Onzichtbare chaos..

In mijn vorige blog had ik het er nog over; het feit dat je je alleen kunt voelen ook al ben je op een feestje waar je vrienden ook zijn. Dat het een chaos in je hoofd kan zijn, alleen dat niemand dat aan je ziet. Afgelopen weekend had ik het weer sterk. Ik had een ‘druk’ weekend, met op vrijdagavond (lees: nacht) stappen en op zaterdagavond een stevig rockconcert. Geen tijd om je druk te maken zou je denken. Ik ben nog jong: er zijn tig jongeren die zo’n weekend makkelijk aankunnen, maar ik niet echt. Dat wéét ik ergens ook wel, want het is een steen waar ik me keer op keer weer tegen stoot. Maar hoe hard ik ook stoot; ik doe het de volgende keer weer net zo hard. Ontzettend eigenwijs, maar vooral: ik kan lastig accepteren dat bepaalde dingen moeilijk voor me zijn.

Ik ben een zogenaamde ‘introverte borderliner’: ik ben behoorlijk rustig, stil en zit vaak in mijn eigen wereld. Ik heb veel baat bij rust en structuur. Stabiliteit. Soms moet ik daarentegen wel af en toe even uit de band springen, bijvoorbeeld dus op een feestje of tijdens een concert. Hartstikke gezond zou je denken. Ja, ergens wel. Het verminderd spanningen, het geeft afleiding en als het meevalt met de chaos in je hoofd kun je zelfs genieten. Maar als die chaos in je hoofd er al is, gaat die niet zomaar weg. Al sta je bij de band waar je een ontzettend grote fan van bent, als de chaos er is dan is die er, en dan kun je het genieten wel vergeten. Zo stond ik me vrijdagnacht druk te maken over van alles en nog wat. Dingen waarvan ik verstandelijk weet dat ze niet realistisch zijn. Maar het zit in je hoofd en het gaat maar moeilijk weg. Je kunt dan wel tegen jezelf zeggen ‘maak je niet zo druk, ga lekker dansen’ en gewoon glimlachend in de zaal gaan staan, maar ondertussen malen de dominante negatieve gedachten maar door je hoofd. Doodvermoeiend. Op zo’n moment voel je je heel eenzaam. Maar niemand die het ziet. Ergens ook wel weer fijn; op een feestje zit je niet te wachten op vragen als ‘hoe voel je je?’ en ‘gaat het wel?’. Nee hoor: lachen, dansen en doorgaan. Dat houdt me ook weer op de been. Zitten kniezen in een hoekje of maar thuis blijven in een rustige omgeving om maar niet uit balans te raken: no way. Ik daag mezelf graag uit. Soms pakt dat slecht uit, maar soms maak ik daardoor juist ook weer te gekke dingen mee, die ik anders maar mooi had gemist. Zoals het te gekke concert van gisteren dat last minute op mijn pad kwam. En dáár ga ik voor, hoe vaak ik me daarnaast ook nog moet stoten aan die verdomde steen.

Advertenties