Balanceren op een koord

Soms word ik met zo’n onheilspellend gevoel wakker. Niet precies wetende hoe ik me voel; het kan alle kanten nog op gaan. Enerzijds gaat het wel en anderzijds het loodzware gevoel dat voelbaar is in heel je lijf wanneer je opstaat. Het huilen staat me nader dan het lachen, maar toch sta ik op en trakteer mezelf op een kop thee of koffie in de keuken. Mijn ‘gezonde volwassene’ zegt dat het best goed komt vandaag. Ik voel me ‘wiebelig’. Balancerend op een koord.  Maar ik heb tig keer met dit bijltje gehakt en ik blijf regelmatig op het koord staan in plaats van er af te vallen. 

Steeds meer begin ik te leren hoe ik met het wiebelige gevoel om moet gaan. Ik leer beter te luisteren naar de signalen die mij vertellen hoe het met me gaat. Waar ik voorheen gewoon over deze signalen heen denderde, schenk ik er nu meer aandacht aan. Ik sta meer stil bij wat ik voel. Dit klinkt wellicht wat zweverig, maar ik merk dat ik dit nu eenmaal zo moet toepassen bij mezelf, omdat ik anders grenzen over ga die weer kunnen leiden tot somberheid, oververmoeidheid, automutilatie en andere ellende. Stilstaan leidt tot zelfbewustheid. Deze zelfbewustheid zorgt ervoor dat ik mezelf ook serieuzer neem. Dit is overigens nog wel een aandachtspunt omdat mijn ‘straffende ouder modus’ hier veelvuldig overheen raast waardoor ik mezelf ga afzeiken en de grond in ga trappen. Niet helpend. Maar hé, ik ben nog aan het leren.

Vandaag is het zo’n wiebelige dag. Om zo’n dag door te komen moet ik een ‘plan van aanpak’ maken. Wat staat er op de planning vandaag, waar heb ik vrije tijd en hoe vul ik die in zonder een terugval te krijgen? Het enige vaste dat vandaag op de planning stond was mijn therapie. Niet gaan is niet helpend, dus ik ging. Ik weet van te voren niet wat een sessie gaat brengen en met welk gevoel ik weer naar huis ga, dus ga ik anticiperen en bedenken hoe ik mezelf op kan vangen als ik weer thuis ben. Dit deed ik voorheen niet (toegegeven, nog steeds niet altijd, maar ook hierbij geldt: ik ben ook nog aan het leren), maar als ik het wel doe merk ik dat het me houvast geeft. Het is dan ook minder erg (en eng) om de dag aan te gaan. Vandaag stonden de onderwerpen van de sessie iets verder van me af waardoor ik niet van slag raakte; dit maakt het balanceren op het koord al iets gemakkelijker. Vanaf nu is het weer up to me. Ik houd zoveel mogelijk de touwtjes in handen en doe wat goed voor mij is. Hier ligt het grote verschil tussen het nog rechtop staan en vallen: nu heb ik nog de regie en anders valt deze gevoelsmatig weg en ben ik overgeleverd aan mijn emoties. Zover is het vandaag (nog) niet en dat heb ik mooi in the pocket. Soms is het niet leven dag bij dag, maar dagdeel bij dagdeel. Vandaag alleen de avond nog, waar ik wel vertrouwen in heb zolang ik alert blijf. Kleine stapjes, maar wel stapjes waarbij ik rechtop blijf staan.

Fijne avond!

Advertenties

3 gedachtes over “Balanceren op een koord

  1. Cin zegt:

    wow. Je verwoord zo mooi het interne gevecht die elke ochtend begint! Erg herkenbaar. Gast niet beter kunnen verwoorden. Goed dat je mild en geduldig met jezelf bent!! Inspiratievol… Dankje.

    Om mijzelf ‘bij de les te houden’ heb ik op de binnenkant van mijn arm een symbool laten tatoeëren die ik zelf heb ontworpen. Anker met golven in het grijs. Deze staat voor ‘go with the flow’, terwijl ik bij mezelf blijf. Het grijs herinnert me aan mn zwart-wit- denken. Op deze manier fluit ik mezelf op een liefdevolle manier steeds terug.

    Jij hebt gelukkig jouw blog, waar wij lezers dan ook nog weer wat aan hebben☺️

    Thanks!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s