Geen #dinsdagtherapiedag: winning!

#dinsdagtherapiedag; al jaren een begrip in mijn leven. Eerst een paar jaar in Hilversum en nu al anderhalf jaar in Amsterdam is de dinsdag mijn vaste dag waarop ik therapie volg. Ik begon vijf jaar geleden met deeltijd vier dagen in de week en ben nu op het punt aangekomen dat het naar om de week een sessie gaat. Dat voor de komende drie maanden, daarna drie maanden één keer per maand en dan ben ik klaar. Nog maar tien sessies. Wow.

Deze dinsdag, vandaag, is de eerste keer dat ik geen therapie heb. Ik hoefde niet om 08.30u op de fiets te zitten. Raar gevoel, alsof ik spijbelde. Tegelijkertijd voelt het ook ontzettend goed. Ik ben aan het afbouwen, iets waardoor ik gedwongen wordt om te evalueren. Hoewel ik niet sta waar ik gehoopt had te staan, realiseer ik me ook dat dat komt door andere problematiek. Ik ben een twee jarig traject in gegaan met schematherapie, in een groep mensen met borderline. Het is ook specifiek gericht op borderline. Natuurlijk komen andere stoornissen die spelen wel aan de orde, maar niet genoeg, merk ik nu. Kan ook niet, borderline was en is de focus.

Mijn borderline heb ik best redelijk onder controle gekregen, denk ik. Dat is natuurlijk ontzettend fijn, daar heb ik keihard voor gewerkt en het is nog steeds elke dag knokken. Ik herken mezelf nog steeds in de diagnose, maar minder heftig. Hoe cliché het misschien ook klinkt; ik heb er mee leren omgaan. De vlag gaat nog niet uit, want omgaan met de drang naar automutilatie, mijn ontzettende verlatingsangst, laag zelfbeeld, eenzaamheid, psychotische periodes en stemmingswisselingen zijn nog steeds naar. Maar als ik kijk hoe ik nu ben in vergelijking met twee jaar geleden heb ik grote stappen gezet. En dan te bedenken dat ik in het begin sterk mijn twijfels had bij schematherapie.

Fijn dus, borderline beter onder controle. Maar er is meer. Angst en depressie beheersen mijn leven behoorlijk. Ik ben nogal paranoide, durf daardoor de straat nauwelijks op en dat maakt dat ik aan huis gekluisterd ben. Ik oefen wel, maar de angst en paranoide overtuigingen blijven. Dan zou je denken dat ik het thuis dan maar zo gezellig mogelijk maak, maar niets is minder waar. Het huishouden lukt niet zo goed als ik zou willen, ter ontspanning een serie kijken of een boek lezen lukt maar een enkele keer omdat ik te moe ben en mijn hoofd te druk is. Naar de supermarkt gaan om boodschappen te doen levert veel stress op. Ik moet al een paar dagen naar de glas- en papierbak, maar ik vind het eng. Gelukkig ben ik van nature al een beetje een huismus, maar dagelijks thuis zijn maakt wel dat de muren op je af komen en je wereld erg klein is. Mijn vrijwilligerswerk lukt momenteel ook niet, waardoor ik ook daarin mijn structuur en sociale contacten mis. Jammer. Gelukkig bestaat er eindeloos veel muziek, dat sleept me de dagen door. Soms klassiek, soms techno, soms Marco Borsato. Het helpt.

Ik ben ontzettend trots in wat ik heb bereikt de afgelopen therapiejaren, ik ben gegoeid. Maar o wat is het ook pijnlijk dat ik nog steeds niet ‘normaal’ kan leven. Werken, sociale activiteiten, leven zonder overal bang bij/van te zijn, emoties onder controle.. Het lijkt nu nog zo ver weg.

Wat ik nooit verloren ben, is mijn motivatie. Een enkele keer heb ik een dag of dagen dat het allemaal soepeler gaat. Dat ik rustiger ben. Niet gelukkig maar tevreden. Acceptatie. Door dat af en toe te voelen krijg ik vechterslust. Focus op het positieve. Dit is niet zwart/wit natuurlijk, want de dagelijkse huilbuien en de somberheid zit er nog. Diep. Maar je hebt wel een keuze hoe je daarmee om gaat. Ik probeer dus nu te bedenken hoe ik de angsten en de depressies die al 15 jaar spelen, onder controle kan krijgen. Het einde is nog lang niet in zicht, maar ik vecht door. En voor nu is het 1 – 0 voor mij tegen de borderline. Winning.

