Loslaten van een diagnose

Hoog tijd voor een update, gezien mijn laatste bericht uit juli is; vier maanden geleden. Soms schiet het bloggen er (behoorlijk) bij in, dat weten jullie inmiddels wel denk ik. Het is niet dat ik er geen zin in heb, maar me er toe zetten is soms lastig en daarnaast ontbreekt het wel eens aan inspiratie of aan het vertrouwen dat ik er goed aan doe en niet de ‘zeur’ uithang. Uiteindelijk wil ik het opbouwend houden hier, maar wel eerlijk zijn in hoe het gaat.

In mijn laatste blog vertelde ik dat mijn therapie er bijna op zat. Inmiddels is het volledig afgerond; afgelopen donderdag heb ik mijn eindevaluatie gehad met mijn behandelteam. Tijdens deze evaluatie bekeken we mijn onderzoeksresultaten van de onderzoeken die ik ieder half jaar heb ondergaan. Dit om je proces te meten. Tussendoor heb ik nooit uitslagen gehad om de behandeling niet te laten beïnvloeden daardoor. Ik ging de evaluatie in met het idee dat ik de diagnose best wel eens zou kunnen verliezen. Niet omdat ik er geen last meer van heb, op woedeaanvallen na herken ik me (nog steeds) in ieder symptoom en deze zijn met regelmaat heftig. Maar omdat ik er gevoelsmatig meer grip op heb dacht ik dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat ik niet meer voldeed aan alle criteria waardoor ik de diagnose zou verliezen. De verrassing was dan ook daar toen ik hoorde dat ik nog steeds bovengemiddeld hoog scoor op de zogenaamde BPDSI. Nu zijn het maar cijfertjes en is het veel belangrijker om te kijken naar hoe het gáát en niet naar wat er op papier staat. Maar ik ben mijn borderline-diagnose dus helaas niet kwijt.

Nu moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik dat ook direct weer los heb kunnen laten. Zo nu en dan geef ik workshops over de GGz en daar komen diverse diagnoses aan bod. Ik ben gaan inzien en gaan ervaren dat het voor mij persoonlijk totaal niet meer belangrijk is welk ‘label’ er aan gehangen wordt, maar dat het gaat om waar je tegenaan loopt. Stel, ik heb paranoïde waanbeelden op straat, dan kan dat bij borderline horen maar ook bij een ernstige depressie. Is het belangrijk? Nee, vind ik niet (meer). Het gaat erom dat ik die waanbeelden aanpak en zo doelgericht aan iets werk, in plaats van te verdrinken in een veelomvattende diagnose en daardoor door de bomen het bos niet meer zie.

Het is voor mij een bevrijding om er nu zo tegenaan te kunnen kijken. Als je nog niet weet wat er met je aan de hand is kan een diagnose erkenning zijn. Een diagnose kan ook een richting geven naar een passende behandeling. Maar nu ik dat achter de rug heb geeft het me ruimte en lucht om anders naar mezelf te kijken. Niet meer de borderline of mijn andere diagnoses vervloeken en mezelf negatief labelen ‘want ik ben toch waardeloos’, maar in het moment de focus leggen op waar ik die dag tegenaan loop.

Goh, dan gaat het zeker wel goed met me. Ehm.. mwah. Dat ik er nu zo tegenaan kijk betekent niet dat de klachten minder zijn. Het is vechten, iedere dag weer. Er zijn momenten zat dat ik me intens somber en angstig voel en de laatste weken verval ik tot mijn grote irritatie weer te veel in destructief gedrag, maar het voorkomen lukt me slecht. Het blijft zoeken, knokken, vallen en weer opstaan. Dat ik nu geen enkele vorm van behandeling meer heb -op medicatie na- vind ik heel spannend. Het is nu aan mij om niet terug te vallen in oude patronen die op de loer liggen. Moeilijk. Het anders aankijken naar diagnoses is voor mij een stukje groei, een stukje loslaten. Het is een jarenlang proces, maar zolang ik nog stapjes vooruit ervaar, hoe klein ook, geeft het mij moed om door te gaan.

