact voor de achterblijvers, maar de strijd met het leven is of wordt gewoonweg té zwaar. En wat ik persoonlijk dan altijd denk, als iemand zegt dat zelfmoord egoistisch is: hoe egoistisch is het om van iemand te verlangen maar te blijven leven, ondanks dat het zo’n verschrikkelijk zware last is? Dát vind ik pas egoistisch. Het is een stuk onwetendheid dat kan worden verminderd door er over te praten: doe dit dan ook als je iemand kent die wel eens zou kunnen worstelen hiermee. Gedachten aan suïcide maakt namelijk heel erg eenzaam. Het kan al heel erg helpen om er over te kunnen, en mógen praten.
*
Benieuwd naar de documentaire? Hier kun je hem terugkijken: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1394101
*

Advertenties

4 gedachtes over “Een suïcide-poging doe je niet voor de lol.

  1. Vriend ! zegt:

    Zo als gewoonlijk schrijf jij weer wat veel mensen zullen herkennen bij zichzelf of bij een dierbare, jouw gave dit op papier te zetten is zeldzaam. Blijf vooral doorgaan voor lange tijd en steun hen die dit lezen en nu ook weten ” ik ben niet alleen ” .

    Een vriend.

  2. aukjesweb zegt:

    Omdat het onderwerp ook bij mij dichtbij komt, heb ik de documentaire met veel aandacht bekeken. Enkele jaren terug heeft een vriendin van mij de moedige keuze gemaakt om uit het leven te stappen. Ik zeg moedig, omdat ik weet dat dit niet over één nacht ijs gaat. Het gaat mij door haar overlijden en mijn eigen ervaringen met suïcidale gedachten en gevoelens aan net hart als mensen het ‘snel’ als dom of egoïstisch bestempelen.
    Wat jouw blog voor mij nu speciaal maakt is dat jij precies beschrijft wat ik tijdens het kijken naar deze documentaire dacht. Is het egoïstisch dat iemand zich uit zijn of haar lijden verlost of is het egoïstisch om iemand die in constante pijn of paniek leeft kosten wat kost bij je te willen houden? Dat is voor mij een belangrijke vraag die vaak in me op komt in gesprek over dit onderwerp.
    Ik wil het zeker niet aanmoedigen, maar mijn gevoel zegt (of beter: roept kei hard) dat ‘sterven’ tot één van de rechten van de mens behoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s