Advertenties

6 gedachtes over “Geen #dinsdagtherapiedag: winning!

  1. Jans zegt:

    Lieverd,

    Wat ben jij toch sterk.
    Ik herken mij daar in.
    Ik denk dat niemand echt helemaal zeker van zichzelf is.
    Daar hoor ik ook bij.
    Soms kan ik de hele wereld aan, dan gebeurd er iets en komt de stem van het kleine meisje van vroeger naar boven.
    Dank denk ik, wat verbeeld ik mij eigenlijk wel.
    Kijk eens wat anderen allemaal kunnen en doen.
    Met dat gevecht ben ik al mijn hele leven bezig.
    Maar dat geeft mij ook extra vechtlust.
    Wil hiermee zeggen, niemand is volmaakt.
    En je kan niet meer doen, dan je best doen.
    Dat doe jij al jaren, daarom heb ik ook zoveel respect voor jou.
    En het volste vertrouwen.
    Dat je het eens zal redden, om tevreden over jezelf te zijn.

    Heel veel liefs lieverd.
    Je trotse Omaatje.

  2. Petra zegt:

    Hi, wat een ‘feest’ van herkenning… Dus het helpt serieus schematherapie? En waar heb je het gevolgd? Ik ben al heel veel jaar bezig met therapieën.. Toch blijft wat jij in je stukje beschrijft zo herkenbaar. Dat enorme eenzame geworstel in je binnenwereld. Ik probeer ahw geen borderline te hebben.
    Omdat het zo’n pijnlijk etiket is, voor mijn gevoel. In elk geval toch prettig, ondanks dat je het zwaar hebt… om te lezen dat er meer mensen zijn die het hebben en er een weg in vinden, met vallen en opstaan. Ik vind je sterk!

    • San zegt:

      Hey Petra, thanks voor je reactie! Ja, mij helpt schematherapie. Het is geen wondertherapie; er zijn ook dingen die niet ‘verholpen’ zijn, maar het heeft me in ieder geval een grote stap in de goede richting gezet. Ik volg het aan de Viersprong in Amsterdam, die hele locatie is specifiek gericht op borderline (ze geven ook DGT). Ik moest glimlachen om je ‘ik probeer geen borderline te hebben’. Het is zo herkenbaar. Je wilt die ‘stempel’ ook niet. Zoveel negativiteit eromheen. Stigma en zelfstigma. Daarom blog ik ook, het is niet iets om je voor te schamen. Dat probeer ik mezelf en anderen voor te houden. Maar stiekem probeer ik ook heel erg om het niet te hebben 😉

  3. Karin zegt:

    Goed dat je aan het afbouwen bent hoor, ik begin net..met lezen erover, na al die jaren dat ik al op deze aardbol rondzwerf, met het idee er klopt nog steeds ergens iets niet,. Ook niet na PTSS en alle andere diagnoses..
    … 😉 Aiii een feest der herkenning wat je allemaal schrijft, ik weet het ..woordje feest moet dan met humor opgevat worden, en bedoel ik uiteraard niet zo, maar soms moet ik relativeren anders is het best een verdrietig iets, ook als ik van me afschrijf thuis wat een boel beperkingen er zijn, wat voor een ander zo vanzelfsprekend is…ik heb allerlei trucjes voor toch naar buiten te gaan ontwikkeld in mijn leven. Boodschappen alleen op bepaalde tijdstippen, anders wordt het veel te erg dat gevoel dat je erbij krijgt met die massa om je heen. Zelf geloof ik, met alle shit die ik heb meegemaakt in lotgenoten groepjes, kleinschalig met mensen die ik vertrouw. Anders lukt het me niet. Alleen heb ik dit nog niet uitgedokterd voor borderline in mijn leven. Bestaat er zoiets als borderliners trefpunt cafe? Zoals er is voor ADHD? Zodat je elkaar kan steunen? Of indien behoefte te “Helpen om toch te wandelen? Met veel begrip uiteraard..lijkt me makkelijk soort vraag en aanbod.
    Ik weet dat er een wandeltherapie is van Marieke Sweens in regio Zuid- Holland n.a.v. haar boek, lijkt me fijn ook in regio N -Holland.