Hoe kijk jij aan tegen het wat meer loslaten van diagnoses?

Advertenties

5 gedachtes over “Loslaten van een diagnose

  1. marcellux zegt:

    Ik geloof meer in een aanleg om op een bepaalde manier met trauma’s om te gaan en vandaar komt dan een waaier aan verschillende symptomen. Ik ken mezelf nu beter en weet precies wat er afloopt bij bepaalde gebeurtenissen. Ik heb het gevoel dat ik minder pieken en dalen hebben maar dat wil niet zeggen dat het nog steeds vermoeiend is om altijd alert te zijn op alles en iedereen.

  2. Ellemijn zegt:

    Lieve San, we volgen elkaar al heel wat jaren. Ik heb een stille getuige mogen zijn van je reis. Met alle dalen en pieken. En ik wou je even zeggen, omdat ik dat al een tijd niet uitgesproken heb, dat ik je enorm bewonder. Jouw veerkracht, je vechtlust, je moed…wow!
    Heel veel liefs! Ellemijn

  3. Jans zegt:

    Lieve Sandra,

    Zoals gewoonlijk weer heel goed geshreven.

    Het blijft inderdaad heel moeilijk om te vechten tegen de dingen waar je geen grip op hebt.
    Zelf jarenlang dat gevoel gehad waardeloos te zijn.
    Maar lieve schat, dat ben jij zeer zeker niet.
    Jij bent zo’n vechter en daarbij werk je nog eens om andere mensen te helpen.
    Daar kunnen ( sommige mensen ) een voorbeeld aan nemen.
    Dat zeg ik niet alleen omdat je mijn kleindochter bent.
    Hoewel, een beetje opscheppen mag toch wel?
    Blijf jezelf, er is niets mis zoals je bent.
    Ik ben in ieder geval trots en blij met jou.

    Heel liefs van
    Je trotse Omaatje.

  4. Esther zegt:

    Hallo San,

    Sinds korte tijd volg ik je blog.
    Ik lees veel herkenbare dingen. Nadat er sinds mijn 17e van alles is geroepen wat er met me aan de hand was is er afgelopen januari pas goed onderzoek gedaan (m’n leven lag weer helemaal overhoop) en kreeg ik de diagnose borderline, OCPS, PTSS en depressie. En nu ben ik 49. Dat heeft dus lang geduurd. Met die diagnose had ik zoiets van ” zie je wel, ik stel me niet aan”. De puzzelstukjes vielen op hun plaats. Het hele jaar therapie gehad (oa DGT) maar ik heb het gevoel niet bij de kern te komen. Mijn denken en voelen blijft het zelfde. Binnenkort start ik met DKP. Ben benieuwd. Hopelijk ervaar ik dan straks het leven een beetje luchtiger.
    Iedereen hier op het blog sterkte met alles en vooral ook veel plezier gewenst in het leven.

    Groetjes Esther

  5. Esther zegt:

    Hoi San,

    Het loslaten van een diagnose is tijd voor nodig. Hoe ik het ervaar?
    Het is een proces. Ik weet mijn diagnoses nog geen jaar. Van de ene kant wilde ik dat helemaal niet horen natuurlijk. Het was schrikken, al herkende ik veel. Van de andere kant erkenning voor m’n problemen. Bevestiging.
    Ik had al snel zoiets van, oké dit geeft me handvatten om m’n moeilijkheden in m’n leven gerichter aan te kunnen pakken. Het heeft nu een naam maar ik ben nog steeds dezelfde persoon. Dat zeg ik tegen m’n naasten maar ook tegen mezelf. Nu, 10 maanden na de diagnoses heb ik er nog wel moeite mee hoor. Maar goed, daar moet ik mezelf ook een beetje de tijd voor geven.
    Net wat je zegt San, zolang we stapjes vooruit maken, niet opgeven. Dat is weer een stap in de goede richting. Het is vallen en opstaan. En dan is het weer opstaan vooral belangrijk.

    Groetjes Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s