Dat hoofd van mij.

Borderline is voor mij me voelen alsof de hele wereld tegen me is, ook al heb ik berichtjes in mijn inbox die mij vertellen dat ik niet alleen ben. Borderline is me onbegrepen voelen, ook al begrijp ik mezelf vaak nog niet eens. Borderline is ook om iets heel kleins al ontzettend boos of verdrietig kunnen worden en dat dan afreageer op mijn omgeving. Borderline is eenzaam zijn, ook al ben ik onder de mensen. Borderline is lachen, terwijl ik van binnen heel hard huil. Borderline is mensen afstoten die dichtbij proberen te komen, omdat ik dat eng vind en dan maar liever alleen ben. Borderline is dingen doen en er later pas over nadenken. Borderline is dingen zeggen die je eigenlijk beter voor je kunt houden. Borderline is jezelf pijn doen terwijl je eigenlijk zou moeten praten. Borderline is het ene moment nog staan springen van blijdschap en het volgende moment huilen van verdriet.
*
Borderline is moeilijk. Althans, ik vind het moeilijk. Er zijn periodes dat ik er redelijk mee kan leven, maar ook periodes dat ik mezelf op een dag wel vijftig keer tegen kom en van de ene stemming naar de andere schiet zonder aanleiding of een aanleiding die het vernoemen niet waard is, zo klein. Godzijdank slaat mijn anti-depressiva eindelijk aan na op de hoogst mogelijke dosis gezet te zijn, en verdwijnt de depressie wat meer naar de achtergrond. Maar oh oh wat komt de borderline dan weer naar boven. Het is en blijft vechten.
*
Toch ga ik vooruit. Mensen merken het op. Ik ben assertiever, ondernemender en spontaner. Ik sta veel positiever in het leven, op de rotdagen na. Dus het gaat wel degelijk beter. Maar waarom voel ik dat dan vaak niet? Het schijnt zo te zijn dat je omgeving het eerder ziet dat het beter gaat dan jij zelf. Ik hoop dat ik het ook gauw ga inzien. Want ik vind het niet leuk meer, dat hoofd van mij.

Advertenties