Geen #dinsdagtherapiedag: winning!

#dinsdagtherapiedag; al jaren een begrip in mijn leven. Eerst een paar jaar in Hilversum en nu al anderhalf jaar in Amsterdam is de dinsdag mijn vaste dag waarop ik therapie volg. Ik begon vijf jaar geleden met deeltijd vier dagen in de week en ben nu op het punt aangekomen dat het naar om de week een sessie gaat. Dat voor de komende drie maanden, daarna drie maanden één keer per maand en dan ben ik klaar. Nog maar tien sessies. Wow.

Deze dinsdag, vandaag, is de eerste keer dat ik geen therapie heb. Ik hoefde niet om 08.30u op de fiets te zitten. Raar gevoel, alsof ik spijbelde. Tegelijkertijd voelt het ook ontzettend goed. Ik ben aan het afbouwen, iets waardoor ik gedwongen wordt om te evalueren. Hoewel ik niet sta waar ik gehoopt had te staan, realiseer ik me ook dat dat komt door andere problematiek. Ik ben een twee jarig traject in gegaan met schematherapie, in een groep mensen met borderline. Het is ook specifiek gericht op borderline. Natuurlijk komen andere stoornissen die spelen wel aan de orde, maar niet genoeg, merk ik nu. Kan ook niet, borderline was en is de focus.

Mijn borderline heb ik best redelijk onder controle gekregen, denk ik. Dat is natuurlijk ontzettend fijn, daar heb ik keihard voor gewerkt en het is nog steeds elke dag knokken. Ik herken mezelf nog steeds in de diagnose, maar minder heftig. Hoe cliché het misschien ook klinkt; ik heb er mee leren omgaan. De vlag gaat nog niet uit, want omgaan met de drang naar automutilatie, mijn ontzettende verlatingsangst, laag zelfbeeld, eenzaamheid, psychotische periodes en stemmingswisselingen zijn nog steeds naar. Maar als ik kijk hoe ik nu ben in vergelijking met twee jaar geleden heb ik grote stappen gezet. En dan te bedenken dat ik in het begin sterk mijn twijfels had bij schematherapie.

Fijn dus, borderline beter onder controle. Maar er is meer. Angst en depressie beheersen mijn leven behoorlijk. Ik ben nogal paranoide, durf daardoor de straat nauwelijks op en dat maakt dat ik aan huis gekluisterd ben. Ik oefen wel, maar de angst en paranoide overtuigingen blijven. Dan zou je denken dat ik het thuis dan maar zo gezellig mogelijk maak, maar niets is minder waar. Het huishouden lukt niet zo goed als ik zou willen, ter ontspanning een serie kijken of een boek lezen lukt maar een enkele keer omdat ik te moe ben en mijn hoofd te druk is. Naar de supermarkt gaan om boodschappen te doen levert veel stress op. Ik moet al een paar dagen naar de glas- en papierbak, maar ik vind het eng. Gelukkig ben ik van nature al een beetje een huismus, maar dagelijks thuis zijn maakt wel dat de muren op je af komen en je wereld erg klein is. Mijn vrijwilligerswerk lukt momenteel ook niet, waardoor ik ook daarin mijn structuur en sociale contacten mis. Jammer. Gelukkig bestaat er eindeloos veel muziek, dat sleept me de dagen door. Soms klassiek, soms techno, soms Marco Borsato. Het helpt.

Ik ben ontzettend trots in wat ik heb bereikt de afgelopen therapiejaren, ik ben gegoeid. Maar o wat is het ook pijnlijk dat ik nog steeds niet ‘normaal’ kan leven. Werken, sociale activiteiten, leven zonder overal bang bij/van te zijn, emoties onder controle.. Het lijkt nu nog zo ver weg.

Wat ik nooit verloren ben, is mijn motivatie. Een enkele keer heb ik een dag of dagen dat het allemaal soepeler gaat. Dat ik rustiger ben. Niet gelukkig maar tevreden. Acceptatie. Door dat af en toe te voelen krijg ik vechterslust. Focus op het positieve. Dit is niet zwart/wit natuurlijk, want de dagelijkse huilbuien en de somberheid zit er nog. Diep. Maar je hebt wel een keuze hoe je daarmee om gaat. Ik probeer dus nu te bedenken hoe ik de angsten en de depressies die al 15 jaar spelen, onder controle kan krijgen. Het einde is nog lang niet in zicht, maar ik vecht door. En voor nu is het 1 – 0 voor mij tegen de borderline. Winning.

