Écht luisteren.

De vorige keer vertelde ik dat ik de term ‘diagnose’ een beetje probeer los te laten. Dit om niet te verdrinken in het bijvoorbeeld veelomvattende borderline. Het helpt mij meer om te kijken naar waar ik op dat moment tegenaan loop, dan de kern voorbij te gaan doordat ik er niet bij kom, want ‘ik heb last van mijn borderline’. De vinger op de zere plek leggen wordt, voor mij althans, dan wat lastig(er).

Ok, dus aanpakken waar je op dat moment tegenaan loopt. Maar wat als dat niet goed gaat? Ik doe hard mijn best maar ik merk dat ik sinds ik geen enkele vorm van hulp of begeleiding meer heb -nu drie maanden- moet knokken om niet weer in oud gedrag te vervallen. Voor dat oude gedrag heb ik potverdorie niet jarenlang in therapie gezeten. Maar wat gebeurt er; ik ga een dubbelleven leiden. Onder de mensen functioneer ik redelijk. Ik ben zelfs wat uitbundig momenteel; ga soms wat later naar bed, ga naar de bioscoop, naar de kroeg en uit eten. Ik werk soms wat extra. Het liefst wel allemaal activiteiten buiten de deur, iemand thuis uitnodigen komt te dichtbij en probeer ik te vermijden.

Ik probeer zoveel mogelijk te doen om niet te voelen. Vermijding dus. Vluchtgedrag. En eenmaal thuis; dan stort ik in, en soms hard ook. Paniekaanvallen, destructief gedrag als emo-eten en automutilatie, huilbuien en somberheid zijn weer dagelijkse kost. Naar buiten uit ik dit niet zo, dan wil ik zoals ik net zei niet voelen. Doen alsof er niks aan de hand is. Ik ken dit gedrag vanuit mijn studententijd, toen leidde ik ook een zogenaamd dubbelleven. Uiteindelijk stortte ik volledig in.

Dit laatste moet ik nu voorkomen. Ik moet ingrijpen. En dus probeer ik voorzichtig, al dan niet online via privéberichten of via whatsapp, wat opener te zijn tegen mensen. Te delen waar ik tegenaan loop. Geen begeleiding meer hebben heeft er bij mij direct in geresulteerd dat ik dan ook alles weer opkrop. Dat probeer ik nu te doorbreken. Voorzichtig tasten naar wie daarvoor geschikt zijn. Met de ene persoon kun je het nou eenmaal beter houden op af en toe een drankje en koetjes&kalfjes en met een ander kun je wel wat dieper.

Ik ben geen prater. Ja, eenmaal bij mijn meest recente psychologen deelde ik waar ik écht mee zat. Tegen vrienden kan ik dat niet zeggen. Hooguit een tipje van de sluier, maar nooit volledig. Bij dat tipje van de sluier wordt er meestal al ‘verkeerd’ gereageerd. Ik voel me vaak niet gezien, gehoord en serieus genomen wat niet uitnodigt tot verder vertellen. Gister postte ik daar iets over op Twitter en ook uit de reacties die daarop volgde bleek weer dat het niet binnenkomt. Mensen denken iets te begrijpen en smijten daar meteen een reactie tegenaan, zonder te bedenken -zonder oordeel of invulling- wat er nou eigenlijk bedoeld wordt. Iedereen heeft een mening en veel hebben ook wel oplossingen voor je. Maar het luisteren ontbreekt. Luisteren zonder tegenreactie. Zonder oordeel. Zonder oplossingen. Zonder wat dan ook; enkel luisteren. Dat mis ik en dat zoek ik. Maar als ik dat tipje van de sluier geef en ik merk dat er niet écht geluisterd wordt, haak ik af. En dat is eenzaam. En dus volgt het vluchtgedrag en het thuis instorten. Complete mismatch met de emotieregulatie.

Nu de taak om niet te verdrinken in ‘het gaat niet goed met mijn borderline’, maar het in stukjes hakken. Controle terugkrijgen. Dit blog is ook weer zo’n ‘tipje van de sluier’. Tips voor hoe je dit aan kan pakken mag altijd. Zou het niet fijn zijn als mensen wat vaker open in gesprek zouden (durven) gaan? Hoe ervaar jij dit?

Advertenties

9 gedachtes over “Écht luisteren.

