Dag lieve Sam

Vrijdagochtend 28 november. Ik sta op het station onderweg naar kantoor. Op het perron pak ik uit gewoonte mijn telefoon om de tijd te doden tot de trein komt. Ik zie dat ik twee gemiste oproepen heb van een privé nummer. “Dat zal Hi wel weer zijn”, dacht ik. Mijn abonnement loopt op z’n einde en ze proberen me al een tijdje iets nieuws aan te smeren. Toch belde ik even mijn voicemail om te zien of er iets achtergelaten was. “U heeft 1 nieuw voicemailbericht”. Mijn therapeut. Of ik zo snel mogelijk terug wilde bellen, het was belangrijk. Ik nam mezelf voor om over een uurtje terug te bellen als het rustig om me heen was, op het station was te veel ruis door treinen die aankwamen en vertrokken.

Ellenlange treinreis
Het voicemailbericht was niet het enige, bleek. In de mail zat een oproep van mijn andere therapeut met dezelfde boodschap; of ik zo snel mogelijk terug wilde bellen, want het was belangrijk. Nu kreeg ik de kriebels. Ik mailde terug dat ik in de trein zat en of ik nu moest bellen of dat het beter was om bij aankomst een rustig plekje op te zoeken. Ik kreeg direct mail terug; “zoek zometeen een rustig plekje, en bel me dan”. Inmiddels ging mijn hart vreselijk tekeer, dit kon weinig goeds betekenen. De treinreis duurde ruim een half uur maar voelde als oneindig. Mijn stress werd verhoogd doordat een groepsgenoot ook contact zocht, maar hij kon via de app niet zeggen wat er was. Als ik die middag behoefte had aan koffie dan was hij er.

Slecht nieuws
Aangekomen op het werk dook ik meteen een spreekkamer in om te bellen. En daar kwam dan het nieuws. In de trein was ik uiteraard al na gaan denken wat het kon zijn en ik kon maar 1 ding bedenken.. het moest haast wel dat er iemand overleden was, en als het er dan een van ons moest zijn, dan dacht ik aan jou, Sam. Mijn hart brak toen ik hoorde dat jij er inderdaad niet meer bent en dat dat je eigen beslissing is geweest. Arme, arme Sam.

Chaos
Ik was op het werk toen ik dit nieuws kreeg. De hal zat vol mensen die geholpen moesten worden, maar ik wist even niet hoe ik dat moest doen. Gelukkig werd ik enorm goed opgevangen door mijn coördinator en hebben collega’s zich uit de naad gewerkt om het op te vangen zodat ik rustig wat telefoontjes kon plegen, even kon janken en thee kon drinken. Terwijl ik heen en weer liep tussen kantoor en spreekkamer zag ik wat voor chaos het was, het was de drukste dag ooit misschien wel en ik voelde me schuldig dat ik daar even niets aan kon veranderen.

Niet uit mijn gedachten
Lieve Sam, je bent sinds vrijdag niet meer uit mijn gedachten. Ik denk continue aan je. Ik zou nog zoveel over je willen schrijven, aan je willen schrijven, maar dat doe ik uit privacyredenen niet op mijn blog.

Ik ga je missen meissie. Rust zacht.

Advertenties

Een suïcide-poging doe je niet voor de lol.

Suïcide. Een net woord voor het botte ‘zelfmoord’. Afgelopen jaar hebben er rond de 1800 mensen suïcide gepleegd en hebben nog eens 100.000 (honderd duizend!) mensen een suïcide-poging gedaan.
*
Gisteren was er een documentaire op televisie over een zogenaamde suïcidepreventie-poli. In deze poli, die speciaal is opgericht voor mensen met suïcidale gedachten, worden mensen geholpen om met deze nare, negatieve gedachten om te gaan. Gewoonweg door er over te praten: dit is namelijk iets wat weinig gebeurt als het om suïcidale gedachten gaat. Het is al gauw ‘niet te veel aandacht aan besteden’. Voor buitenstaanders is het vaak moeilijk te begrijpen, waardoor de ernst niet altijd wordt ingezien. Maar: ook al doet iemand tien keer een poging; neem het serieus. Het kan een schreeuw om aandacht zijn, maar wel een serieuze schreeuw. Als je een zelfmoordpoging doet, doe je dat niet voor de lol. De lijdensdruk is hoog, en een andere uitweg zien is moeilijk.
*
Wanneer iemand denkt aan suïcide, wordt er vooral gedacht ‘dit moet stoppen’, en niet ‘ik wil dood’. Alleen door geen oplossing meer te zien hoe deze situatie (depressie, persoonlijkheidsstoornis, rouw, scheiding, etc) opgelost kan worden, wordt de dood een serieuze optie. Een laatste uitweg. De dood is dan nog de enige oplossing. Want zo verder leven gaat niet meer. Hier grijpt de suïcidepreventie-poli in het VieCurie Ziekenhuis in Venlo in. De psychiaters, psychologen en verpleegkundigen van deze poli komen in contact met deze mensen en stimuleren ze er over te praten. Dit is een grote stap om zelfdoding te voorkomen.
*
Dit onderwerp grijpt mij aan, omdat het dichtbij komt en herkenbaar is. Ik heb zelf ook periodes gehad dat ik alleen maar dacht aan ‘hoe kan ik dit stoppen?’ en ‘ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik wil dood’. Een gevaar bij bijvoorbeeld borderline is, is dat er uit wanhoop impulsief een zelfmoordpoging kan worden gedaan. Dus zonder hierover van te voren goed over na te denken. Zo’n 1 op de 10 mensen met borderline overlijdt dan ook aan zelfdoding.
*
Een vrouw in de documentaire had het over 4 fases waarin je kunt zitten als je suïcidaal bent:

  1. Het leven begint zwaar te worden, de levenslust sijpelt weg, en iedere stap die je zet voelt haast ondraaglijk.
  2. Je denkt niet alleen ’s nachts meer aan de dood, maar ook overdag gaat het je gedachten overheersen.
  3. Je gaat nadenken over hoe je gevonden wil worden, door wie, en door wie niet. Je kiest een methode.
  4. Je prikt een datum.

*
Een nabestaande in de documentaire zei na de zelfdoding van haar zoon, dat er niet nagedacht wordt over de impact voor de achterblijvers. De professionals gingen hier tegen in: er wordt juist wel veel nagedacht over de impact voor de achterblijvers, maar de strijd met het leven is of wordt gewoonweg té zwaar. En wat ik persoonlijk dan altijd denk, als iemand zegt dat zelfmoord egoistisch is: hoe egoistisch is het om van iemand te verlangen maar te blijven leven, ondanks dat het zo’n verschrikkelijk zware last is? Dát vind ik pas egoistisch. Het is een stuk onwetendheid dat kan worden verminderd door er over te praten: doe dit dan ook als je iemand kent die wel eens zou kunnen worstelen hiermee. Gedachten aan suïcide maakt namelijk heel erg eenzaam. Het kan al heel erg helpen om er over te kunnen, en mógen praten.
*
Benieuwd naar de documentaire? Hier kun je hem terugkijken: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1394101
*