Gangmaker van het feest

Vanmorgen las ik een blog  die mij raakte. Geen dramatisch blog, maar wel een die ging over waar ik me (ook) veel mee bezig houd; namelijk schuldgevoel. Schuldgevoel om wie je bent, wat je doet, en vooral om wie je niét bent en wat je niét doet. Daarbij (en daardoor) trap ik mezelf dagelijks de grond in, ook wel in schema-therapie de ‘Straffende Ouder’ modus genoemd. Een innerlijke strijd die veel energie kost, waar je somber van wordt en die niet helpend is voor het veranderen of verbeteren van de (je) situatie.

Natuurlijk komt dit niet zomaar uit de lucht vallen, achter dat schuldgevoel zit nog een heel scala aan gevoelens en emoties.  In het blog van Kim ligt de oorzaak bij de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Hoewel ik er zelf nog nooit over geblogd heb omdat ik het hier vooral over borderline en depressie wil laten gaan, is de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis ook iets waar ik dagelijks mee te kampen heb. Veel van mijn angsten komen daar vandaan en ook mijn introverte sociale ‘onhandigheid’ en fobie liggen daar aan ten grondslag. Kim’s blog inspireerde me om hier toch wat meer openheid en uitleg aan te geven omdat ook dit is wat mij vormt.

Allereerst; wat is een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis? Tot anderhalf jaar geleden wist ik het zelf ook niet. Ik heb in augustus 2013   te horen gekregen dat ik dit ‘heb’, maar ik had geen idee waarom. Totdat ik er dus over in gesprek ging en informatie ging opzoeken op internet: wat een herkenning! Kort gezegd houdt het in dat je een diepgaand patroon van geremdheid in gezelschap, gevoel van tekort schieten en overgevoeligheid voor een negatief oordeel hebt. Een gevolg hiervan is dat je (beroepsmatige) activiteiten vermijdt die belangrijke intermenselijke contacten met zich meebrengen. Ik werk ook veel liever zoals ik nu op mijn vrijwilligers-job doe; met een kleine club collega’s. Kantoortuinen maken mij ontzettend zenuwachtig. Net als overleggen, telefoontjes plegen en vooral: de social talk bij de koffieautomaat. Een ander gevolg is dat je jezelf als sociaal onbeholpen en voor anderen onaantrekkelijk of minderwaardig voelt. Voor mij is bijvoorbeeld afspreken met een groep echt killing, dat haalt qua emoties het slechtste in me naar boven. Overigens merkt de ander dit niet, hoogstens dat ik stiller ben dan de rest. Liever spreek ik 1 op 1 af: minder prikkels en minder triggers.  Met de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis ben je je 24/7 bewust van jezelf en wat anderen wel niet van je zullen vinden. Hoewel ik ontzettend hard probeer om ‘leuk’ te zijn, blijf ik de stille San. Dat doet soms best pijn. Door regelmatig te oefenen en mezelf uit te dagen in sociale situaties probeer ik er zo goed mogelijk mee om te gaan en accepteer ik dat ik nu eenmaal niet de gangmaker van het feest ben. Wat niet volledig klopt, want op (dans) feestjes (geen verjaardagen!) kan ik heel enthousiast zijn en ben ik degene van de groep die het meest stuitert van zin.

Sommige ‘etiketjes’ kan ik voor mezelf niet negeren omdat ze te overheersend zijn. Borderline en depressie zijn er daar twee van. De ontwijkende persoonlijkheidsstoornis is voor mij anders; dat hoeft van mij geen naam te hebben. Vandaar dat ik het er nooit over heb. Ik ben San en ja ik ben stil en onzeker.  Maar dat is ok.

Advertenties

3 gedachtes over “Gangmaker van het feest

  1. justalittlebitfuckedup zegt:

    Ik wist niet dat het een naam had! Ik heb zelf ook borderline, maar herken me ook wel heel erg in je korte uitleg van de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Maar inderdaad op feestjes kan ik dan net wel weer helemaal losgaan en alles vergeten. Misschien daarom dat ik zoveel feest, dan voelt het allemaal een beetje prettiger 🙂
    Leuk je blog gevonden te hebben!

  2. xelizenn zegt:

    Hoi san!

    Fijn dat er bloggers zijn zoals jij, een beetje “awareness” kan geen kwaad 😉
    Ik herken zelf ook een hoop in de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, vooral het schuldgevoel. Maar dat kan ook weer bij depressie of borderline horen. Zoals je vast weet overlapt het elkaar allemaal vaak een beetje 😛 Ik heb dan vooral last van borderline, ik ben er onlangs op mijn blog mee “uit de kast gekomen”. Erg knap dat jij er zo diep op ingaat en er open over bent! Zelf vind ik het nog erg moeilijk, ook het verwoorden. Ik zal je blijven volgen 🙂

    Groetjes, Elizenn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s