Leren van een depressie

Nauwelijks meer slapen, de straat amper op durven, alleen de noodzakelijke treinritten naar therapie maken maar verder dan dat niet komen, geen sociaal leven meer en bang voor alles en iedereen; zo zagen voor mij de afgelopen maanden eruit. Behoorlijk depressief en tegen het psychotische aan. Waanideeën, hallucinaties, achtervolgingswaanzin en paranoïde overtuigingen. Donkere, zwarte gedachten.

Gelukkig is de storm bezig om te gaan liggen. Althans, in mijn hoofd. Buiten is een ander verhaal op deze herfstige dag (wat ik heerlijk vind overigens). Ik ben nu vooral ontzettend veel slaap aan het inhalen; rond 20u/21u al in bed liggen is eerder regel dan uitzondering en waar het kan slaap ik ’s middags ook, iets wat ik eerder nooit kon. Heerlijk om weer te kúnnen slapen na heel wat nachten thee drinken en ontspanningsmuziek luisteren.

Tijdens zo’n periode loop je ontzettend tegen alles aan. Contact met anderen onderhouden is erg moeilijk (voor mij – ik ben al introvert en dat wordt dan versterkt), met als gevolg dat het wel een eenzame bedoeling wordt. Je moet het hebben van je zelfredzaamheid, en ik merk dat ik daar per depressie iets beter in wordt. Neemt niet weg dat ik nog wel dagelijks hulp nodig heb, maar ook dat begin ik iets meer te accepteren. Mijn ‘straffende ouder modus’ is continu actief en die probeer ik wat af te remmen (modus waarin je vooral kampt met dominante negatieve gedachten). Zelfredzaamheid is wel ingewikkeld als je angstig bent. Ik was zo bang voor mensen dat ik geen winkel meer in durfde. Best lastig als je toch eten op tafel wil zetten. Uiteindelijk in kleine stapjes ben ik nu zo ver dat ik weer zonder problemen de supermarkt in kan en ik heb zelfs alweer geshopt!

De les die ik uit deze periode haal, is vooral ‘blijven communiceren’. Openheid tegenover zowel de hulpverlening als de mensen om je heen. Ik heb gemerkt dat je dan veel beter krijgt wat je nodig hebt en dat het ook een hoop frustratie, boosheid, onbegrip en ruzie scheelt. Klinkt heel logisch, maar als je in een ‘emotionele episode’ zit, dan kom je daar soms niet toe en ik ben dan geen ster meer in helder nadenken. Alles alleen willen doen zit in mijn aard, maar ik heb nu ondervonden dat hulp vragen (en accepteren!) ook zelfzorg is en mij verder brengt.

Het grappige aan dat ik voel dat de depressie naar de achtergrond verdwijnt, is dat ik merk dat de borderline symptomen weer op de voorgrond treden. Ik vind dat een lastige switch, maar zoals een groepsgenootje terecht zei; ‘dan liever borderline, daarmee heb je ook nog goede momenten’. En zo is het.

Advertenties

Een gedachte over “Leren van een depressie

  1. christinezegt zegt:

    welkom terug poppie! Wat ben je weer goed bezig geweest!! Ik ben trots op je als ik dit lees! Ik ga je vrijdag vet knuffelen en heb zin je (jullie) weer te zien! Kus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s