Wajong herkeuring-stress.

“Wajong: wie kan, moet werken” (Nieuwsuur, 6 juli 2013)
*
“Herkeuring van Wajongers is rechtvaardig, en zeker niet zielig” (Elsevier.nl, 13 januari 2014)
*
“FNV dreigt: stel herkeuring Wajongers uit” (Volkskrant.nl, 13 januari 2014)
*
“Groenlinks voor uitstel herkeuring Wajongers” (Telegraaf.nl, 13 januari 2014)
*
“Het gaat me goed, omdát ik niet werk!” (Trouw, 21 januari 2014)
*
Ik ben een van de 240.000 Wajongers over wie deze koppen gaan. In 2009 werd ik voor 55% afgekeurd, omdat ik teveel belemmerd werd door mijn snel opeenvolgende depressies. De overige procenten vulde ik met school en met een bijbaantje bij de post: een baan waarin ik op mezelf was, en -tot op bepaalde hoogte- in eigen tempo kon bepalen hoe hard ik werkte. Op deze manier hield ik het nog enigszins vol. Totdat de maat toch vol was: naast de terugkerende depressies en een post traumatische stress stoornis, kreeg ik er nog een psychose boven op waarvoor ik opgenomen werd, en kwam er uit persoonlijkheidsonderzoek ook nog eens uit dat ik een borderline persoonlijkheidsstoornis heb. In 2011 hield ik het echt niet meer vol. Ik moest alles achter me laten en ik ging fulltime in behandeling. Hierdoor werd ik volledig afgekeurd en was ik officieel een ‘volwaardige Wajonger’. Wat heb ik me er kut onder gevoeld, echt waar. Dankbaar was ik dat regelingen als deze er zijn, maar wat een gevoel van falen als je als begin twintiger volledig wordt afgekeurd. Het deed pijn. Maar het gaf ook rust. Ik kon me volledig focussen op mijn behandeling, ik werd zo nu en dan opgenomen en toen mijn behandeling na anderhalf jaar iets minder intensief was, ben ik voorzichtig vrijwilligerswerk gaan proberen. Dit omdat ik toch iets nuttigs wilde doen, en weer enigszins terug de maatschappij in wilde. Ik was nog maar 24: ik wilde gewoon net als iedere andere jongere zijn. Ofwel studie, ofwel werk. Maar op aanraden van mijn behandelaren begon ik klein: met vier uurtjes vrijwilligerswerk per week.
*
Inmiddels zitten we in 2014. Ik ben nog steeds volledig afgekeurd. Ik ben alleen maar ‘zieker’ geworden. Lees: onstabieler.  Als je mijn psychiatrisch rapport met (bijkomende) diagnoses en problematiek leest, schrik je. Inmiddels ben ik nog maar één dag per week in therapie en werk ik daarnaast twee middagen van vier uur vrijwillig als ervaringsdeskundige in de GGz. De overige dagen moet ik bijkomen, uitrusten, bijslapen en vooral: in een prikkelarme omgeving zijn. Vaak is dit mijn bed, tussen de vier ‘veilige’ muren van de slaapkamer. De afgelopen twee weken ben ik per week een dagdeel extra gaan werken, omdat het even zo uitkwam, maar ik kom mezelf direct keihard tegen: slechter slapen, oververmoeid zijn, prikkelbaar, en meteen weer een depressief gevoel. Ik kan dat niet aan, met als gevolg dat ik echt geen energie meer heb en het liefst ’s avonds na het eten meteen ga slapen. Ik heb zelden meer wat aan mijn avond: altijd ben ik moe. Mijn hoofd is zo druk en chaotisch: dat put me uit. Mijn vrienden noemen me al liefkozend ‘Oma’ – en zelf doe ik daar met een dosis zelfspot gewoon lekker aan mee. Oma power!
*
Echter: de laatste weken word ik opgeschrikt door koppen als waar ik deze blog mee begon. De twee woorden ‘herkeuring’ en ‘Wajong’ in één zin jagen me de stuipen op het lijf. “wie kan, moet werken” .. wie bepaalt of iemand kán werken? Ik zie het al helemaal voor me: ik kom op herkeuring en zie er gewoon normaal uit. Ik kleed me normaal, ik praat normaal: er is niets aan mij te zien. Hoe leg je zo’n UWV-arts dan uit dat werken (NOG! – misschien later, maar nu niet) geen optie is? Ik vind het echt doodeng en lig er regelmatig wakker van. Nee: ik ben absoluut niet trots op mijn uitkering. Als ik vrienden om me heen gewoon keihard zie werken voor hun geld, terwijl ik weer op bed lig, schaam ik me zelfs. Maar verstandelijk weet ik dat het nu niet anders kan. Eén dag therapie en twee dagdelen vrijwilligerswerk (waar ik me ook zeer regelmatig ziek moet melden omdat het niet lukt) is echt de max. Maar hoe leg je dat uit aan iemand die je niet kent? Zo’n arts moet in een half uur over jouw leven gaan beslissen. Ik vind het rete-spannend.
*
Advertenties