Écht luisteren.

De vorige keer vertelde ik dat ik de term ‘diagnose’ een beetje probeer los te laten. Dit om niet te verdrinken in het bijvoorbeeld veelomvattende borderline. Het helpt mij meer om te kijken naar waar ik op dat moment tegenaan loop, dan de kern voorbij te gaan doordat ik er niet bij kom, want ‘ik heb last van mijn borderline’. De vinger op de zere plek leggen wordt, voor mij althans, dan wat lastig(er).

Ok, dus aanpakken waar je op dat moment tegenaan loopt. Maar wat als dat niet goed gaat? Ik doe hard mijn best maar ik merk dat ik sinds ik geen enkele vorm van hulp of begeleiding meer heb -nu drie maanden- moet knokken om niet weer in oud gedrag te vervallen. Voor dat oude gedrag heb ik potverdorie niet jarenlang in therapie gezeten. Maar wat gebeurt er; ik ga een dubbelleven leiden. Onder de mensen functioneer ik redelijk. Ik ben zelfs wat uitbundig momenteel; ga soms wat later naar bed, ga naar de bioscoop, naar de kroeg en uit eten. Ik werk soms wat extra. Het liefst wel allemaal activiteiten buiten de deur, iemand thuis uitnodigen komt te dichtbij en probeer ik te vermijden.

Ik probeer zoveel mogelijk te doen om niet te voelen. Vermijding dus. Vluchtgedrag. En eenmaal thuis; dan stort ik in, en soms hard ook. Paniekaanvallen, destructief gedrag als emo-eten en automutilatie, huilbuien en somberheid zijn weer dagelijkse kost. Naar buiten uit ik dit niet zo, dan wil ik zoals ik net zei niet voelen. Doen alsof er niks aan de hand is. Ik ken dit gedrag vanuit mijn studententijd, toen leidde ik ook een zogenaamd dubbelleven. Uiteindelijk stortte ik volledig in.

Dit laatste moet ik nu voorkomen. Ik moet ingrijpen. En dus probeer ik voorzichtig, al dan niet online via privéberichten of via whatsapp, wat opener te zijn tegen mensen. Te delen waar ik tegenaan loop. Geen begeleiding meer hebben heeft er bij mij direct in geresulteerd dat ik dan ook alles weer opkrop. Dat probeer ik nu te doorbreken. Voorzichtig tasten naar wie daarvoor geschikt zijn. Met de ene persoon kun je het nou eenmaal beter houden op af en toe een drankje en koetjes&kalfjes en met een ander kun je wel wat dieper.

Ik ben geen prater. Ja, eenmaal bij mijn meest recente psychologen deelde ik waar ik écht mee zat. Tegen vrienden kan ik dat niet zeggen. Hooguit een tipje van de sluier, maar nooit volledig. Bij dat tipje van de sluier wordt er meestal al ‘verkeerd’ gereageerd. Ik voel me vaak niet gezien, gehoord en serieus genomen wat niet uitnodigt tot verder vertellen. Gister postte ik daar iets over op Twitter en ook uit de reacties die daarop volgde bleek weer dat het niet binnenkomt. Mensen denken iets te begrijpen en smijten daar meteen een reactie tegenaan, zonder te bedenken -zonder oordeel of invulling- wat er nou eigenlijk bedoeld wordt. Iedereen heeft een mening en veel hebben ook wel oplossingen voor je. Maar het luisteren ontbreekt. Luisteren zonder tegenreactie. Zonder oordeel. Zonder oplossingen. Zonder wat dan ook; enkel luisteren. Dat mis ik en dat zoek ik. Maar als ik dat tipje van de sluier geef en ik merk dat er niet écht geluisterd wordt, haak ik af. En dat is eenzaam. En dus volgt het vluchtgedrag en het thuis instorten. Complete mismatch met de emotieregulatie.

Nu de taak om niet te verdrinken in ‘het gaat niet goed met mijn borderline’, maar het in stukjes hakken. Controle terugkrijgen. Dit blog is ook weer zo’n ‘tipje van de sluier’. Tips voor hoe je dit aan kan pakken mag altijd. Zou het niet fijn zijn als mensen wat vaker open in gesprek zouden (durven) gaan? Hoe ervaar jij dit?

