Niet voelen vs voelen.

1 – 0 voor mij tegen de borderline; zo sloot ik mijn laatste blog -alweer drie maanden geleden- af. Wat was ik trots. Maar zoals dat gaat bij borderline, wisselt mijn mening en gevoel hier sterk over. Trots ben ik nog steeds wel, hoor. Rationeel gezien dan, want voelen kan ik het even niet.

We zijn drie maanden verder. Mijn therapie is nu dusdanig afgebouwd dat ik er nog maar 1x per maand naartoe hoef. Enerzijds fijn, meer ruimte voor eigen ontwikkeling, anderzijds kan zo’n maand behoorlijk lang duren. Iedere sessie bepaal je een focus voor de komende tijd, daarnaast krijg je huiswerk. Ook zijn er naast de maandelijkse groepsessies nog individuele sessies. Vandaag had ik zo’n individuele sessie op het programma staan, met mijn beide psychologen en dubbel zoveel tijd. 3 dingen zouden we aanpakken. Stukje traumaverwerking, stukje ‘vastgeroeste schema’s’ en mijn drang tot destructief gedrag (lees: automutilatie). Wie denkt dat er dan dus gepraat wordt, ik mijn verhaal doe en de psych knikt en vragen stelt, heeft het fout. Het is niet praten maar doen. Dus kreeg ik mijn favoriete therapievorm (kuch) voor m’n kiezen: imaginatie met re-scripting. Ik zal even kort uitleggen wat dat is.

Imaginatie met re-scripting wordt gebruikt bij PTSS (traumaverwerking), maar kan ook worden ingezet om, ik noem ze maar vastgeroest, schema’s te doorbreken en te veranderen die een basis vormen van klachten en problemen. Je wordt als het ware teruggezet in een situatie waarvan je nu (nog) problemen ondervindt in het heden. (vergelijkbaar met EMDR). De behandelaar die de imaginatie met je doet vraagt je om je ogen dicht te doen en mee te gaan in de situatie. Hij of zij gaat samen met jou de situatie herbeleven. Waar je dit bij EMDR ook doet, steeds weer opnieuw totdat de spanning zakt, ga je bij imaginatie met re-scripting de situatie herschrijven. Had je anders kunnen reageren? Wat heb je goed gedaan? Wat zou je een volgende keer kunnen doen? Dit alles om jezelf te kunnen begrijpen, gerust te stellen, inzicht te krijgen en het belangrijkste: dat het angst laat afnemen en (zelf)vertrouwen geeft.

Vandaag dus een dubbele sessie met mijn beide psychologen. Dat voelde best ongemakkelijk, maar tegelijkertijd zijn ze er voor jou en kun je nog beter dingen aanpakken dan één op één. Wat heb ik gehuild.. de ene na de andere tissue kreeg ik aangereikt. Het zijn pijnlijke dingen die je behandelt tijdens imaginatie, en soms zijn de conclusies die daaruit getrokken kunnen worden erg verdrietig. Vandaag was enorm heftig, mede door de onderwerpen, maar vooral ook omdat ik steeds meer besef hoe het zit, en waarom ik maar niet van mijn angsten en depressies af kom. Des te meer besef ik mede door vandaag ook dat dingen die gebeurd zijn niet mijn schuld zijn, dat ik er wél mag zijn, dat ik heus wel dingen kan, dat de ‘sombere ik’ er ook mag zijn en liefde en aandacht nodig heeft in plaats van weggedrukt te worden om later te exploderen.. ik ging door een diep dal vandaag, maar kom er weer rijker uit.

Het zit er bijna op; mijn behandeling. Nog vier sessies, dan is de tijd die er voor staat -2 jaar- voorbij. Gek idee. Zoveel gegroeid maar ook nog zoveel om aan te werken. Ik moet vooruit blijven kijken. Ik heb de tools in mijn gereedschapskist, ik moet alleen nog durven klussen. Ik had het gevoel even stil te staan, maar nu ik dit blog type besef ik dat dat niet waar is. Ik werk hard. Misschien voel ik toch wel een beetje trots.

 

Advertenties