Middagje in Het Dolhuys, Haarlem.

Onze taal kent veel uitdrukkingen die een oordeel bevatten over mensen met psychische problemen. Ze zijn aantoonbaar onjuist, maar toch leven deze uitdrukkingen voort. Kennelijk is er behoefte aan. Kennelijk verkiezen veel mensen vooroordelen boven feiten. Uit onwetendheid, gemakzucht, of angst voor het onbekende. Vooroordelen kunnen kwetsend zijn. Zij leiden tot uitsluiting. Wie eenmaal in een hokje is geplaatst, komt daar niet zo gemakkelijk weer uit.
*
Deze tekst stond op een muur in Het Dolhuys: het nationaal museum over de psychiatrie in Haarlem. Ik wilde daar al jaren naar toe, maar steeds kwam het er niet van. Alsof het zo moest zijn kreeg ik laatst ergens vrijkaartjes, dus niets stond me meer in de weg. Vanmiddag pakte ik mezelf bij elkaar, de vermoeidheid negerend (slaap al nachten amper, hoofd is te druk) en hup, de trein in naar Haarlem. Gister lukte het werken ook, dus moest vandaag een uitstapje ook lukken, dacht ik. En dat klopte, al ben ik na het museumbezoek meteen weer naar huis gegaan, m’n bed in. Maar I don’t care: ik heb een paar leuke uren gehad, en dát telt.
*
Maar; Het Dolhuys dus. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten van een museum over de psychiatrie. Hoe zouden ze dat uitbeelden? Bij binnenkomst begon het al meteen goed. Wat is normaal, wat is abnormaal, en wie bepaald dat, en waarom? We kregen een plattegrond mee met een uitgestippelde route die ons door alle ruimtes van het museum moest gaan leiden. Er werd ons een kijkje gegund in de levens van mensen die psychisch ziek zijn. Verhalen werden verteld, persoonlijke dingen werden getoond.  Verhalen van onbekende- en bekende Nederlanders. Kunst. Je kon ervaren hoe het is om in een isoleercel te zitten. Of, heel anders, hoe het is om in direct contact te staan met de natuur door in het stro te gaan liggen met dieren om je heen. Schijnt heel therapeutisch te werken. De tekst waar ik dit blog mee begon stond op de muur bij een ‘stigmatiserende tuin’: een tuin vol met kreten als ‘mafketel!’, ‘je hebt zeker een gaatje in je hoofd!’ en ‘je bent knettergek!’. Ook kon je met een stethoscoop luisteren naar verhalen van onder andere psychiaters en clienten door de eeuwen heen. De geschiedenis van Het Dolhuys gaat terug tot het jaar 1400. Reuze interessant!
*
Heb jij een buitenkant die soms anders is dan de binnenkant? Denk jij dat mensen jou zien zoals je bent? Nog zo’n tekst op de muur van het museum. Je kunt deze, en andere vragen, beantwoorden en aan een lijn van antwoorden hangen. Interessant om te lezen hoe andere mensen op de vragen antwoorden. Is huilen gezond? bijvoorbeeld. Of: wat was voor jou een keerpunt in je leven? In die kamer vol met vragen, stond ook een klein intiem huisje, waarin een ervaringsdeskundige vertelde over haar depressie en suicidaliteit.
*
Zit jouw geluk in een pil? Dat vond ik een mooie. Want is dat zo?
*
Zonder verder al te veel te verklappen, wil ik je bij deze echt aanraden eens naar dit museum te gaan als je geinteresseerd bent in de psychiatrie van nu en vroeger. Halverwege het museum kom je langs een cafeetje waar je even je bevindingen met elkaar kunt bespreken onder het genot van een kop koffie of thee. Of bier, wat jij wil. De sfeer in het museum is erg prettig, ik voelde me er geen moment ongemakkelijk. Ben je een keer in (de buurt van) Haarlem? Bezoek dan zeker Het Dolhuys! (www.hetdolhuys.nl)
*

Advertenties
Geplaatst in: GGz

Een gedachte over “Middagje in Het Dolhuys, Haarlem.

  1. Jans zegt:

    Lieve Sandra,

    Weet niet of je het nog weet maar wij hebben een paar jaar geleden ( toen je nog studeerde ) over dit museum gehad.
    Zouden daar samen naar toe gaan, helaas nooit van gekomen.
    Opa, Tineke en ik zijn er wel geweest.
    Ben er ook nog eens met oom Ruud samen geweest.
    Als ik het zo hoor is er daarna wel weer het een en ander verandert.
    Dat was tussen de eerste en tweede keer ook zo.
    Vindt het wel een interessant en apart museum.
    Hoewel ik van sommige dingen toch ook wel een ongemakkelijk gevoel krijg, oa: bij hoe zij bepaalde dingen behandelde.
    Gelukkig wordt dit nu niet zo meer gedaan.
    En die isoleerceer cel, brrrrr
    Maar ja het was toen zo.
    Ga er denkelijk wel nog eens heen.

    Bedank weer voor je ( goed geschreven ) Blog
    Liefs en hele dikke kus en knuffels, dag KANJER.
    Je trotse omaatje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s