Stoer zijn komt wel weer.

Woensdagavond 5 februari: 20.20 uur. Ik kruip na een vermoeiende dag vroeg in mijn eigen bed. Ik zou eigenlijk in Amsterdam slapen, maar ik wilde stoer zijn en bleef in mijn eigen huis. (mocht het je ontgaan zijn, even in het kort: door een nogal traumatische ervaring heb ik PTSS gekregen en durf ik slecht alleen in mijn eigen huis te slapen. Sinds een jaar woon / logeer / verblijf ik grotendeels bij een goede vriend in dus dat fijne Amsterdam).
*
Anyways: ik ging er dus vroeg in. Niets geks voor mij dat ik al om kwart over acht mijn tanden stond te poetsen en mijn slaapmedicatie innam. Ik heb nou eenmaal weinig energie, dus vaak lig ik er zo vroeg in. De regen tikte knus tegen mijn schuine ramen, mijn elektrische deken had ik vast aangezet, een goed boek lag klaar op mijn nachtkastje: nog even een uurtje lezen voor het slapen gaan. Tot zover niets aan de hand. Totdat ik dus -laat voor mijn doen- om kwart voor elf mijn boek weglegde en wilde gaan slapen. Slapen? Forget it.
*
Over iets minder dan twee weken is het ‘die dag, die datum’ van die traumatische ervaring waar ik vooral last van heb als ik thuis ben. Ik kan er dan ook weinig aan doen dat ik er met de dag steeds weer iets meer aan denk. En wat gebeurt er met mij als ik onder teveel druk sta: ik krijg psychotische verschijnselen. Een cadeautje van moeder natuur wat is blijven hangen na mijn maandenlange psychose in 2011. Over afgelopen nacht kan ik denk ik wel voorzichtig zeggen dat ik in een paar uur durende psychose zat. Ik was ontzettend bang, ik zag van alles wat er niet was (oftewel: ik hallucineerde – voor mij niets vreemds, slik er medicatie voor, maar soms is die medicatie even niet genoeg) en ik was helemaal in de war. Ik was compleet in paniek en durfde niet eens mijn bed uit om een glas water te pakken. Tegelijkertijd durfde ik ook niet in mijn bed te blijven liggen. De hallucinaties werden erg heftig, het nam me volledig in beslag. Ik werd gek. Althans, ik dacht dat ik gek werd. Doodsbang was ik. Heel fijn. Daar lag ik dan met mijn stoere gedrag.
*
Kan dit nou zomaar? Hier kan ik kort over zijn: ja. Een bijverschijnsel van zowel borderline als depressie kan psychotische gevoeligheid, of kwetsbaarheid zijn. Deze kortdurende psychoses duren enkele uren tot maximaal enkele dagen. Volgens artsen heb ik die kwetsbaarheid altijd al gehad (zit ook in mijn familie), maar is het pas tot uiting gekomen toen ik in 2011 helemaal instortte inclusief psychose. Sinds 2011 slik ik er een anti-psychoticum voor, waar ik erg content mee ben: het haalt de scherpe randen er heel goed van af. Maar af en toe heeft mijn hoofd daar maling aan en gaat het gewoon keihard door die medicatie-muur heen. Pas toen de ochtend viel, werd ik weer een beetje rustig. Geslapen heb ik nauwelijks.
*
Het is maar goed dat ik vandaag niet hoef te werken of naar therapie hoef. Donderdag is mijn rustdag, en die benut ik dan ook goed. Verder dan de bank ben ik nog niet gekomen. En vanavond? Ik kruip weer even onder mijn veilige steen in Amsterdam. Stoer zijn komt wel weer.
*

Advertenties

4 gedachtes over “Stoer zijn komt wel weer.

  1. ireneuitdebocht zegt:

    poeh zeg wat vreselijk voor je. het idee dat je alleen en ook nog ’s nachts je zo hebt gevoeld. Wat een aanslag.
    Stoer moet je niet doen. Ik zelf vind stoer iets dat niet echt is, iets engs doen dat eigenlijk te eng is. Ga maar beter lief voor jezelf zijn ipv stoer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s