Dag lieve Sam

Vrijdagochtend 28 november. Ik sta op het station onderweg naar kantoor. Op het perron pak ik uit gewoonte mijn telefoon om de tijd te doden tot de trein komt. Ik zie dat ik twee gemiste oproepen heb van een privé nummer. “Dat zal Hi wel weer zijn”, dacht ik. Mijn abonnement loopt op z’n einde en ze proberen me al een tijdje iets nieuws aan te smeren. Toch belde ik even mijn voicemail om te zien of er iets achtergelaten was. “U heeft 1 nieuw voicemailbericht”. Mijn therapeut. Of ik zo snel mogelijk terug wilde bellen, het was belangrijk. Ik nam mezelf voor om over een uurtje terug te bellen als het rustig om me heen was, op het station was te veel ruis door treinen die aankwamen en vertrokken.

Ellenlange treinreis
Het voicemailbericht was niet het enige, bleek. In de mail zat een oproep van mijn andere therapeut met dezelfde boodschap; of ik zo snel mogelijk terug wilde bellen, want het was belangrijk. Nu kreeg ik de kriebels. Ik mailde terug dat ik in de trein zat en of ik nu moest bellen of dat het beter was om bij aankomst een rustig plekje op te zoeken. Ik kreeg direct mail terug; “zoek zometeen een rustig plekje, en bel me dan”. Inmiddels ging mijn hart vreselijk tekeer, dit kon weinig goeds betekenen. De treinreis duurde ruim een half uur maar voelde als oneindig. Mijn stress werd verhoogd doordat een groepsgenoot ook contact zocht, maar hij kon via de app niet zeggen wat er was. Als ik die middag behoefte had aan koffie dan was hij er.

Slecht nieuws
Aangekomen op het werk dook ik meteen een spreekkamer in om te bellen. En daar kwam dan het nieuws. In de trein was ik uiteraard al na gaan denken wat het kon zijn en ik kon maar 1 ding bedenken.. het moest haast wel dat er iemand overleden was, en als het er dan een van ons moest zijn, dan dacht ik aan jou, Sam. Mijn hart brak toen ik hoorde dat jij er inderdaad niet meer bent en dat dat je eigen beslissing is geweest. Arme, arme Sam.

Chaos
Ik was op het werk toen ik dit nieuws kreeg. De hal zat vol mensen die geholpen moesten worden, maar ik wist even niet hoe ik dat moest doen. Gelukkig werd ik enorm goed opgevangen door mijn coördinator en hebben collega’s zich uit de naad gewerkt om het op te vangen zodat ik rustig wat telefoontjes kon plegen, even kon janken en thee kon drinken. Terwijl ik heen en weer liep tussen kantoor en spreekkamer zag ik wat voor chaos het was, het was de drukste dag ooit misschien wel en ik voelde me schuldig dat ik daar even niets aan kon veranderen.

Niet uit mijn gedachten
Lieve Sam, je bent sinds vrijdag niet meer uit mijn gedachten. Ik denk continue aan je. Ik zou nog zoveel over je willen schrijven, aan je willen schrijven, maar dat doe ik uit privacyredenen niet op mijn blog.

Ik ga je missen meissie. Rust zacht.

Advertenties

4 gedachtes over “Dag lieve Sam

  1. Jans zegt:

    Lieve schat,

    Weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen.
    Wat heftig,
    Heel veel sterkte met het verwerken van dit verdriet.
    Zorg goed voor jezelf.
    Hou van je en kan altijd bij mij ( en je andere Familieleden ) terecht
    als je het niet aan kan.

    Heel veel liefs en dikke kussen van je trotse Omaatje.

  2. Eva zegt:

    Beste San87, van een mede B. even een reactie.
    Heel veel sterkte met het dragen van dit verlies.
    ooit kwam ik na een Google zoektocht op wajang en herkeuring en stress (het nieuws kwam van de herkeuring kwam en even later zat ik op de paaz) op jouw blog en ik zocht je vandaag weer want ik was benieuwd hoe het nu met de gaat.

    En dan dit laatste bericht en daarna niets meer.
    Ik wens je het beste en hoop je weer eens te lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s