  4. Rick zegt:

    Zelf geen Borderliner, maar twee relaties gehad met een Borderliner. Ik sta nog altijd ambivalent tegenover het begrip Borderline. Soms wordt PTSS er bij gehaald of Agorafobie ( pleinvrees ) . Maar toch stond dat bij beiden nooit op de voorgrond. Stress-volle situaties voltrokken zich of werden opgezocht, maar naar café gaan, schouwburg of de supermarkt verliep heel vaak vlotjes. Eerder het zich nu en dan heel bewust terugtrekken stond op de voorgrond, zogezegd rust zoeken, zich ” benevelen ” met drank en/of medicatie, het niet aanspreekbaar zijn, nukkig en dan vrolijk en dan weer andersom, achterdocht, uitvergroting van angst. Dat was allemaal bij beiden duidelijk aanwezig. Structuur geven hielp wel, maar eventjes de teugels laten vieren was dan bijna rampzalig. Ook veel obstructie tegen de ” bemoeienissen ” en zorgverleners. Die kwamen immers met andere visies dan die zij zelf in het hoofd hadden, want oh jeetje je mocht nooit Borderline uitspreken. Nu na al die jaren heb ik voor mij het gevoel dat het een genetisch defect is, neem je de familie onder de loep, dan blijken er tal van stoornissen in werkelijkheidsbeleving en ook heel wat OCS. Naast dit gegeven geloof ik ook niet in definitieve genezing, het gedrag is immers een voorwaarde om te overleven. Borderliners hebben een sterke overlevingsdrang, ondanks de 10 % ( gelukte ) suïcide-poging. Soms had ik de indruk dat alle Borderline symptomen enkel een strategie tot overleving waren. In de zielige vierde wereld Borderliner geloof ik ook niet. Beide partners waren van absoluut goede huize, goed opgeleid, hadden tal van contacten gehad met de rich & famous. Maar ze houden het niet vol ! Het ” vervliegt “. Na enige tijd storten ze weer ineen, worden niet toonbaar, gypsie-achtig, pseudo-grunge. Dan wentelen ze zich in zelfbeklag, doen ondanks opleiding en intellect geen moeite. Mijn laatste partner zocht het bij tijd en wijle in de drank, en vooral in vele wisselende sexuele contacten, waarvan ze huissleutels, autosleutels en foto’s bewaarde als ” trofee “, trots op het feit dat ze dat durfde en dat mannen op haar vielen ondanks haar “gektes “. Maar al deze overwinningen waren niets meer dan een vulsel van het dagelijks leven, waarin nijver op zoek werd gegaan naar een dak boven het hoofd, een soort van inkomen en veel veel aandacht. Mijn eerste relatie vond een partner waar ze nu vijfentwintig jaar mee samen is. Van begin af was hij dominant, stevig in de schoenen, nam haar bij de hand, schematiseerde haar dagen, gooide haar uit bed, zorgde dat ze in beweging kwam. Gek genoeg vond ze dat prima. De voorheen wat softe, meelevende, zorgzame partner of zorgverlener, werkte voor haar niet. Psychiaters schreven steeds ” rust ” voor en dan kroop ze in bed of beklaagde zich de ganse dag. Rust voor de Borderliner is dan wel door Borderliner graag gewenst maar werkelijk serieus killing. Ook de nadruk op PTSS werkt averechts. De Borderliner komt dan in een superfijne slachtofferrol, waar je mag pitten, de telefoon uit trekken, doen alsof de wereld is vergaan. Ik pleit voor duidelijke activering, met zinvolle arbeid, gecontroleerde schematisering, zeer nauwe feedback, waardering zonder het aanpraten van een slachtofferrol, èn de erkenning dat je gewoon een ander persoon bent maar daarom niet slechter of minder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s