De weg naar mildheid.

Nog twee sessies. Eigenlijk nog maar één, want de laatste dag is vooral afscheid nemen. Nog één therapiesessie dus en dan sta ik weer volledig op eigen benen. Wow.

Naast die twee sessies staan er nog wat individuele afspraken, onderzoeken en een evaluatie, maar begin september is het echt ten einde. Vijf jaar lang intensief in therapie geweest. Vijf jaar is een lange tijd.. het idee dat ik straks uitgeschreven wordt bij de GGz en ik verder ga met enkel de huisarts en/of POH GGz is een raar idee. Maar het maakt me ook blij.

Deze maand moet ik een evaluatie schrijven over de afgelopen twee jaar schematherapie. Veel geleerd, maar ook dingen die zijn blijven liggen. Dat geeft niet, of nouja, natuurlijk was ik liever nog verder geweest dan waar ik nu sta, maar als ik het realistisch bekijk ben ik een veel sterker persoon geworden. Nog steeds kwetsbaar, nog steeds somber en angstig. Nog steeds onzeker en nog steeds die vreemde drang tot destructief gedrag zoals automutilatie. Dat gaat er niet uit. Maar het is milder dan voorheen. Ik wil niet zeggen dat schematherapie een wondermiddel is, helemaal niet zelfs, maar ik heb mogen ervaren dat als je je volledig inzet en door blijft zetten als je diep in de put zit,  het je echt verder kan helpen. Niet al mijn groepsgenoten zijn het hier mee eens, maar als ik voor mezelf spreek ben ik redelijk tevreden.

Was ik niet liever écht beter geweest nu, na al die jaren therapie? Ja, natuurlijk. Maar dat is niet reëel. Ik ben nog steeds San met de borderline persoonlijkheidsstoornis, depressies en andere labels. Ik heb nog steeds periodes dat ik het vervloek, dat de put oneindig diep lijkt, de paniekaanvallen te heftig zijn en ik niet kan stoppen met huilen. Maar: deze periodes duren korter. Ik kom er sneller uit omdat ik geleerd heb hoe ik er mee om moet gaan. Hoe ik er tegen in kan gaan. Hoe ik voor mezelf kan, mag en moet zorgen. Ik struikel nog, hoor. Soms weet ik het ook niet meer, haat ik alles en voel ik me alleen veilig onder de dekens met de deur op slot. Maar ik weet nu; ook dat gaat weer voorbij.

Wellicht is dit een wat zweverig blog. Begrijp me niet verkeerd, ik wil het niet mooier maken dan het is, want de levenskwaliteit met persoonlijkheidsproblematiek en/of depressie(s) is niet om over naar huis te schrijven. Ik voel nu alleen zo’n bevrijding omdat ik dingen steeds beter begrijp en er beter grip op krijg, dat ik dat graag met jou als lezer wil delen.

Ik ben er nog niet. Not even close. Ik zit nu in een fase dat elke dag een opgave is, ik mezelf steeds weer over drempels moet trekken, ik veel dingen eng vind maar ze wel probeer aan te gaan (exposure), etc. Ik verlies me op meerdere vlakken in het ‘alles of niets’. Grenzen aanvoelen en aangeven en de balans vinden is waar ik op dit moment mee bezig ben. Soms gaat dat goed, soms loop ik mezelf compleet voorbij. Nog lang niet uitgeleerd dus. Ik denk dat ook al stop ik op korte termijn met mijn therapie, het zelfstandig nog wel door ontwikkelt. Ik pak het met twee handen aan.

Advertenties