Interne straffende ouder modus

Als ik zeg ´straffende ouder´, waar denk je dan aan? Wat zie je voor je? Met een beetje verbeelding zie ik een groot figuur die tekeer gaat tegen een klein kindje. Het figuur is boos, onaardig en onredelijk. Deinst voor niets of niemand terug en neemt een prominente plek in.

Zo’n straffende ouder kun je intern hebben. Je kent het vast wel dat je jezelf wel eens uit scheld na een niet zo handige actie: ‘dommerd, dat had je wel even anders kunnen doen!’. Daar is op zich niks mis mee, je vind jezelf in dat móment even een dommerd, maar het is geen overtuiging over je complete zijn. Het wordt een probleem als de opmerkingen van je interne straffende ouder wél overtuigingen worden over je complete zijn. Als je continu tegen jezelf zegt dat je waardeloos bent en niets voorstelt dan heeft dat niets meer met een situatie te maken (waarin je net nog een dommerd was, dat ging om een situatie), maar over de overtuiging dat jij zo bent in z’n geheel.

Vandaag moesten we in therapie ieder voor zich de straffende (of veeleisende) ouder boodschappen die je jezelf geeft opschrijven. Dat werd een A4’tje vol. Best confronterend. Ik had niet de minste dingen opgeschreven, niemand in de groep niet. Het besef als je zwart op wit ziet hoe hard en naar je naar jezelf bent is pijnlijk, en zorgde ook wel voor wat tranen. ‘Niet zo gek dat je je zo somber voelt’ zei de psych. Nee, dat is niet gek. Het moet dus veranderen.

Een straffende ouder schakel je niet zomaar uit. Het is een modus die op komt zetten omdat onderliggende schema’s getriggerd worden. Eén van die schema’s is ‘falen en mislukken’; de angst om dingen fout te doen, om te falen, etc. Als ik iets doe, kan echt alles zijn, van boodschappen doen tot sociaal doen tot koken, ben ik bang dat het mislukt en dan komt direct die straffende ouder om de hoek kijken en begint te schelden. Uiteindelijk gaat het zo ver dat je nog niet eens actie hoeft te ondernemen of die straffende ouder begint bij voorbaat al zijn zegje te doen.

Mijn therapeuten zeggen regelmatig dat enkel cognitieve gedragstherapie niet genoeg is. Ja, het denkpatroon moet veranderen. Maar de meerwaarde zit hem in oefeningen doen: rollenspellen en imaginatie. Juist door dan te voelen hoe het anders kan, hoe je een situatie kunt veranderen, zorgt voor een echte eye-opener. Ik heb wel eens een stoel die dan even de straffende ouder was een enorme rot trap gegeven en ook regelmatig staan er ‘straffende ouders op de gang’. Het is soms even lastig om je over te geven in de oefeningen, zeker imaginatie en re-scripting is erg pittig. Bij imaginatie ga je terug in een (traumatische) gebeurtenis en met re-scripting ga je hem samen met je psych zo maken dat het gevoel over die gebeurtenis minder heftig wordt.

Merken anderen hier nou iets van? Nee, helemaal niets. It happens all inside. Je kan ook een straffende ouder naar je omgeving hebben, maar daar ben ik zelf niet bekend mee.

In therapie noemen we de straffende ouder de ‘nasty motherfucker’. En dat is ie.

Werk aan de winkel!

Advertenties

Een gedachte over “Interne straffende ouder modus

  1. xelizenn zegt:

    Inderdaad, werk aan de winkel, ook voor mij 😛
    En mensen merken het (bij mij) wel degelijk. Hoe vaak ik wel niet te horen krijg; “niet zo streng voor jezelf” of “geef jezelf eens wat rust, niet alles tegelijk!” Daar komt bij dat “wij” vaak de neiging hebben ook nog eens enorm perfectionistisch te zijn.. nee, het is niet makkelijk 😉

    Succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s