  1. Marcellux zegt:

    Ik loop hier zelf ook tegen aan. Ik weet ondertussen nu wel hoe en wanneer ik reageer op mijn omgeving. De laatste tijd ben ik onrustig en ga dingen kopen die ik niet nodig heb. Ik weet dat dat niet werkt maar de dwang/drang is sterk. Ik ga er weer over in gesprek met mijn behandelaren maar ook zij zien niet zo hoe dat op te lossen is. Ik merk bij mijzelf dat als ik een klankboard heb ik beter mijn gedachten kan ordenen en dat brengt weer rust. Ik denk dat je het best kunt accepteren wie je bent en vooral wat je wel en niet aan kunt. Het heeft geen zin om te denken dat je “iets toch ook moet kunnen”. Dat is dus niet zo. Je denk patronen die je hebt aangeleerd en die je beschermd hebben kun je niet van de ene op de andere dag uitzetten. De angst voor wat je dan voelt is vele malen groter. belangrijk is om van jezelf gehouden. Je bent goed zoals je bent en met de jaren zullen, onafhankelijk van therapie, de scherpe kantjes er af gaan. Heb vertrouwen. ((knuffel))

  2. Marben zegt:

    Ook voor mij is dit heel herkenbaar….
    Dat dubbele leven heeft mij ook uitgehold en uitgewoond. Depressies volgen dan plus vele kilo’s van het emo eten.
    Na een intensieve periode van driedaagse therapie ook nu weer op mijzelf aangewezen en dat is zwaar. Oude patronen glij je zo weer in en de veiligheid van vermijding en isolatie
    is groot. Schijnveilig, want uiteindelijk ben je weer stikeenzaam.
    Het is een dagelijks gevecht om niet weg te zakken.
    De diagnose loslaten is moeilijk. Uiteindelijk heeft de persoonlijkheidsstoornis mij mijn huwelijk, relaties en twee ontslagen gekost. En ik schaam mij kapot om te moeten zeggen dat ik geen vrienden meer heb.
    Loskomen van het gevoel minder waard te zijn en mijzelf te accepteren zoals ik ben… Ik heb tijdens de therapie leren begrijpen waarom ik reageer zoals ik reageer en welk nieuw gedrag helpend is. Om dat nu vast te houden zonder steun van de groep is een ander verhaal en nog een lange weg.
    Dank je voor je blog. Je bent moedig.

  3. Karin zegt:

    Herkenning wederom in wat je schrijft, dankjewel voor je blog ..en je openheid, je helpt mij daar enorm mee.
    Ik voel mij zelf in gesprekken niet gezien, niet gehoord, bij sommige vrienden en familie helaas helemaal niet, meestal willen mensen meteen na heel even luisteren hoe het met mij gaat, hun eigen verhaal kwijt, en krijg ik geen kans meer, vooral het eenzaam voelen daarna, als ik thuis kom, breekt me op nu, wat een strijd wat een gevecht deze afgelopen maanden .. (terwijl ik vaak goed alleen kan zijn), en voel me mega onrustig, slecht slapen, soms emotioneel instorten. ik probeer naar buiten te gaan, bedenk van alles en nog wat waarvan ik weet dat het niet goed is voor me, ook financieel niet goed is, en tegen de buitenwereld doen alsof alles okay is, het dubbelleven gevoel, wordt steeds moeilijker… en met vrienden familie is er niet over te praten, hoe ik mij werkelijk voel, alleen met een psychologe. Zij kent me helemaal zoals ik werkelijk ben. En krijg weer lucht daarna, alles weer duidelijk.
    Ik zou heel graag wat vaker echt goede diepgaande gesprekken willen, maar helaas zijn deze er bijna niet, op 1 vriendin na, zij heeft net als ik PTSS, en depressies. En dan is niets gek of vreemd in een gesprek. Herkenning is fijn. En jezelf zijn ook. Over borderline zelf durf ik na reacties van mensen op mijn depressie niet echt open daarin te zijn.

    Hartelijke groet en sterkte allemaal!

  4. kayakangst zegt:

    Heel herkenbaar, wat je hier beschrijft. Zelf maak ik ook vaak mee dat ik iets vertel, om dan meteen ondergesneeuwd te raken met goede adviezen. Maar het heeft volgens mij ook met acceptatie te maken. Ik kan zelf meestal niet accepteren dat ik me niet goed voel, ook al gaat het vanzelf weer voorbij. En ik denk dat anderen dat ook moeilijk vinden. Misschien ligt de oplossing in die richting.

  5. Paul zegt:

    De ganse site en de berichten zijn heel sterk, en aangrijpend…

    Iedereen beleeft dit natuurlijk vanuit zijn eigen ervaring, zelf ben ik “slachtoffer” geweest maar ik hou niet van die term eerlijk gezegd.

    Het is heel moeilijk om in het hoofd te kijken van mensen, en al helemaal van mensen die “borderline” zijn.

    Een vraag die me wel fascineert is of het gedrag van een borderline echt kan verschillen van persoon tot persoon, of bestaat er toch de kans dat er vroeg of laat hetzelfde gedrag naar boven gaat komen?