Advertenties

Doodmoe word je van depressief zijn. Letterlijk.

Een oma emoticon op whatsapp, hashtag #omabedtijd of #omatweet op Twitter; het zijn voor mij zelfspot manieren om met mijn vermoeidheid om te gaan. Als ik om 20:00u ga slapen, maakt zo’n hashtag dat iets luchtiger. Althans, voor mezelf. Want leuk vind ik het niet.

Vermoeidheid; wanneer het een blok aan mijn been werd weet ik niet precies, maar lang geleden in ieder geval. Het lege, 0,0 energie gevoel. Meerdere malen bij de huisarts geweest. Als puber was het pfeiffer, later werd het een symptoom van fibromyalgie, een keertje bloedarmoede en de laatste keer was alles ok. Psychisch dus, in andere woorden. Hoeveel ik ook uitrust, of juist iets onderneem, het gaat niet over.

Een paar quotes van internet*:

“Depressies leiden vaak tot aanhoudende vermoeidheid. Direct na het wakker worden is men al moe en lusteloos, en is er nauwelijks energie voor de dagelijkse bezigheden”.

“Vermoeidheid en futloosheid. Elke activiteit kost de grootste moeite”.

“Depressie: slaapproblemen (meer of minder slapen), geagiteerd en rusteloos zijn of juist geremd, vermoeidheid en verlies van energie”.

Vermoeidheid komt veel voor bij depressie en andere psychische klachten. Niets vreemds. Wel vervelend. Ik kan best verdrietig zijn om mijn vermoeidheid, omdat ik niet de dingen kan doen die ik wil, of eerder af moet kappen. Door de depressie voel je je al somber, dus hier verdrietig om zijn is niet helpend. Daarom ook dat ik er maar een dosis zelfspot tegenaan gooi, dat maakt het minder zwaar. Acceptatie komt in vlagen. Soms kan ik boos op mezelf worden als ik weer op bed lig te rusten. Maar het helpt niet, natuurlijk. Soms heb ik er ook vrede mee. Het is zoals het is.

Deze week heb ik er moeite mee. De dingen die moesten, gaan niet, zoals het huishouden en mijn vrijwilligerswerk. Eerder deze week heb ik mijn kaartje voor mijn favo DJ verkocht, omdat een avondje dansen niet goed gaat en ook het concert aanstaande maandag van Muse moet ik aan me voorbij laten gaan omdat ik de energie er niet voor heb en angstig wordt van het idee van al die mensen om me heen. Als ik op bed of op de bank lig heb ik nauwelijks de energie om een serie te kijken of een boek te lezen, ik volg het niet. Op zo’n moment voel ik me best klein en alleen. Het enige wat ik kan doen is muziek luisteren of slapen. Maar nogmaals, het is zoals het is. Op mijn grenzen letten is het weinige wat ik kan doen nu.

Bij vermoeidheid is het belangrijk om juist in beweging te blijven. Hoe verleidelijk het vaak niet is om de bus te nemen in plaats van de fiets, maar 9 van de 10 keer pak ik toch de fiets. Toch weer 10km: mooi meegenomen. Beweging geeft uiteindelijk meer energie. Ik hoop daarom gauw het hardlopen weer op te kunnen pakken.

Wat ik met deze blog wil zeggen, is dat depressie meer is dan somberheid. Het kan je letterlijk lam leggen. Ik stuit soms nog wel op onbegrip, en dat is zo jammer, maar begrijpelijk, er is ook niets te zien. Zelfs wekenlang slecht slapen geeft mij nog geen wallen (hoera). Ik mag in mijn handen knijpen hoe bepaalde vrienden en familie er mee omgaan en het accepteren als ik hierdoor Sjaak Afhaak ben. Dat vind ik bijzonder, en dat gun ik iedereen. Dat lukt alleen met meer openheid en duidelijkheid. Daarom deze blog.

Niets is voor eeuwig, dus ook dit zal wel weer in heftigheid afnemen, hopelijk. Voor nu is het rot, maar het wordt wel weer beter. Ik werk hard aan mijn angsten waardoor ik hopelijk binnenkort weer zelfstandig naar buiten kan en stukjes kan wandelen, dat doet een mens altijd goed. De zon, de vogeltjes, de wind in je gezicht.. ik kijk er naar uit. Voor nu is het zoals het is.

*  therapiehulp.nl, psychischegezondheid.nl, hersenstichting.nl