Open zijn of masker op (houden)?

Ik word wel eens verdrietig van het gevoel onbegrepen te worden. Dagelijks voel ik me onbegrepen omdat mensen niet zien wat ik voel. Ik kan het mensen niet kwalijk nemen, want ik uit ook weinig, maar het weinige uiten doe ik lang niet altijd bewust: ik ben zo en het is er al vroeg zo ingebakken. Waarom is het toch zo lastig om te laten merken of het goed of slecht gaat? Ik persoonlijk vind het moeilijk om verbaal aan te geven dat ik me niet goed voel. Makkelijker is het als mensen het aan je merken; dat er geen woorden nodig zijn. Maar meestal gebeurt dat niet. Ik lach het (te) vaak weg en doe waar mogelijk of er niets aan de hand is als ik onder de mensen ben. Om vervolgens als ik weer alleen ben in te storten. Ik heb er een hekel aan als mensen dingen bagatelliseren, maar zelf bagatelliseer ik er over mijn eigen situatie op los. Niet helemaal fair.

Dat ik introvert ben helpt niet mee. Dat ik mede daardoor in de categorie ‘stille borderliner’ val helpt ook niet mee. Mensen hebben een beeld bij borderline en ik pas niet in dat plaatje. Ik richt alles naar binnen, terwijl de ‘klassieke borderline’ meer naar buiten gericht is. Doordat ik alles op mezelf richt en doordat alles intern gebeurt en intern blijft heeft de omgeving niets door. Verander dat dan, zul je misschien denken. Dat gaat dus moeilijk. Ik kan en wil niet ineens dingen naar buiten gaan richten terwijl ik ze niet zo voel. Het is mijn strijd en ik wil niet dat anderen daar last van hebben (hallo verlatingsangst).

Het is de laatste tijd weer meer strijd in mijn hoofd dan normaal. De meest kleine dingen kunnen mij triggeren om dagenlang suf over te piekeren. Rationeel gezien weet ik wel dat ik van een mug een olifant maak, maar de angst, het gepieker en de onrust worden er niet minder om, het probleem zit hem in het reguleren van die emoties en gedachten, ik ben de controle een beetje kwijt.

Vandaag heb ik de stap gezet om toch iets naar iemand te uiten; mij kwetsbaar op te stellen en te vertellen waar ik bang voor ben en hoe me dat beperkt. Het werd ontzettend goed opgepakt en er werd meteen gekeken naar hoe het voortaan anders kan. Het loont dus wel om eerlijk en open te zijn, maar toch blijft het een spannend ding.

Advertenties

4 gedachtes over “Open zijn of masker op (houden)?

  1. Marcellux zegt:

    Ha San, aandachtig lees ik je blogs 🙂 Feest der herkenning natuurlijk. Ik denk overigens dat bepaalde karakter eigenschappen (introvert) niet zoveel met je stoornis te maken hebben. Dat zijn , denk ik, dingen die opgesloten zitten in je persoonlijkheid. Volgens mij maakt het niet zo zeer uit of je nu gesloten of open bent in het beleven van je stoornis. Ik denk dat delen , zoals jij deed, juist een teken van kracht is. Het gaat bij mij met delen vaak dat ik een klankbord zoek om te toetsen of wat ik denk wel reëel is. Dat zijn ze vaak niet door mijn overtuigingen die weer komen uit gebeurtenissen uit mijn verleden. Als ik me slecht voel zoek ik dus een klankbord waarna meestal de scherpe kantjes van de crisis er weer af gaan. (leve MBT)

    • San zegt:

      Ha Marcel! Thanks voor je reactie. Dat van dat klankbord zoeken herken ik wel, al bestaat deze vooral uit 1 persoon en daarnaast mijn therapiegenoten / therapeuten. Het is inderdaad zo dat je overtuigingen kunt ontwikkelen door eerdere gebeurtenissen, veel last van. Wat fijn dat bij jou de scherpe kantjes van de crisis er weer afgaan nadat je bij je klankbord bent gaan checken en praten. Ik houd deze zeker in gedachten om meer te gaan toepassen ipv alles te lang op te kroppen 🙂

  2. Jans zegt:

    Lieve Sandra,

    Dit is voor mij herkenbaar.
    Ben vaak open en druk maar voel mij dan van binnen niet altijd happy.
    Dus begrijp ik wel dat het soms erg lastig is om vaak net te doen of er niets aan de hand is.
    Niet alleen voor jezelf maar zoals je schrijft, ook voor de mensen om je heen.
    Het is jammer dat de mensen om je heen je niet kunnen helpen, omdat wij dat vermogen niet hebben.
    Ben wel blij dat je je in ieder geval kunt uiten in je Blogs.
    Vnd dat ontzettend knap.

    Dikke kus van je super trotse Omaatje.

  3. Eline zegt:

    Hoi Sandra,

    Ik ben vandaag voor het eerst op je blog beland en de titel van dit stuk sprak mij direct aan.
    Ik heb zelf een aantal weken geleden ein-de-lijk de verlossende diagnose BPD gekregen (gezamenlijk met depressie en boulimia). Na 19 jaar in verwarring, schuld, en machteloosheid te leven heb ik eindelijk een label. Het enige punt is; wie vertel ik het? Kunnen mensen er eigenlijk wel wat mee? Of werk ik mezelf alleen maar tegen door er open over te zijn.

    Jouw manier van omgang met mensen herken ik heel erg. Een docent zei ooit tegen de klas aan het begin van het jaar ‘Denk er aan, ik zie alles’ (ik studeer psychologie dus deze uitspraak was natuurlijk alleen maar opwindend). Aan het eind van het jaar kwam ze naar mij toe en zei: Meid, ik heb je door. Je lacht het meest van iedereen, je praat het leukst, maar ik zie aan je dat je er niks van meent. Je lacht alles weg.’

    Deze quote om maar weer aan te geven dat ik me echt kan vinden in jouw stuk tekst hierboven.

    Wat zijn jouw gedachten hierover? (als ik dit mag vragen natuurlijk)
    Deel jij het met mensen buiten jouw meest hechte kring?

    Xx
    Eline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s