Muzikale therapeutische ontwikkeling.

Een muziekliefhebber ben ik altijd al geweest. Dat ik muziek ook bewúst in kan zetten als ik me niet goed voel  -of juist wel- leer ik vooral in muziektherapie. Muziek kan je door episodes heen helpen. Sommige nummers zijn belangrijk voor me geworden. Erg belangrijk kun je wel zeggen. Een soort van lijflied is het dan geworden. Muziek geeft me troost, herkenning, verlichting, afleiding en rust. Eén keer in de week heb ik met een groepje van zeven muziektherapie. Persoonlijk mijn fijnste uurtje van de week binnen de psychiatrische instelling. Je leert hier om muziek op een positieve manier in te zetten binnen je behandeling. Het maakt deel uit van je ontwikkeling, verandering en stabilisatie van je problematiek. Door leerdoelen op te stellen met je muziektherapeut kun je gericht aan de slag met de dingen die je tijdens je therapie wil bereiken. Als ik kijk naar mijn ontwikkeling binnen de muziektherapie zie ik al een groot verschil met een klein jaar geleden. Waar ik in het begin vooral woest zat te rammen op het drumstel, waar de djembé er wekelijks van langs kreeg en waar ik vooral niét wilde voelen, zoek ik nu bewust muziek uit die iets met me doet. Waar ik van leer, waar ik kracht uit haal, positiviteit, of waar ik even lekker bij uit kan huilen en alle spanningen er even uit kan gooien. Ik zit weer rustig op een stoel in plaats van als een chaoot achter een instrument.

Toch vind ik het lastig. Bij muziektherapie is het niet de bedoeling dat je rekening houdt met elkaar. Als je daaraan begint kun je de sessie net zo goed niet houden, want iedereen heeft weer andere muziek dat raakt, pijn doet of juist een goed gevoel geeft. Je moet een bepaalde grens over om dit te kunnen: om geen rekening met elkaar te houden maar enkel met jezelf.

Er is één nummer dat ik tot nu toe nog niet heb kunnen laten horen aan mijn groepsgenoten. Een nummer dat sinds ruim een jaar erg belangrijk voor me is. Een triest nummer, maar met inhoud. Met gevoel, emotie en angst. Misschien ken je hem wel: Johnny Cash – Hurt. Luister maar..

 

Voor mij zegt dit nummer zo veel.. het doet me denken aan een hele slechte periode. Een diep, diep dal. Een pikzwart gat waar ik in viel zonder lichtpuntje. Een depressie. Een psychose.. Van alles haal ik er uit; automutilatie, wanhoop, (verlatings)angst, waardeloosheid, chaos, maar ook: positiviteit. Die positiviteit zie ik pas sinds kort, die kon ik er eerst niet uit halen. Dit nummer staat voor mij ook voor een nare, traumatische gebeurtenis, die ik nu een positieve draai probeer te geven. Ik verbaas me er nog wel eens over wat één nummer kan doen: veel. Heel veel. Ik vind het mooi. Nu nog de stap durven zetten om hem in de groep te laten horen. Maar zoals Johnny Cash het nummer mooi afsluit: “I would find a way”. En zo is het.

Advertenties