    Jaren geleden heb ik na veel pijn en verdriet afscheid genomen van mijn partner. Het was meer een reflex om mezelf in veiligheid te brengen. Dat lukte helaas niet en ik had echt het gevoel dat ze toch nog in mijn leven zat. Heel stiekem, heel verdoken, maar ze volgde mijn doen en laten heel goed.

    Ik heb me jaren zitten suf piekeren om naar de rust te zoeken, en zelfs na de breuk had ik die niet. Ondertussen heeft ze een nieuwe relatie en nu heb ik het gevoel dat ik wel de rust heb.

    Een psychologe vertelde me dat alles zal afhangen van of deze nieuwe relatie gaat lukken, maar dat de kans groot is dat ze gewoon een nieuw slachtoffer zoekt. En dat ik dus terug in het vizier ga komen. Wat ik zelf moet vermijden is haar “voeding” geven, maar ik heb geen flauw idee wat dit eigenlijk betekent…

    Iemand die me dit kan toelichten?

    Alvast bedankt!

    Groeten,

    Paul

    • Marcellux zegt:

      @Paul. Als die psychologe jou heeft gezegd dat ze gewoon een nieuw slachtoffer zoekt begrijpt ze niet echt veel van borderline. Er is geen “borderline”. Borderline is een verzameling van kenmerken die, als je er meerdere hebt, de classificatie “borderline” krijgen.Aan de hand van kenmerken kun je classificaties als bijvoorbeeld borderline, PTSS of depressief geven. Je zegt of vroeg of laat het zelfde gedrag naar boven gaat komen. Die kans is groot omdat degene op die manier om gaat met spanning en emotie. Ik kan je alleen aanraden om duidelijk te zijn ook als het lastig is en de ander je chanteert. Duidelijkheid is een behoefte van iedereen die lijdt aan borderline. Als je geen relatie met haar wil zeg het dan en ook als je op welke manier wel of geen contact wilt hebben wees daar dan duidelijk in. Sterkte met alles en ik hoop dat je begrijpt dat zij en andere mensen met borderline niet zomaar zo zijn geworden en zelf het meeste lijden onder emoties en spanning opgeroepen door vermoeiende denkpatronen.

      • Paul zegt:

        Bedankt voor je reactie.

        Uiteraard heb ik alle begrip, en uiteraard dien je heel voorzichtig te zijn met etiketten. Ik kan alleen maar vaststellen dat het in mijn geval totaal onmogelijk was om naar een situatie te gaan die veilig en rustgevend was.

        Dat is wel schrikken en het doet iets met een mens. Wat ik heb onthouden is dat iedereen in dit verhaal verliezer is, en dat is heel pijnlijk.

  6. zwartwitgevoelig zegt:

    Het moet enorm heftig voor je zijn nu te merken dat je in je oude gedrag vervalt, waar je voor je gevoel zo in hebt geïnvesteerd. positief punt is wel dat je het nu herkent en onwijs knap dat je zo bewust insteekt op het delen met mensen, dat is niet makkelijk! Ik herken me hierin, het lijkt soms wel of je moet schreeuwen om duidelijk te maken hoe het met je gaat en dan is het nog hopen op een beetje begrip, die je soms bij het begin van het gesprek al niet krijgt. Lastig, om dan de volledige boodschap nog te droppen. Inmiddels ben ik er achter dat veel mensen ook niet willen dat het zo met je gaat en dus proberen je op te vrolijken, alles weg te relativeren , terwijl dit vaak juist het effect heeft dat jij je niet begrepen voelt. Misschien hoef je niet alles bij 1 iemand neer te leggen, maar haal je bij verschillende personen in je leven van alles wat en kun je zo delen met wie je dat durft en welk moment daar geschikt voor is… Sterkte! Ik vind je berichten sterk en heb een heleboel gelezen over je proces. Dit omdat ik er nu zelf middenin zit. Veel herkenbare dingen, zo ook dit meest recente bericht.
    Sterkte!

  7. Jans zegt:

    Lieve schat,

    Heel aangrijpend.
    Vindt het moeilijk om hier op te reageren.
    Vooral omdat jij mijn kleindochter bent en persoolijk geen ervaring met Bordeline heb.
    Mocht je een luisterend oor nodig hebben, zal er altijd voor je zijn.
    Wat ik je wel kan geven, is mijn onvoorwaardelijke liefde voor jou.
    Je bent een vechter en dat kan niet iedereen zeggen.
    Ben trots en blij met zo’n kleindochter.
    Dag lieve KANJER.

    Heel veel liefs van je ( trotse ) Omaatje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s