Advertenties

Loslaten van een diagnose

Hoog tijd voor een update, gezien mijn laatste bericht uit juli is; vier maanden geleden. Soms schiet het bloggen er (behoorlijk) bij in, dat weten jullie inmiddels wel denk ik. Het is niet dat ik er geen zin in heb, maar me er toe zetten is soms lastig en daarnaast ontbreekt het wel eens aan inspiratie of aan het vertrouwen dat ik er goed aan doe en niet de ‘zeur’ uithang. Uiteindelijk wil ik het opbouwend houden hier, maar wel eerlijk zijn in hoe het gaat.

In mijn laatste blog vertelde ik dat mijn therapie er bijna op zat. Inmiddels is het volledig afgerond; afgelopen donderdag heb ik mijn eindevaluatie gehad met mijn behandelteam. Tijdens deze evaluatie bekeken we mijn onderzoeksresultaten van de onderzoeken die ik ieder half jaar heb ondergaan. Dit om je proces te meten. Tussendoor heb ik nooit uitslagen gehad om de behandeling niet te laten beïnvloeden daardoor. Ik ging de evaluatie in met het idee dat ik de diagnose best wel eens zou kunnen verliezen. Niet omdat ik er geen last meer van heb, op woedeaanvallen na herken ik me (nog steeds) in ieder symptoom en deze zijn met regelmaat heftig. Maar omdat ik er gevoelsmatig meer grip op heb dacht ik dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat ik niet meer voldeed aan alle criteria waardoor ik de diagnose zou verliezen. De verrassing was dan ook daar toen ik hoorde dat ik nog steeds bovengemiddeld hoog scoor op de zogenaamde BPDSI. Nu zijn het maar cijfertjes en is het veel belangrijker om te kijken naar hoe het gáát en niet naar wat er op papier staat. Maar ik ben mijn borderline-diagnose dus helaas niet kwijt.

Nu moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik dat ook direct weer los heb kunnen laten. Zo nu en dan geef ik workshops over de GGz en daar komen diverse diagnoses aan bod. Ik ben gaan inzien en gaan ervaren dat het voor mij persoonlijk totaal niet meer belangrijk is welk ‘label’ er aan gehangen wordt, maar dat het gaat om waar je tegenaan loopt. Stel, ik heb paranoïde waanbeelden op straat, dan kan dat bij borderline horen maar ook bij een ernstige depressie. Is het belangrijk? Nee, vind ik niet (meer). Het gaat erom dat ik die waanbeelden aanpak en zo doelgericht aan iets werk, in plaats van te verdrinken in een veelomvattende diagnose en daardoor door de bomen het bos niet meer zie.

Het is voor mij een bevrijding om er nu zo tegenaan te kunnen kijken. Als je nog niet weet wat er met je aan de hand is kan een diagnose erkenning zijn. Een diagnose kan ook een richting geven naar een passende behandeling. Maar nu ik dat achter de rug heb geeft het me ruimte en lucht om anders naar mezelf te kijken. Niet meer de borderline of mijn andere diagnoses vervloeken en mezelf negatief labelen ‘want ik ben toch waardeloos’, maar in het moment de focus leggen op waar ik die dag tegenaan loop.

Goh, dan gaat het zeker wel goed met me. Ehm.. mwah. Dat ik er nu zo tegenaan kijk betekent niet dat de klachten minder zijn. Het is vechten, iedere dag weer. Er zijn momenten zat dat ik me intens somber en angstig voel en de laatste weken verval ik tot mijn grote irritatie weer te veel in destructief gedrag, maar het voorkomen lukt me slecht. Het blijft zoeken, knokken, vallen en weer opstaan. Dat ik nu geen enkele vorm van behandeling meer heb -op medicatie na- vind ik heel spannend. Het is nu aan mij om niet terug te vallen in oude patronen die op de loer liggen. Moeilijk. Het anders aankijken naar diagnoses is voor mij een stukje groei, een stukje loslaten. Het is een jarenlang proces, maar zolang ik nog stapjes vooruit ervaar, hoe klein ook, geeft het mij moed om door te gaan.

Hoe kijk jij aan tegen het wat meer loslaten van diagnoses?