Opgenomen zijn op de ouderen-afdeling; een terugblik.

Als je op Facebook zit dan is het je vast wel eens opgevallen dat je herinneringen te zien krijgt van wat je op deze dag deed maar dan één, twee, drie of meer jaren geleden. Ik vind het altijd wel leuk om terug te zien en om die herinneringen, goed en slecht, even op te halen.

Vandaag de volgende herinnering: “weer even een stap terug en opgenomen in de kliniek”. Twee jaar geleden was dat mijn verdrietige post. En wat was ik verdrietig toen; het was de vijfde keer dat ik opgenomen werd, BOR-bedden niet meegerekend. (BOR = bed op recept, dan kun je 1 of 2 nachtjes blijven als time-out). Ik had nog zo gezegd dat ik nooit meer terug zou gaan naar die kliniek, en toch zat ik er nu weer. Wat een domper. Omdat de twee volwassenen-afdelingen vol zaten en het toch wel crisis was, was het de keuze of naar een andere stad of in de huidige kliniek maar dan op de ouderen-afdeling. Omdat ik niet naar een andere stad wilde koos ik voor de ouderen-afdeling. Leek me wel lekker rustig.

Opgenomen zijn op de ouderen-afdeling betekende dat ik als toen 25 jarige tussen mensen van tussen de 55 en 94 jaar zat. De oudste daar was een ontzettend lief vrouwtje van 94. Wat had ik met haar te doen, ze snapte helemaal niet waarom ze daar zat en wilde continu de dokter spreken. Ziektebesef was er nauwelijks, bij meer van de ouderen. Ze strompelden naar de therapieblokken, die anders waren dan op de volwassenen-afdelingen. Therapie bestond op de ouderen-afdeling voornamelijk uit bezigheidstherapie en er werd veel over vroeger gepraat. Ik voelde totaal geen aansluiting en heb me regelmatig afgevraagd wat ik daar in vredesnaam deed.

Toch kwam ik ook tot rust op die afdeling. Op de volwassenen-afdeling zitten ook mensen die psychotisch zijn of die druk aanwezig zijn. Daar zijn veel prikkels. Op de ouderen-afdeling zaten de ouderen tussen de therapieblokken door als zombies in de woonkamer. Een nogal treurig gezicht. Ik mocht niet veel op mijn kamer zitten omdat ik daar dan ‘weg zou kwijnen’, dus ik zat er vaak bij in de woonkamer. Echte gesprekken had ik niet met ze, een paar negeerden me omdat ze het maar raar vonden dat ik er was, anderen waren juist wel geinteresseerd en vonden het maar sneu dat zo’n jonge meid zo depressief was. (ik vond het andersom juist sneu, op zo’n leeftijd nog in een kliniek zitten). De eerste twee dagen zagen ze me steeds aan voor verpleging, het was wennen van beide kanten dat ik als jonkie daar zat.

Ik heb ook hartelijk gelachen daar; want -sorry- maar wat kunnen ouderen zeuren. Heel de dag over ditjes en datjes zeuren, niets was goed en alles moest gebracht worden zonder zelf ook maar een keer op te staan (op twee na mankeerde er weinig aan de benen). Ik was er dagelijks koffie-juffrouw zonder ooit zelf een kop koffie terug te krijgen. Niet erg natuurlijk, ik ben immers jong, maar in een depressie kost het toch allemaal wat meer moeite.

De ouderen waren fan van Dokter Tinus op tv. Zelfs nu, twee jaar later, waan ik me weer op de bank daar op die afdeling als ik een promofilmpje zie van Dokter Tinus. Daar voor moest er naar Goede Tijden Slechte Tijden gekeken worden, met het volume voluit. Gelukkig voor mij was er sinds een paar weken wifi in de kliniek dus doodde ik mijn tijd met internet terwijl ik er toch braaf bij zat daar in die woonkamer.

Op de volwassenen-afdeling is het gebruikelijk dat je je avondmedicatie vanaf 22 uur kunt ophalen bij de verpleging. Op de ouderen-afdeling was dit gelukkig niet het geval en kon ik ook een uur of zelfs twee uur eerder mijn medicatie al krijgen. Ik haalde het meestal al vroeg en ging dan vroeg naar bed.

Na anderhalve week kwam er een plaatsje vrij op de volwassenen-afdeling en kon ik overgeplaatst worden. Toch zei ik nee, en bleef ik op de ouderen-afdeling. Inmiddels had ik het geaccepteerd dat ik daar zat en vond ik de ouderen beter te verdragen om me heen dan de drukke mensen op de twee volwassenen-afdelingen, waar ik ook een paar mensen kende. Ik had helemaal geen zin in die bekenden, dus ik bleef lekker zitten waar ik zat. Het kalme ritme deed me goed. Het loste de depressie niet op, maar even uit mijn eigen omgeving zijn en minder verantwoordelijkheden hebben was even fijn. Ik zag het als een time-out, om weer even de scherpste randjes van mijn depressie te halen zodat ik het daarna thuis zelf weer op kon pakken.

Toen ik uiteindelijk met ontslag ging zei ik stelliger dan ooit ‘dit nooit weer’. Ook al was dit mijn rustigste opname uit het rijtje van vijf, het is toch verre van een fijne ervaring om daar te zitten. Je maakt er het beste van, maar als ik het voor het zeggen had dan zou ik daar nooit meer terug komen.

Vandaag zag ik dus die herinnerings-post op Facebook, en realiseerde me: deze opname twee jaar geleden is mijn laatste geweest. Nooit meer heb ik een stap daar over de drempel gezet. Ik heb nog wel in situaties gezeten waarin ik opgenomen had kunnen worden, maar ondanks dat ben ik al twee jaar thuis. Hoe dankbaar ik daar voor ben is bijna niet in woorden uit te drukken.

Advertenties

2 gedachtes over “Opgenomen zijn op de ouderen-afdeling; een terugblik.

  1. xelizenn zegt:

    Alleen maar bewondering voor jou 🙂
    Het is soms zó aantrekkelijk om te zeggen van; “stop me maar even weg”, maar tot rust komen is iets wat je ook zelf moet kunnen 😉 Ik heb persoonlijk een hekel aan opnames, en toch heb ik er een paar achter de rug. Ik ken het nare gevoel, ik ken de gordijnen (die op een of andere manier in elke kliniek op elkaar lijken), ik ken de “cultuur” die er heerst. En ook ik zeg “nooit meer”. En dat vind ik een goed voornemen 🙂
    Dus ga zo door!

    Liefs,

  2. Nikki - MetLuideStem zegt:

    ‘Leuk’ om deze post eens te kunnen lezen… Om te weten hoe het er in zo’n afdeling aan toe gaat. Ik heb kort een tijdje op de PAAZ gezeten en had zo wat hetzelfde gevoel. Goed om tot rust te komen enigszins, maar anderzijds toch enorm blij om te vertrekken. 🙂 Jij bent in ieder geval héél goed bezig. Blijven zo!

    Groetjes. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s